Imam Bukhari : 3344
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا أَزْهَرُ بْنُ سَعْدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ قَالَ أَنْبَأَنِي مُوسَى بْنُ أَنَسٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ افْتَقَدَ ثَابِتَ بْنَ قَيْسٍ فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْلَمُ لَكَ عِلْمَهُ فَأَتَاهُ فَوَجَدَهُ جَالِسًا فِي بَيْتِهِ مُنَكِّسًا رَأْسَهُ فَقَالَ مَا شَأْنُكَ فَقَالَ شَرٌّ كَانَ يَرْفَعُ صَوْتَهُ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ فَأَتَى الرَّجُلُ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ قَالَ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ مُوسَى بْنُ أَنَسٍ فَرَجَعَ الْمَرَّةَ الْآخِرَةَ بِبِشَارَةٍ عَظِيمَةٍ فَقَالَ اذْهَبْ إِلَيْهِ فَقُلْ لَهُ إِنَّكَ لَسْتَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ وَلَكِنْ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ
Ба мо [Алӣ бин Абдуллоҳ] ривоят шудааст, ки [Азҳар бин Саъд] гуфт, ки [Ибни Авн] гуфт, ки [Мӯсо бин Анас] ба ман аз [Анас бин Молик разияллоҳу анҳу] нақл кардааст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам Собит бин Қайсро гум кардааст ва марде гуфт: «Эй Паёмбари Худо, ман шуморо аз макони будубоши ӯ огоҳ мекунам». Пас, ин мард бо Собит вохӯрд, ки дар хонааш бо сараш нишаста буд. Мард пурсид: «Ба ту чӣ шудааст?». Собит ҷавоб дод: «Бад». Қаблан Собит аз овози Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам баландтар гап мезад. — Собит ҳис мекард, ки ҳамаи аъмолаш нобуд шудаанд ва ӯ дар байни сокинони замин — дӯзах — қарор дорад. Он мард низ бо ӯ саллаллоҳу алайҳи ва саллам вохӯрд ва хабар дод, ки Собит чунин ва чунон гуфтааст. Мусо бин Анас гуфт: «Сипас он мард баргашт, то бори охир бо паёми хуш бо ӯ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мулоқот кунад. Ӯ, дуоҳои Худо бар ӯ бод, гуфт: «Бо Собит вохӯр ва ба ӯ бигӯ, ки ӯ аз аҳли дӯзах нест, балки аз аҳли биҳишт аст».