হাদিছ
Ar Rafi'
Imam Ahmad : 4108حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ حَدَّثَنَا الْحَارِثُ بْنُ حَصِيرَةَ حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ كُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ حُنَيْنٍ قَالَ فَوَلَّى عَنْهُ النَّاسُ وَثَبَتَ مَعَهُ ثَمَانُونَ رَجُلًا مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ فَنَكَصْنَا عَلَى أَقْدَامِنَا نَحْوًا مِنْ ثَمَانِينَ قَدَمًا وَلَمْ نُوَلِّهِمْ الدُّبُرَ وَهُمْ الَّذِينَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَيْهِمْ السَّكِينَةَ قَالَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى بَغْلَتِهِ يَمْضِي قُدُمًا فَحَادَتْ بِهِ بَغْلَتُهُ فَمَالَ عَنْ السَّرْجِ فَقُلْتُ لَهُ ارْتَفِعْ رَفَعَكَ اللَّهُ فَقَالَ نَاوِلْنِي كَفًّا مِنْ تُرَابٍ فَضَرَبَ بِهِ وُجُوهَهُمْ فَامْتَلَأَتْ أَعْيُنُهُمْ تُرَابًا ثُمَّ قَالَ أَيْنَ الْمُهَاجِرُونَ وَالْأَنْصَارُ قُلْتُ هُمْ أُولَاءِ قَالَ اهْتِفْ بِهِمْ فَهَتَفْتُ بِهِمْ فَجَاءُوا وَسُيُوفُهُمْ بِأَيْمَانِهِمْ كَأَنَّهَا الشُّهُبُ وَوَلَّى الْمُشْرِكُونَ أَدْبَارَهُمْ
আমাক কৈছে [আফফানে] আমাক কৈছে [আব্দুল ৱাহিদ বিন জিয়াদে] আমাক কৈছে [আল হাৰিথ বিন হাছিৰাহ] আমাক [আল কাছিম বিন আব্দুৰহমান] [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল; [আব্দুল্লাহ বিন মাছুদে] ক’লে, ‘হুনাইনৰ যুদ্ধৰ সময়ত মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ লগত আছিলো। তাৰ পিছত জনসাধাৰণে তেওঁৰ পৰা আঁতৰি গ’ল - যুদ্ধৰ পৰা - আৰু মাত্ৰ আশীজন মুহাজিৰিন আৰু আনছাৰ বাকী থাকিল, তাৰ পিছত আমি শত্ৰুক পিঠি নিদিয়াকৈ আঁতৰি আহিলোঁ আৰু তেওঁলোক আছিল সেইসকল লোক যাৰ ওচৰলৈ আল্লাহে ছাকিনা - শান্তি - নমাই দিলে। ইবনে মাছুদে ক’লে, ‘আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে বাগলাহ পিন্ধি - যিটো ঘোঁৰা গাধ আৰু ঘোঁৰাৰ মাজত হোৱা বিবাহৰ ফল আছিল - যথেষ্ট খৰকৈ খোজ কাঢ়িছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁ চেডেলৰ পৰা হেলনীয়া নহ’ল, তাৰ পিছত মই ক’লোঁ, ‘উপৰলৈ যাওক, আল্লাহে তোমাক নিশ্চয় উচ্চ কৰি তুলিব’। নবীয়ে ক’লে, ‘মোৰ বাবে এমুঠি মাটি আনিব’। তাৰ পিছত তেওঁ শত্ৰুৰ চকু দুটা মলিৰে ভৰি নপৰালৈকে গোটেই মুখত ছটিয়াই দিলে। তেতিয়া নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে চিঞৰিলে: মুহাজিৰিন আৰু আনছাৰ ক'ত!' মই তেতিয়া উত্তৰ দিলোঁ, ‘তেওঁলোক আছে’। তাৰ পিছত নবীয়ে মোক ক’বলৈ আদেশ দিলে: ‘তেওঁলোকক মাতিব!’। তাৰ পিছত মই তেওঁলোকক মাতিলোঁ গতিকে তেওঁলোকে সোঁহাতত বিজুলীৰ দৰে তৰোৱাল লৈ আহিল আৰু মুশ্বৰিকসকলে পিছলৈ দৌৰি গ’ল।'