Shafiyah tergelincir dari tunggangan Rasulullah SAW

و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا شَبَابَةُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ ح و حَدَّثَنِي بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هَاشِمِ بْنِ حَيَّانَ وَاللَّفْظُ لَهُ حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ حَدَّثَنَا أَنَسٌ قَالَ صَارَتْ صَفِيَّةُ لِدِحْيَةَ فِي مَقْسَمِهِ وَجَعَلُوا يَمْدَحُونَهَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَيَقُولُونَ مَا رَأَيْنَا فِي السَّبْيِ مِثْلَهَا قَالَ فَبَعَثَ إِلَى دِحْيَةَ فَأَعْطَاهُ بِهَا مَا أَرَادَ ثُمَّ دَفَعَهَا إِلَى أُمِّي فَقَالَ أَصْلِحِيهَا قَالَ ثُمَّ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ خَيْبَرَ حَتَّى إِذَا جَعَلَهَا فِي ظَهْرِهِ نَزَلَ ثُمَّ ضَرَبَ عَلَيْهَا الْقُبَّةَ فَلَمَّا أَصْبَحَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ فَضْلُ زَادٍ فَلْيَأْتِنَا بِهِ قَالَ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِفَضْلِ التَّمْرِ وَفَضْلِ السَّوِيقِ حَتَّى جَعَلُوا مِنْ ذَلِكَ سَوَادًا حَيْسًا فَجَعَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ ذَلِكَ الْحَيْسِ وَيَشْرَبُونَ مِنْ حِيَاضٍ إِلَى جَنْبِهِمْ مِنْ مَاءِ السَّمَاءِ قَالَ فَقَالَ أَنَسٌ فَكَانَتْ تِلْكَ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى إِذَا رَأَيْنَا جُدُرَ الْمَدِينَةِ هَشِشْنَا إِلَيْهَا فَرَفَعْنَا مَطِيَّنَا وَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَطِيَّتَهُ قَالَ وَصَفِيَّةُ خَلْفَهُ قَدْ أَرْدَفَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَعَثَرَتْ مَطِيَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصُرِعَ وَصُرِعَتْ قَالَ فَلَيْسَ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ يَنْظُرُ إِلَيْهِ وَلَا إِلَيْهَا حَتَّى قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَتَرَهَا قَالَ فَأَتَيْنَاهُ فَقَالَ لَمْ نُضَرَّ قَالَ فَدَخَلْنَا الْمَدِينَةَ فَخَرَجَ جَوَارِي نِسَائِهِ يَتَرَاءَيْنَهَا وَيَشْمَتْنَ بِصَرْعَتِهَا

اسان کي [ابوبڪر بن ابي شيبه] ٻڌايو آهي اسان کي [شعابه] ٻڌايو آهي اسان کي [سليمان] ٻڌايو آهي [ثابت] کان [انس] ۽ اهو ٻئي رستي کان روايت ڪيو آهي، اهو مون کي [عبدالله بن حسيم بن حيان] ٻڌايو آهي جڏهن ته لفاظنيه ان کان، اسان کي [بهز] اسان کي [سليمان بن مغيره] کان [ثابت] اسان کي [انس] ٻڌايو آهي ته هن چيو ته: '- خيبر جي جنگ دوران- شافعيه دحيه جو حصو بڻجي وئي، پوءِ ماڻهن رسول الله ﷺ جي سامهون سندس تعريف ڪئي. انس چيو ته: انهن چيو ته: 'اسان ڪڏهن به هن جهڙو جنگي قيدي نه ڏٺو'. انس جاري رکيو؛ پوءِ هن دحيه ڏانهن موڪليو، تنهن ڪري دحيه - شافعيه - کي پاڻ وٽ آندو، پوءِ هن ان کي منهنجي ماءُ جي حوالي ڪيو، هن چيو ته: 'هن کي ڪپڙا پارايو'. انس چيو؛ پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم خيبر ڏانهن نڪتا، جڏهن شهر جي وچ ۾ پهتا - خيبر - ته بيهي رهيا ۽ هڪ وڏو خيمو ٺاهيو، صبح جو فرمايائون: 'جنهن وٽ وڌيڪ سامان آهي، اهو هتي آڻي.' پوءِ ڪو ماڻهو کجور ۽ ساوق آٽو کڻي آيو، پوءِ انهن ان کي هڪ اونچي تندور ۾ ملايو جيستائين اهو حيس بڻجي ويو - جيڪو خشڪ کير، گيهه ۽ کجور جي ميلاپ مان ٺهيل کاڌو آهي -. پوءِ انهن ان کي کاڌو ۽ مينهن جو پاڻي گڏ ڪرڻ لاءِ هڪ مصنوعي ڍنڍ مان پيتو. انس چيو؛ اهو رسول الله صلي الله عليه وسلم ۽ شافعيه جي شادي جي تقريب هئي. هن جاري رکيو؛ پوءِ اسان پنهنجو سفر جاري رکيو، جڏهن اسان مديني جي ڀتين کي ڏٺو، ته اسان پرجوش ٿياسين ۽ فوري طور تي پنهنجي سواري کي هلايو، جيئن رسول الله صلي الله عليه وسلم ڪيو، هن پڻ پنهنجي سواري کي هلايو. انس چيو؛ انهي دوران، شفيعيه رسول الله صلي الله عليه وسلم جي پويان سوار هئي. انس جاري رکيو؛ اوچتو رسول الله صلي الله عليه وسلم جو گهوڙو لڙهي ويو ۽ هو ڪري پيو، ۽ شافعيه به ڪري پيو. انس جاري رکيو؛ ۽ ماڻهن مان ڪنهن به کيس نه ڏٺو ۽ نه ئي شافعيه کي ڏٺو، تنهن ڪري رسول الله صلي الله عليه وسلم اٿيا ۽ شافعيه کي ڍڪيو. انس چيو؛ پوءِ اسان ان وٽ ويا، پر هن چيو؛ 'ڪو مسئلو ناهي'. اسان مديني شهر ۾ داخل ٿياسين، جڏهن ته سندس زالن جون ٻانهيون - شافعيه - کي ڏسڻ لاءِ ٻاهر آيون ۽ ان کي ان آفت جي تسلي ڏني جيڪا هن تي آئي هئي.