হাদিছ
Turunnya Al Lahab(111): 1. Binasalah kedua tangan Abu Lahab dan sesungguhnya dia akan binasa
Imam Muslim : 307و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ } وَرَهْطَكَ مِنْهُمْ الْمُخْلَصِينَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى صَعِدَ الصَّفَا فَهَتَفَ يَا صَبَاحَاهْ فَقَالُوا مَنْ هَذَا الَّذِي يَهْتِفُ قَالُوا مُحَمَّدٌ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ أَرَأَيْتَكُمْ لَوْ أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ خَيْلًا تَخْرُجُ بِسَفْحِ هَذَا الْجَبَلِ أَكُنْتُمْ مُصَدِّقِيَّ قَالُوا مَا جَرَّبْنَا عَلَيْكَ كَذِبًا قَالَ فَإِنِّي نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ قَالَ فَقَالَ أَبُو لَهَبٍ تَبًّا لَكَ أَمَا جَمَعْتَنَا إِلَّا لِهَذَا ثُمَّ قَامَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ السُّورَةُ تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَقَدْ تَبَّ كَذَا قَرَأَ الْأَعْمَشُ إِلَى آخِرِ السُّورَةِ و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ صَعِدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ الصَّفَا فَقَالَ يَا صَبَاحَاهْ بِنَحْوِ حَدِيثِ أَبِي أُسَامَةَ وَلَمْ يَذْكُرْ نُزُولَ الْآيَةِ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ }
আৰু আমাক কোৱা হৈছে [আবু কুৰাইব মহম্মদ বিন আল-আলা] আমাক [আবু উছামাহ] [আল-আ’মাছি]ৰ পৰা [আমৰু বিন মুৰাহ]ৰ পৰা [ছাইদ বিন জুবাইৰৰ] পৰা [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা কৈছে, ‘যেতিয়া আয়াত অৱতীৰ্ণ হ’ল: ‘-আপোনাৰ ঘনিষ্ঠ আত্মীয়ক, অৰ্থাৎ আপোনাৰ আত্মীয়ক সতৰ্কবাণী দিয়ক যিসকল সঁচাকৈয়ে ইয়াৰ পৰা-’ -Qs. আছি ছ্যু'আৰা`: ২১৪-। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম ওলাই আহি ছফ্ফা পাহাৰত উঠি চিঞৰিলে যেন মাতিছে: ‘হে মোৰ বন্ধুসকল’। কিছুমানে ভাবিলে কোনে চিঞৰিছে। কিছুমানে উত্তৰ দিলে, ‘মহাম্মদ’। সেয়ে তেওঁলোক তেওঁৰ ফালে গোট খাবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তেওঁ ক’লে: ‘হে বানি ফুলান! বানি ফুলান! বানি ফুলান! হে বানি আব্দুল মানফ! হে বানি আব্দুল মুত্তলিব! ' গতিকে তেওঁলোক সকলোৱে তেওঁৰ ওচৰলৈ গ'ল। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ক’লে, ‘যদি মই তোমাক কওঁ যে এই পাহাৰৰ তলৰ পৰা অশ্বাৰোহীৰ এটা দল ওলাই আহি তোমাক আক্ৰমণ কৰিব। মোক বিশ্বাস কৰিবনে? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'আমি কেতিয়াও তোমাক মিছা কোৱা দেখা নাই'। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে পুনৰ ক’লে: “সঁচাকৈয়ে মই তোমালোকৰ বাবে এক যন্ত্ৰণাদায়ক শাস্তিৰ ভাবুকিৰ খবৰ লৈ আহিছো।” ইবনে আব্বাছে ক’লে, আবু লাহাবে তিৰস্কাৰ কৰিলে, ‘হয় তোমাৰ! আপুনি আমাক কেৱল এই কথাটো শুনিবলৈ গোট খাবলৈ কৈছেনে - অৰ্থাৎ প্ৰলয়ৰ ভাবুকিৰ খবৰ ক'বলৈ -'। তাৰ পাছত আবু লাহব গুচি গ’ল। গতিকে চিঠিখন নামি আহিল: '-আবু লাহাবৰ দুখন হাত নষ্ট হ'ব, আৰু নিশ্চয় তেওঁৰ ক্ষতি হ'ব-' এইদৰে আল-আ'মাছিয়ে চিঠিখনৰ শেষলৈকে পঢ়িলে'। আৰু তেওঁ আমাক ক’লে [আবু বকৰ বিন আবু ছায়াইবা] আৰু [আবু কুৰাইবে], তেওঁ ক’লে, এই ছানাদৰে আমাক [আবু মুৱিয়াহ] [আল-আ’মাছি]ৰ পৰা ক’লে। তেওঁ ক’লে, ‘আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এদিন ছাফাৰ শিখৰত উঠি ক’লে, ‘হে মোৰ বন্ধুসকল’, আবু উছামাৰ হাদীছ অনুসৰি, আৰু তেওঁ এই আয়াতৰ অৱতীতৰ কথা উল্লেখ কৰা নাছিল, ‘-আপোনাৰ ওচৰৰ আত্মীয়ক সতৰ্কবাণী দিয়ক-’।