Turunnya Al Lahab(111): 1. Binasalah kedua tangan Abu Lahab dan sesungguhnya dia akan binasa

و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ } وَرَهْطَكَ مِنْهُمْ الْمُخْلَصِينَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى صَعِدَ الصَّفَا فَهَتَفَ يَا صَبَاحَاهْ فَقَالُوا مَنْ هَذَا الَّذِي يَهْتِفُ قَالُوا مُحَمَّدٌ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ أَرَأَيْتَكُمْ لَوْ أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ خَيْلًا تَخْرُجُ بِسَفْحِ هَذَا الْجَبَلِ أَكُنْتُمْ مُصَدِّقِيَّ قَالُوا مَا جَرَّبْنَا عَلَيْكَ كَذِبًا قَالَ فَإِنِّي نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ قَالَ فَقَالَ أَبُو لَهَبٍ تَبًّا لَكَ أَمَا جَمَعْتَنَا إِلَّا لِهَذَا ثُمَّ قَامَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ السُّورَةُ تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَقَدْ تَبَّ كَذَا قَرَأَ الْأَعْمَشُ إِلَى آخِرِ السُّورَةِ و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ صَعِدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ الصَّفَا فَقَالَ يَا صَبَاحَاهْ بِنَحْوِ حَدِيثِ أَبِي أُسَامَةَ وَلَمْ يَذْكُرْ نُزُولَ الْآيَةِ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ }

És azt mondta nekünk [Abu Kuraib Muhammad bin al-'Ala] azt mondta nekünk [Abu Uszáma]-nak [al-Amasy-tól] [Amru bin Murrah-tól] [Said bin Jubair-tól] [Ibn Abbas-tól], hogy azt mondta: „Amikor a vers lejött; '-Figyelmeztessétek a legközelebbi rokonaitokat, nevezetesen azokat a rokonokat, akik valóban őszinték-' -Kérdések: Asy Syu'ara`; 214-. Tehát Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam kijött, felment a Soffa-dombra, és mintha hívná: 'Ó, barátaim!' Néhányan közülük azon tűnődtek, ki kiabál. Néhányan azt válaszolták: 'Mohamed!' Így elkezdtek köré gyűlni. Aztán azt mondta: 'Ó, Bani Fulan! Bani Fulan! Bani Fulan! Ó, Bani Abdul Manaf! Ó, Bani Abdul Muttalib!' Így mindannyian közeledtek hozzá. Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam ekkor azt mondta: „Mit gondolnál, ha azt mondanám, hogy egy csapat lovas fog kijönni e domb lábánál, hogy megtámadjon? Elhiszed nekem?” Azt válaszolták: „Soha nem találtunk titeket hazudni.” Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam ismét azt mondta: „Valóban, egy fájdalmas büntetés fenyegető hírét hozom nektek.” Ibn Abbas azt mondta: „Abu Lahab megdorgálta: »Jaj nektek! Csak azért kértek minket, hogy gyűljünk össze, hogy meghallgassuk ezt az ügyet – nevezetesen, hogy elmondjuk a végzet fenyegetésének hírét –”. Ezután Abu Lahab elment. Így megérkezett a levél; „-Abu Lahab két keze elpusztul, és valóban nyomorult lesz-' Így olvasta fel al-Amasy a levél végéig.” És miután elmondta nekünk [Abu Bakr bin Abu Syaibah]-nak és [Abu Kuraib]-nak, azt mondta; elmondta nekünk [Abu Muawiyah-t] [al-Amasy-ból] ezzel a sanaddal. Azt mondja: „Allah Küldötte (béke legyen vele) egy nap felmászott a Shafa-hegyre, és azt mondta: »Ó, barátaim« – mondja Abu Uszáma hadísza, és nem említi a következő vers kinyilatkoztatását: »Figyelmeztessétek a legközelebbi rokonaitokat«.”