Turunnya Al Lahab(111): 1. Binasalah kedua tangan Abu Lahab dan sesungguhnya dia akan binasa

و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ } وَرَهْطَكَ مِنْهُمْ الْمُخْلَصِينَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى صَعِدَ الصَّفَا فَهَتَفَ يَا صَبَاحَاهْ فَقَالُوا مَنْ هَذَا الَّذِي يَهْتِفُ قَالُوا مُحَمَّدٌ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ أَرَأَيْتَكُمْ لَوْ أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ خَيْلًا تَخْرُجُ بِسَفْحِ هَذَا الْجَبَلِ أَكُنْتُمْ مُصَدِّقِيَّ قَالُوا مَا جَرَّبْنَا عَلَيْكَ كَذِبًا قَالَ فَإِنِّي نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ قَالَ فَقَالَ أَبُو لَهَبٍ تَبًّا لَكَ أَمَا جَمَعْتَنَا إِلَّا لِهَذَا ثُمَّ قَامَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ السُّورَةُ تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَقَدْ تَبَّ كَذَا قَرَأَ الْأَعْمَشُ إِلَى آخِرِ السُّورَةِ و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ صَعِدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ الصَّفَا فَقَالَ يَا صَبَاحَاهْ بِنَحْوِ حَدِيثِ أَبِي أُسَامَةَ وَلَمْ يَذْكُرْ نُزُولَ الْآيَةِ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ }

Һәм [Әбу Кураиб Мөхәммәд бин әл-Әлә] безгә [Әбу Усама] [әл-Әмәш] [Әмр бин Мурра] [Сәгыйд бин Җүбәйр] [Ибн Аббас] [ул болай диде: «Иң якын туганнарыңны, ихлас туганнарыңны кисәт-» дигән аять иңгәч, - Әш-Шуара: 214- дигән сорау. Шулай итеп, Аллаһның пәйгамбәре саллаһу галәйһи вәссәлам Саффа тавына менеп, кычкырган кебек: «Әй, минем юлдашларым», - дип кычкырды. Кайберләре кем кычкыра дип гаҗәпләнделәр. Кайберләре: «Мөхәммәд», - дип җавап бирделәр. Шуңа күрә алар аның янына җыела башладылар. Аннары ул: «Әй, Бәни Фулан! Бәни Фулан! Бәни Фулан! Әй, Бәни Габдел Манаф! Әй, Бәни Габдел Мутталиб!» - диде. Шулай итеп, алар барысы да аның янына килделәр. Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) аннары болай диде: «Әгәр мин сезгә бу калкулык итәгеннән сезгә һөҗүм итәр өчен атлы гаскәр чыгачагын әйтсәм, сез нәрсә уйлыйсыз? Миңа ышанырсызмы?» Алар: «Без сезне беркайчан да ялганлаган килеш тапмадык», – дип җавап бирделәр. Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын): «Чыннан да, мин сезгә авыртулы җәза хәбәрен китерәм», – диде. Ибн Аббас болай диде: «Әбү Ләһәб әйтте: «Сезгә кайгы! Сез безне моны ишетер өчен генә җыйдыгызмы – ягъни җәза хәбәрен сезгә җиткерер өченме –». Аннары Әбү Ләһәб китте. Аннары хат ачылды: «Әбү Ләһәбнең куллары корысын, һәм ул чыннан да бәхетсез булачак». Әл-Әмәш хатның ахырына кадәр шулай укыды. Һәм [Әбү Бәкер бин Әбү Шәйбә] безгә сөйләде, һәм [Әбү Курайб] әйтте: [Әбү Муавия] безгә [әл-Әмәштән] бу чылбыр белән сөйләде». Ул болай диде: «Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!) бер көнне Сафага менеп: «Әй, юлдашларым», – диде, бу хакта Әбү Усама сөйләгән, һәм ул «Иң якын туганнарыңны кисәт» – дигән аятьнең иңүен телгә алмады.