Turunnya Al Lahab(111): 1. Binasalah kedua tangan Abu Lahab dan sesungguhnya dia akan binasa

و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ } وَرَهْطَكَ مِنْهُمْ الْمُخْلَصِينَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى صَعِدَ الصَّفَا فَهَتَفَ يَا صَبَاحَاهْ فَقَالُوا مَنْ هَذَا الَّذِي يَهْتِفُ قَالُوا مُحَمَّدٌ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي فُلَانٍ يَا بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ فَقَالَ أَرَأَيْتَكُمْ لَوْ أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ خَيْلًا تَخْرُجُ بِسَفْحِ هَذَا الْجَبَلِ أَكُنْتُمْ مُصَدِّقِيَّ قَالُوا مَا جَرَّبْنَا عَلَيْكَ كَذِبًا قَالَ فَإِنِّي نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ قَالَ فَقَالَ أَبُو لَهَبٍ تَبًّا لَكَ أَمَا جَمَعْتَنَا إِلَّا لِهَذَا ثُمَّ قَامَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ السُّورَةُ تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَقَدْ تَبَّ كَذَا قَرَأَ الْأَعْمَشُ إِلَى آخِرِ السُّورَةِ و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ صَعِدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ الصَّفَا فَقَالَ يَا صَبَاحَاهْ بِنَحْوِ حَدِيثِ أَبِي أُسَامَةَ وَلَمْ يَذْكُرْ نُزُولَ الْآيَةِ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ }

Һәм беҙгә әйтелгән [Әбү Ҡурайб Мөхәммәт бин әл-Ғәлә] беҙгә [Әбү Усама] [әл-Әғмәси] [Әмру бин Мурра] [Сәғит бин Джүбәйер] [Ибн Ғаббас] ул әйтте: «Ҡасан аят иңдерелде яҡынса: '-Give yourmest are relatives: '-Give yourmest are ихлас-' -Ҡс. Асы Сыу'ара`: 214-. Шулай итеп, Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм сығып, Соффа ҡалҡыулығына менеп: «Эй, дуҫтарым», — тип ҡысҡырҙы. Кем ҡысҡыра икән тип аптырап ҡалғандар ҙа бар. Уларҙың ҡайһы берҙәре: «Мөхәммәт», — тип яуап бирҙе. Шулай итеп, уға табан йыйыла башланылар. Шунан һуң: «Эй, Бәни Фулан! Бәни Фулан! Бәни Фулан! Эй Бану Ғәбдел Мәнәф! Эй Бәни Ғәбдел Мотталиб! — Шулай итеп, барыһы ла уға яҡынлашты. Шунан һуң Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм: «Әгәр ҙә мин һиңә ошо ҡалҡыулыҡ итәге аша һыбайлылар ғәскәре сығып һиңә һөжүм итәсәген әйтһәм, нимә уйлар инең?» Ышанырһыңмы? — Улар: «Беҙ һине бер ҡасан да алдаған кешене тапманыҡ», — тип яуап бирҙеләр. Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм тағы ла: «Ысынлап та, мин һеҙгә ғазаплы яза тураһында ҡурҡыныс хәбәр килтерәм», — тине. Ибн Ғәббәс: «Әбү Ләһәб шелтәләне: «Ҡайғы һиңә! Һеҙ беҙҙе был мәсьәләне ишетеү өсөн генә йыйылырға һорайһығыҙмы, атап әйткәндә, ҡиәмәт ҡурҡынысы тураһында хәбәр һөйләү өсөнме? Шунан һуң Әбү Ләһәб сығып китә. Шулай итеп, хат төштө: «Әбү Ләһәбтең ике ҡулы һәләк буласаҡ, һәм, һис шикһеҙ, уға зыян киләсәк-» Шулай итеп, әл-Ғәмәси хаттың аҙағына тиклем уҡыны». Һәм ул беҙгә [Әбү Бәкер бин Әбү Сәйибәгә] һәм [Әбү Ҡурайбҡа], тине, беҙгә [Әбү Мөәүиәгә] [әл-Әғмәсиҙән] ошо сәнәдте һөйләне. Ул: «Бер көндө Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһис-сәләм Сафа башына менеп, Әбү Усаманың хәҙисендә әйтелгәнсә: «Эй, дуҫтарым», — тине, ә «Иң яҡын туғандарығыҙға иҫкәртмә бирегеҙ» тигән аяттың иңдерелеүен телгә алманы.