حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا هِشَامٌ أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَنَّهُ قَالَأَصَبْتُ شَارِفًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَغْنَمٍ يَوْمَ بَدْرٍ قَالَ وَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَارِفًا أُخْرَى فَأَنَخْتُهُمَا يَوْمًا عِنْدَ بَابِ رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَحْمِلَ عَلَيْهِمَا إِذْخِرًا لِأَبِيعَهُ وَمَعِي صَائِغٌ مِنْ بَنِي قَيْنُقَاعَ فَأَسْتَعِينَ بِهِ عَلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ وَحَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ المُطَّلِبِ يَشْرَبُ فِي ذَلِكَ الْبَيْتِ مَعَهُ قَيْنَةٌ فَقَالَتْ أَلَا يَا حَمْزُ لِلشُّرُفِ النِّوَاءِفَثَارَ إِلَيْهِمَا حَمْزَةُ بِالسَّيْفِ فَجَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا وَبَقَرَ خَوَاصِرَهُمَا ثُمَّ أَخَذَ مِنْ أَكْبَادِهِمَا قُلْتُ لِابْنِ شِهَابٍ وَمِنْ السَّنَامِ قَالَ قَدْ جَبَّ أَسْنِمَتَهُمَا فَذَهَبَ بِهَا قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَنَظَرْتُ إِلَى مَنْظَرٍ أَفْظَعَنِي فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدَهُ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ فَخَرَجَ وَمَعَهُ زَيْدٌ فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ فَدَخَلَ عَلَى حَمْزَةَ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ فَرَفَعَ حَمْزَةُ بَصَرَهُ وَقَالَ هَلْ أَنْتُمْ إِلَّا عَبِيدٌ لِآبَائِي فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَهْقِرُ حَتَّى خَرَجَ عَنْهُمْ وَذَلِكَ قَبْلَ تَحْرِيمِ الْخَمْرِ

သူက [အီဗရာဟင် ဘင် မူဆာ] ကို ပြောပြပြီး [ဟီရှမ်] ကို ပြောပြတယ်။ [အိဗ်နု ဂျူရိုက်ဂျ်] က ကျွန်တော့်ကို [အိဗ်နု ရှီဟတ်] [အလီ ဘင် ဟူစိန် ဘင် အလီ] ဆီက [သူ့အဖေ ဟူစိန် ဘင် အလီ] [အလီ ဘင် အလီ] ဆီက [အလီ ဘင် အဘီ သောလစ်] ရဒ်လီယလ္လာဟု အန်ဟမ်မ်ကို ပြောပြတယ်။ သူက "ဘဒရ်တိုက်ပွဲအတွင်း ဂိုနီမာရဲ့ ဘဏ္ဍာထဲက အလ္လာဟ် တမန်တော်မြတ် (ဆွ) နဲ့အတူ လှပတဲ့ ကုလားအုတ်တစ်ကောင် ရှိတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။ သူက “ပြီးတော့ အလ္လာဟ်ရဲ့ တမန်တော်မြတ် (ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ သက်ရောက်ပါစေ) က ကျွန်တော့်ကို ကုလားအုတ်တစ်ကောင် ထပ်ပေးခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ကုလားအုတ်နှစ်ကောင်အတွက် မြက်ရှာချင်တဲ့အခါ အန်ဆာရ်က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ တံခါးရှေ့မှာ ကုလားအုတ်နှစ်ကောင်ကို ချည်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကိုင်နူကာလူမျိုးစုက ရွှေပန်းထိမ်သမားတစ်ယောက် ပါလာတယ်။ ဖာတီမာနဲ့ ဟမ်ဇာဘင် အဗ္ဗဒူလ် မူသောလစ်တို့ရဲ့ ဝါလီမ (မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ) အတွက် အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ သူတို့အိမ်မှာ အရက်သောက်နေကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူနဲ့အတူ သီချင်းဆိုနေတဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်က “ဒီနွားသငယ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဘယ်သူက ခွန်အားကြီးမှာလဲ” လို့ သီဆိုခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဟမ်ဇာဟာ ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ပေါ်လာပြီး ကုလားအုတ်နှစ်ကောင်ရဲ့ ကျောကုန်းတွေကို ဖြတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဗိုက်တွေကို ခွဲကာ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေကို ယူခဲ့တယ်” လို့ အိဗ်နုရှီဟတ်ကို မေးခဲ့တယ်။ “ပခုံးကနေ ဖြတ်လိုက်တာလား” လို့။ သူက “သူ့ရဲ့ တင်ပါးကို ဖြတ်ပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားတယ်” လို့ ပြောတယ်။ အိဗ်နု ရှီဟတ်က “အလီ ရဒ်အလီလ္လာဟု အနန္ဟူး” လို့ ပြောတယ်။ “ကျွန်တော်ဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရူပါရုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အဲဒီအချိန်တုန်းက သူနဲ့အတူရှိနေတဲ့ တမန်တော်မြတ် (ဆွ) နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီအဖြစ်အပျက်ကို အကြောင်းကြားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ ဇိုက်ဒ်နဲ့အတူ ထွက်လာပြီး ကျွန်တော်လည်း လိုက်လာခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူက ဟမ်ဇာနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့ပါတယ်။ ဟမ်ဇာက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး “ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်မိဘတွေရဲ့ ကျွန်တွေမှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပါဘူး” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရစူလွလ္လာဟု အလိုင်ဟိ ဝါဆလမ်က သူတို့ဆီ ပြန်သွားပြီး ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက်က အရက်မသောက်ရခင်ကပါ။