Rasulullah menyerahkan kebun Khaibar kepada penduduknya untuk digarap dengan biaya mereka sendiri, dengan bagian separuh dari hasilnya

و حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ حَدَّثَنَا عَلِيٌّ وَهُوَ ابْنُ مُسْهِرٍ أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَيْبَرَ بِشَطْرِ مَا يَخْرُجُ مِنْ ثَمَرٍ أَوْ زَرْعٍ فَكَانَ يُعْطِي أَزْوَاجَهُ كُلَّ سَنَةٍ مِائَةَ وَسْقٍ ثَمَانِينَ وَسْقًا مِنْ تَمْرٍ وَعِشْرِينَ وَسْقًا مِنْ شَعِيرٍ فَلَمَّا وَلِيَ عُمَرُ قَسَمَ خَيْبَرَ خَيَّرَ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُقْطِعَ لَهُنَّ الْأَرْضَ وَالْمَاءَ أَوْ يَضْمَنَ لَهُنَّ الْأَوْسَاقَ كُلَّ عَامٍ فَاخْتَلَفْنَ فَمِنْهُنَّ مَنْ اخْتَارَ الْأَرْضَ وَالْمَاءَ وَمِنْهُنَّ مَنْ اخْتَارَ الْأَوْسَاقَ كُلَّ عَامٍ فَكَانَتْ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ مِمَّنْ اخْتَارَتَا الْأَرْضَ وَالْمَاءَ و حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ حَدَّثَنِي نَافِعٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَلَ أَهْلَ خَيْبَرَ بِشَطْرِ مَا خَرَجَ مِنْهَا مِنْ زَرْعٍ أَوْ ثَمَرٍ وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ بِنَحْوِ حَدِيثِ عَلِيِّ بْنِ مُسْهِرٍ وَلَمْ يَذْكُرْ فَكَانَتْ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ مِمَّنْ اخْتَارَتَا الْأَرْضَ وَالْمَاءَ وَقَالَ خَيَّرَ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُقْطِعَ لَهُنَّ الْأَرْضَ وَلَمْ يَذْكُرْ الْمَاءَ و حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ اللَّيْثِيُّ عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ لَمَّا افْتُتِحَتْ خَيْبَرُ سَأَلَتْ يَهُودُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُقِرَّهُمْ فِيهَا عَلَى أَنْ يَعْمَلُوا عَلَى نِصْفِ مَا خَرَجَ مِنْهَا مِنْ الثَّمَرِ وَالزَّرْعِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُقِرُّكُمْ فِيهَا عَلَى ذَلِكَ مَا شِئْنَا ثُمَّ سَاقَ الْحَدِيثَ بِنَحْوِ حَدِيثِ ابْنِ نُمَيْرٍ وَابْنِ مُسْهِرٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ وَزَادَ فِيهِ وَكَانَ الثَّمَرُ يُقْسَمُ عَلَى السُّهْمَانِ مِنْ نِصْفِ خَيْبَرَ فَيَأْخُذُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْخُمْسَ

მითხრა [ალი ბინ ჰუჯრმა, როგორც სადიმ] გვითხრა [ალი ე.ი. იბნ მუშირმა] გვითხრა ['უბაიდულა] [ნაფიდან] [იბნ უმარისგან] მან თქვა; "ალლაჰის მოციქულმა სალალაჰუ ალაიჰი ვასლამმა ერთხელ გადასცა (ხელფასი) ხაიბარის ხალხს ზოგიერთი მცენარის ან მოსავლის საშუალებით. შემდეგ ის ყოველწლიურად ურიგებდა თავის ცოლებს ას ვასაკს, კერძოდ ოთხმოცი ვასაკს და ოცი ხორბალს. სალალაჰუ ალაიჰი ვასალლამ, სურდათ თუ არა, „მიიღებენ მიწა-წყალს, ან გააგრძელებენ ყოველწლიურად ჩვეული ვასაქის საკვების მიღებას. მათ შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც მიწისა და წყლის განაწილებას ირჩევენ, არიან ისეთებიც, რომლებიც ყოველწლიურად ჩვეულებრივად ირჩევენ განაწილებას. ამ შემთხვევაში, აისიამ და ჰაფშამ აირჩიეს მიწისა და წყლის განაწილება." "იბნ ნუმაირმა გვითხრა [იბნ ნუმაირმა] გვითხრა [მამაჩემმა] გვითხრა [უბაიდულჰამ] მითხრა [ნაფი] [აბდულა ბინ უმარისგან], რომ რასულლაჰ შალალაჰუ ალაიჰი ვასლამ ოდესღაც დაასაქმა ხაიების ნაყოფით დარგული ხალხი. გაიზარდა..." შემდეგ მან განაგრძო ჰადისი, როგორც ალი ბინ მუშირის ჰადისში და არ ახსენა ლაფაჟი; ამასობაში 'აისია და ჰაფშაჰი იყვნენ მათ შორის, ვინც აირჩია გაყოფა მიწა-წყალი. უმარმა თქვა: "როდესაც ხაიბარი დაიპყრო, ებრაელებმა სთხოვეს ალლაჰის (მშვიდობა და კურთხევა მასზე) დარჩენას მინდვრებზე და მინდვრებზე, სადაც ანაზღაურება იყო მიღებული მოსავლის ან ხილის სანაცვლოდ, სანამ არ დაგიწესდებათ ის დრო, როგორც ჩვენ არ მოგცემთ ნებას იბნ ნუმაირისა და იბნ მუშირის ჰადისი უბეიდულაჰისგან, ლაფაჟის დამატებით, ხოლო ხაიბარ განიმას ნაყოფის ნახევარი იყო განაწილებული, რასულლაჰ შალალაჰუ ალაჰი ვასლამმა აიღო მეხუთე.