Hamzah memotong unta dan mengambil hatinya atas perintah Nabi SAW

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا هِشَامٌ أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَنَّهُ قَالَأَصَبْتُ شَارِفًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَغْنَمٍ يَوْمَ بَدْرٍ قَالَ وَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَارِفًا أُخْرَى فَأَنَخْتُهُمَا يَوْمًا عِنْدَ بَابِ رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَحْمِلَ عَلَيْهِمَا إِذْخِرًا لِأَبِيعَهُ وَمَعِي صَائِغٌ مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ عَلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ وَحَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ المُطَّلِبِ يَشْرَبُ فِي ذَلِكَ الْبَيْتِ مَعَهُ قَيْنَةٌ فَقَالَتْ أَلَا يَا حَمْزُ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِفَثَارَ إِلَيْهِمَا حَمْزَةُ بِالسَّيْفِ فَجَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا ثُمَّ أَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا قُلْتُ لِابْنِ شِهَابٍ وَمِنْ السَّنَامِ قَالَ قَدْ جَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا فَذَهَبَ بِهَا قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَنَظَرْتُ إِلَى مَنْظَرٍ أَفْظَعَنِي فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ فَخَرَجَ وَمَعَهُ زَيْدٌ فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ فَدَخَلَ عَلَى حَمْزَةَ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ فَرَفَعَ حَمْزَةُ بَصَرَهُ وَقَالَ هَلْ أَنْتُمْ إِلَّا عَبِيدٌ لِآبَائِي فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَهْقِرُ حَتَّى خَرَجَ عَنْهُمْ وَذَلِكَ قَبْلَ تَحْرِيمِ الْخَمْرِ

আমাক কৈছে [ইব্ৰাহিম বিন মুছাই] আমাক [হিছাম] কৈছে যে [ইবনে জুৰাইজে] তেওঁলোকক ক’লে, মোক [ইবনে শ্বিহাব] [আলী বিন হুছেইন বিন আলী]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃ হুছেইন বিন আলী]ৰ পৰা [আলী বিন আবি থোলিব] ৰাদলিয়াল্লাহ আনহুমৰ পৰা কৈছে যে তেওঁ কৈছিল, ‘মোৰ আল্লাহৰ ৰাছুলৰ লগত এটা সুন্দৰ উট আছে ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম বদৰৰ যুদ্ধৰ পৰা ঘোনিমাহৰ ধনৰ পৰা। তেওঁ ক’লে, ‘আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মোক আৰু এটা উট দিলে। এদিন উট দুটাৰ বাবে ঘাঁহ বিচাৰিবলৈ মন গ’লে এটা আনছাৰৰ ঘৰৰ দুৱাৰৰ সন্মুখত উট দুটা বান্ধি দিলোঁ। মোৰ লগত কাইনুকা’ জনগোষ্ঠীৰ এজন সোণৰ মিস্ত্ৰী আছিল, যাৰ পৰা মই ফাতিমা আৰু হামজাহ বিন আব্দুল মুথোলিবৰ ৱালিমা -বিয়াৰ অভ্যৰ্থনা-ৰ বাবে সহায় বিচাৰিছিলো যাক তেওঁ ঘৰত পান কৰিছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ লগত এজন গায়ক দাস আছিল যিয়ে গাইছিল: ‘এই উট পোৱালিটোৰ সন্মুখীন হ’বলৈ শক্তিশালী মানুহ কোন’? গতিকে হামজাহে তৰোৱাল উলিয়াই আবিৰ্ভাৱ হ’ল, উট দুটাৰ কুঁজ কাটি পেলালে, তাৰ পিছত সিহঁতৰ পেট কাটি সিহঁতৰ হৃদয় ল’লে।' ইবনে শ্বিহাবক সুধিলোঁ; 'কান্ধৰ পৰা কাটি দিয়া হৈছিল নেকি?' তেওঁ ক’লে: তেওঁ নিজৰ কুঁজটো কাটি লৈ গৈছে’। ইবনে শ্বিহাবে কয়, আলী ৰাদলিয়াল্লাহ আনহু ক’লে: তাৰ পিছত মই এটা ভয়ংকৰ দৰ্শন দেখিলোঁ আৰু তাৰ পিছত মই নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক লগ পালোঁ যি সেই সময়ত তেওঁৰ লগত আছিল জাইদ বিন হাৰিৎছাহ গতিকে মই এই কাণ্ডৰ খবৰ দিলোঁ। গতিকে সি জাইদৰ লগত ওলাই আহিল আৰু মইও আহিলোঁ, তাৰ পিছত সি হামজাহক লগ পালে আৰু তাৰ ওপৰত খং উঠিল। হামজাহে চকু মেলি ক’লে: ‘তোমালোক আন কোনো নহয়, মোৰ মা-দেউতাৰ দাস’। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে উভতি গৈ তেওঁলোকক এৰি থৈ গ’ল। মদ নিষিদ্ধ কৰাৰ আগৰ এই ঘটনা।