Gugur di medan perang tidak bernilai bila niatnya mencari sebutan pemberani

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ قَالَتَفَرَّقَ النَّاسُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ أَيُّهَا الشَّيْخُ حَدِّثْنِي حَدِيثًا سَمِعْتَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ أَوَّلُ النَّاسِ يُقْضَى لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثَلَاثَةٌ رَجُلٌ اسْتُشْهِدَ فَأُتِيَ بِهِ فَعَرَّفَهُ نِعَمَهُ فَعَرَفَهَا قَالَ فَمَا عَمِلْتَ فِيهَا قَالَ قَاتَلْتُ فِيكَ حَتَّى اسْتُشْهِدْتُ قَالَ كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ قَاتَلْتَ لِيُقَالَ فُلَانٌ جَرِيءٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ وَرَجُلٌ تَعَلَّمَ الْعِلْمَ وَعَلَّمَهُ وَقَرَأَ الْقُرْآنَ فَأُتِيَ بِهِ فَعَرَّفَهُ نِعَمَهُ فَعَرَفَهَا قَالَ فَمَا عَمِلْتَ فِيهَا قَالَ تَعَلَّمْتُ الْعِلْمَ وَعَلَّمْتُهُ وَقَرَأْتُ فِيكَ الْقُرْآنَ قَالَ كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ تَعَلَّمْتَ الْعِلْمَ لِيُقَالَ عَالِمٌ وَقَرَأْتَ الْقُرْآنَ لِيُقَالَ قَارِئٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ وَرَجُلٌ وَسَّعَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَعْطَاهُ مِنْ أَصْنَافِ الْمَالِ كُلِّهِ فَأُتِيَ بِهِ فَعَرَّفَهُ نِعَمَهُ فَعَرَفَهَا فَقَالَ مَا عَمِلْتَ فِيهَا قَالَ مَا تَرَكْتُ مِنْ سَبِيلٍ تُحِبُّ قَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ وَلَمْ أَفْهَمْ تُحِبُّ كَمَا أَرَدْتُ أَنْ يُنْفَقَ فِيهَا إِلَّا أَنْفَقْتُ فِيهَا لَكَ قَالَ كَذَبْتَ وَلَكِنْ لِيُقَالَ إِنَّهُ جَوَادٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أُمِرَ بِهِ فَسُحِبَ عَلَى وَجْهِهِ فَأُلْقِيَ فِي النَّارِ

আমাক [মুহাম্মাদ বিন আব্দুল আ’লা]ক অৱগত কৰি তেওঁ ক’লে; আমাক [খালিদক] কৈছে, তেওঁ ক’লে; আমাক [ইবনে জুৰাইজ] কৈছে, তেওঁ কয়; আমাক [চুলাইমান বিন ইয়াছাৰ]ৰ পৰা [ইউনুছ বিন ইউছুফ] কৈছে, তেওঁ কয়; মানুহবোৰ আবু হুৰাইৰাৰ পৰা আঁতৰি গ’ল, তাৰ পিছত ছিৰিয়াৰ মানুহৰ পৰা কোনোবাই তেওঁক ক’লে; হে শ্বেখ, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা শুনা হাদীছ আমাক কোৱা?! [আবু হুৰাইৰা] ক’লে; হয়, মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ কথা শুনিছো: ‘কিয়ামৰ দিনত প্ৰথমে যিসকলক সিদ্ধান্ত দিয়া হ’ব, তেওঁলোক তিনিজন হ’ব, প্ৰথমে শ্বহীদ হৈ মৃত্যু হোৱা ব্যক্তিজন, তাৰ পিছত সেই ব্যক্তিজনক অনা হ’ল, তেওঁক তেওঁৰ সন্তুষ্টি দেখুওৱা হ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ সেইটো জানিবলৈ আহিল, আল্লাহে তেওঁক ক’লে; আপুনি তেওঁক কি কৰিলে? ব্যক্তিজনে উত্তৰ দিলে; শ্বহীদ হৈ মৃত্যু নোহোৱালৈকে তোমাৰ বাবে যুঁজ দিওঁ। আল্লাহে কৈছে; মিছা কথা কয়, কিন্তু কোৱা হ’বলৈ যুঁজি; তেনেকুৱা এজন সাহসী মানুহ, গতিকে তেনেকৈ কোৱা হয়। তাৰ পিছত সেই ব্যক্তিজনক লৈ গৈ তেওঁৰ মুখত টানি টানি নিয়াৰ নিৰ্দেশ দিয়া হ’ল যেতিয়ালৈকে তেওঁক নৰকত পেলোৱা নহয়। আৰু যি মানুহে জ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল, আৰু শিকাইছিল আৰু কোৰআন পঢ়িছিল, তেতিয়া সেই ব্যক্তিজনক আনিছিল, আৰু তেওঁক ইয়াৰ সুখ দেখুৱাইছিল, তেতিয়া তেওঁ সেইটো জানিছিল। আল্লাহে তেওঁক ক’লে; আপুনি তেওঁক কি কৰিলে? ব্যক্তিজনে উত্তৰ দিলে; মই জ্ঞান অধ্যয়ন কৰো, আৰু তাক শিকাওঁ আৰু তোমাৰ কাৰণে মই কোৰআন পঢ়ো। আল্লাহে কৈছে; মিছা কথা কয়, কিন্তু জ্ঞান শিকে যাতে ক’ব পাৰি; তেওঁ এজন ধৰ্মপৰায়ণ মানুহ, আৰু আপুনি কোৰআন পঢ়ে যাতে কোৱা হয়; তেওঁ এজন ভাল পাঠক আছিল, গতিকে তেওঁ সেইটোৱেই কৈছিল। তাৰ পিছত সেই ব্যক্তিজনক লৈ গৈ তেওঁৰ মুখত টানি টানি নিয়াৰ নিৰ্দেশ দিয়া হ’ল যেতিয়ালৈকে তেওঁক নৰকত পেলোৱা নহয়। আৰু এজন মানুহক যাক আল্লাহ তা‘আলাই নিজৰ ৰঞ্জন বিস্তাৰ কৰিলে, আৰু আল্লাহে তেওঁক সকলো ধৰণৰ ধন-সম্পত্তি দিলে, তেতিয়া সেই ব্যক্তিজনক আনি দিয়া হ’ল, আৰু তেওঁক ইয়াৰ সুখ দেখুওৱা হ’ল, তেতিয়া তেওঁ সেইটো জানিলে। আল্লাহে তেওঁক ক’লে; আপুনি তেওঁক কি কৰিলে? ব্যক্তিজনে উত্তৰ দিলে; আপুনি ভালপোৱা কোনো পথ নাই যিটো মই এৰি থৈ যাওঁ। আবু আব্দুৰ ৰহমানে কৈছিল; অৰ্থাৎ মই এনেকুৱা কিবা এটা নাজানো যিটো আপুনি যিমান ভাল পায়, মই তাত বিনিয়োগ কৰিব বিচাৰো যদিহে মই আপোনাৰ বাবে তাত বিনিয়োগ কৰা নাই। আল্লাহে কৈছে; তোমালোকে মিছা কথা কৈছা, কিন্তু ক’ব পৰাকৈ; তেওঁ এজন উদাৰ ব্যক্তি আছিল, গতিকে তেনেকৈয়ে কোৱা হৈছিল। তাৰ পিছত ব্যক্তিজনক লৈ গৈ মুখত টানি টানি নৰকত পেলোৱালৈকে আদেশ দিয়া হ’ল’।