Malaikat Jibril yang memancarkan air Zam-zam untuk Hajar dan Ismail

و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }

At sinabi sa akin ['Abdullah bin Muhammad] ay nagsabi sa amin ['Abdur Razzaq] ay nagsabi sa amin [Ma'mar] mula kay [Ayyub as-Sakhtiyaniy] at [Katsir bin Katsir bin Al Muthallib binAbi Wada'ah] bawat isa na umakma sa isa't isa mula kay [Sa'id bin Jubair] ay nagsabi [Ibn 'Abbas radliallahu 'an; "Ang unang babaeng gumamit ng sinturon ay ang ina ni Propeta Isma'il 'Alaihissalam. Ginamit niya ito upang takpan ang mga bakas ni Sarah pagkatapos ay isinama siya ni Ibrahim 'Alaihissalam kasama ang kanyang anak na si Isma'il na noong panahong iyon ay nagpapasuso pa sa kanya hanggang sa inilagay sila ni Ibrahim 'Alaihissalam malapit sa Bahay ni Allah (Ka'bah) sa isang kubo sa itaas ng Zamzam sa dulo ng Grand Mosque. Noong panahong iyon sa Mecca ay walang nakatira doon at walang tubig. Inilagay sila ni Ibrahim doon at nag-iwan ng isang uri ng sako na naglalaman ng mga datiles at isang supot/garapon na naglalaman ng tubig. Pagkatapos ay umalis si Ibrahim upang iwan silang dalawa. Kaya sinundan siya ng ina ni Isma'il na nagsasabing: "O Ibrahim, saan ka pupunta? "May puso ka ba na iwan kami sa lambak na ito kung saan walang tao at wala?" Paulit-ulit na tanong ni Ginang Isma'il hanggang sa tuluyan nang hindi lumingon si Ibrahim sa kanya. Sa wakas, nagtanong si Ginang Isma'il; "Inutusan ka ba ni Allah na gawin ang lahat ng ito?". Sumagot si Ibrahim: "Oo". Sabi ni Ginang Isma'il; "Kung gayon ay hindi tayo pababayaan ni Allah." Pagkatapos ay bumalik si Ginang Isma'il at nagpatuloy si Ibrahim sa kanyang paglalakbay hanggang sa makarating siya sa isang burol at walang nakakita sa kanya. Muli, humarap si Ibrahim sa direksyon ng Kaaba at pagkatapos ay nanalangin para sa kanila gamit ang ilang mga pangungusap ng panalangin sa pamamagitan ng pagtataas ng dalawang kamay, na nagsasabing: "Rabbi, ("tunay ngang inilagay ko ang ilan sa aking mga inapo sa isang lambak na walang mga halaman malapit sa Iyong sagradong bahay") hanggang sa sila ay dumating (nawa'y maging mapagpasalamat silang mga lingkod) (QS Ibrahim talata 37. Pagkatapos ay sinimulan ng ina ni Isma'il na pasusuhin ang kanyang anak at uminom mula sa suplay ng tubig hanggang sa maubos ang tubig sa geriba, siya ay nauuhaw at gayundin ang kanyang anak. Pagkatapos ay tiningnan niya si Isma'il ang naghihirap na sanggol", o sinabi niya kasama ang editoryal: "Gumugulong sa lupa". Pagkatapos ay iniwan ni Hajar si Ismael at hindi niya matiis na makita ang kanyang kalagayan. Kaya't pumunta siya sa burol ng Safaa bilang pinakamalapit na bundok sa kanya. Tumayo siya roon at humarap sa lambak sa pag-asang makakita ng isang tao roon ngunit wala siyang nakitang tao. Kaya't bumaba siya mula sa burol ng Safaa at nang marating niya ang lambak, itinaas niya ang laylayan ng kanyang damit at nagpumiglas na parang isang taong nahihirapan hanggang sa makadaan siya sa lambak at narating ang burol ng Marwah at tumayo roon upang tingnan kung may tao roon ngunit wala siyang nakitang tao. Ginawa niya iyon nang pitong beses (sa pagitan ng mga burol ng Safa at Marwah). Sinabi ni Ibn 'Abbas radiliallahu 'anhu; Sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: "Iyan ang sa'iy na dapat gawin ng isang tao (na nagsasagawa ng Hajj) sa pagitan ng dalawang burol." Nang siya ay nasa tuktok ng Marwah, nakarinig siya ng isang tinig, pagkatapos ay sinabi niya sa kanyang sarili "tumahimik ka" na ang ibig sabihin ni Hajar ay ang kanyang sarili. Pagkatapos ay sinubukan niyang pakinggan ito at narinig niya muli ang tinig kaya sinabi niya; "Narinig mo ang iyong boses kung ang ibig mong sabihin ay humingi ng tulong". Lumabas na ang boses ay boses ng anghel (Gabriel 'Alaihissalam) na malapit kay Zamzam, pagkatapos ay sinalok ni Gabriel ang tubig gamit ang kanyang sakong" o sabi niya; gamit ang kanyang mga pakpak hanggang sa lumabas ang tubig na bumubulwak. Ang ina ni Isma'il ay nagsimulang gumawa ng imbakan ng tubig gamit ang kanyang mga kamay tulad nito, ibig sabihin, sumasalok ng tubig at inilalagay ito sa urna habang ang tubig ay patuloy na bumubulwak nang malakas pagkatapos masalok". Sinabi ni Ibn 'Abbas radliallahu 'anhuma; Sinabi ng Propeta shallallahu 'alaihi wasallam: "Kaawaan nawa ng Allah si Umm Isma'il (Siti Hajar) dahil kung iiwan niya si Zamzam" o ang Kanyang mga salita: "kung hindi niya agad na tipunin ang tubig, ang tubig ng Zamzam ay tiyak na magiging umaagos na tubig". Sa wakas ay nakainom na siya ng tubig at nakapagpasuso muli sa kanyang anak. Pagkatapos ay sinabi ng anghel sa kanya: "Huwag kang matakot na mapabayaan dahil ito ang bahay ni Allah, na itatayo ng batang ito at ng kanyang ama at katotohanang hindi sasayangin ng Allah ang Kanyang mga lingkod." Sa panahong iyon ang Baitullah Ang Kaaba ay nakaposisyon nang medyo mataas mula sa lupa na parang isang maliit na burol, na kapag dumating ang baha, ay maaagnas mula sa kanan at kaliwang bahagi. Ang ina ni Isma'il, si Hajar, ay patuloy na namuhay nang ganito hanggang noon, isang grupo ng mga tao mula sa tribong Jurhum o pamilyang Jurhum na nagmula sa ruta ng burol ng Kadaa' ang huminto sa ibaba ng agos ng Mecca at pagkatapos ay nakakita sila ng isang ibon na lumilipad, umiikot. Bulalas nila; "Ang ibong ito ay tiyak na umiikot dahil umiikot ito sa tubig kahit na alam nating tiyak na walang tubig sa lambak na ito. Sa huli, nagpadala sila ng isa o dalawang tao na mabilis na tumakbo at tila nakakita sila ng tubig. Bumalik sila at iniulat ang pagkakaroon ng tubig at pagkatapos ay dumating sila sa tubig. Sinabi niya: "Nang oras na iyon, si Ginang Isma'il ay malapit sa tubig." Sinabi nila sa kanya; "Maaari mo ba kaming pahintulutan na dumaan dito upang sumama sa iyo?". Sinabi ni Ginang Isma'il; "Oo, maaari mo ngunit wala kang karapatang magkaroon ng tubig." Sinabi nila; "Sige." Sinabi ni Ibn 'Abbas radliallahu 'anhuma; Ang Propeta Sinabi ni sallallaahu 'alaihi wasallam: "Natuwa ang ina ni Isma'il sa pangyayaring ito dahil may mga taong nakatira kasama niya." Sa wakas ay nanirahan sila roon at nagpadala ng mga mensahero sa kanilang mga pamilya upang anyayahan silang manirahan doon." Nang ang kanilang mga pamilya ay nanirahan kasama si Hajar at bata pa si Isma'il, natuto siyang magsalita ng Arabic mula sa kanila, at naging pinakamahalaga at pinakamahiwagang tao sa kanila. Pagkatapos ay lumaki si Isma'il at naging isang binata na nagustuhan nila. Nang siya ay nasa hustong gulang na, pinakasalan nila si Isma'il sa isang babae mula sa kanila at hindi nagtagal pagkatapos noon, namatay ang ina ni Isma'il. Kalaunan, dumating si Ibrahim pagkatapos ikasal si Isma'il upang alamin kung ano ang naiwan niya ngunit hindi niya natagpuan si Isma'il. Tinanong ni Ibrahim ang tungkol kay Isma'il sa kanyang asawa. Sumagot ang kanyang asawa; Pagkatapos ay tinanong ni Ibrahim ang tungkol sa kanilang buhay at mga kalagayan. Sumagot ang asawa ni Isma'il; "Naranasan namin ang maraming kasamaan at ang aming buhay ay makitid at puno ng matinding pagdurusa." Nagreklamo ang asawang si Isma'il kay Ibrahim tungkol sa buhay na ikinabubuhay nila ng kanyang asawa. Sinabi ni Ibrahim; "Mamaya, kapag dumating ang iyong asawa, iparating mo ang aking pagbati at sabihin mo sa kanya na palitan ang pinto ng kanyang bahay." Nang dumating si Isma'il, may naramdaman siya kaya tinanong niya ang kanyang asawa; "May pumunta ba sa iyo?". Sumagot ang kanyang asawa; "Oo. Kanina, isang matandang lalaki na ganito ang sitwasyon ang lumapit sa amin at nagtanong tungkol sa iyo, pagkatapos ay ipinaliwanag ko, at tinanong niya ako tungkol sa sitwasyon ng aming buhay, kaya ipinaliwanag ko na ako ay nabubuhay sa pagod at pagdurusa." Tanong ni Isma'il; "May mensahe ba sa iyo ang taong iyon tungkol sa isang bagay?" Sumagot ang kanyang asawa; "Oo. Inutusan niya akong iparating ang kanyang pagbati sa iyo at sinabihan kang palitan ang pinto ng iyong bahay." Sinabi ni Isma'il; "Siya ang aking ama at tunay na inutusan niya akong hiwalayan ka, kaya babalik ka sa iyong pamilya." Kaya't hiniwalayan ni Isma'il ang kanyang asawa. Pagkatapos ay muling nag-asawa si Isma'il ng ibang babae mula sa mga tao, pagkatapos ay umalis muli si Ibrahim, iniwan sila sa loob ng panahong niloob ng Allah at pagkatapos noon ay bumalik siya upang salubungin sila, ngunit hindi niya natagpuan si Isma'il hanggang sa wakas ay pumunta siya sa... Ang asawa ni Isma'il at tinanong siya tungkol kay Isma'il. Sumagot ang kanyang asawa; "Maghahanap siya ng ikabubuhay para sa amin." Pagkatapos ay nagtanong muli si Ibrahim; "Kumusta ka". Tinanong niya ang asawa ni Isma'il tungkol sa kanilang buhay at kalagayan sa pamumuhay. Sumagot ang kanyang asawa; "Palagi kaming nasa mabuting kalagayan at sapat". Pinuri ng asawa ni Isma'il si Allah. Nagtanong si Ibrahim; "Ano ang kinakain mo?" Sumagot ang asawa ni Isma'il; "Karne". Nagtanong muli si Ibrahim; "Ano ang iniinom mo?" Sumagot ang asawa ni Isma'il; "Tubig". Kaya nanalangin si Abraham: "O Allah, pagpalain Mo po sila sa kanilang laman at tubig." Sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: "Noong panahong iyon ay walang butil sa Mecca at kung mayroon man, ipagdarasal sana ito ni Ibrahim." Sabi niya; "At mula sa panalangin ni Abraham tungkol sa karne at tubig, walang sinuman maliban sa mga tao ng Mecca ang nagreklamo kung ang nakuha lang nila ay karne at tubig." Pagkatapos ay sinabi ni Ibrahim; "Kapag dumating ang iyong asawa, iparating mo ang aking pagbati sa kanya at utusan mo siyang... palakasin ang pinto ng... "ang kanyang bahay". Nang dumating si Isma'il, sinabi niya: "May pumunta ba sa iyo?". Sumagot ang kanyang asawa; "Oo. Kanina ay may isang matandang lalaki na may napakagandang anyo ang lumapit sa amin". Hinangaan ng kanyang asawa si Ibrahim. Tinanong niya ako tungkol sa iyo kaya ipinaliwanag ko pagkatapos ay tinanong niya ako tungkol sa aming kalagayan sa buhay kaya sumagot ako na ako ay nasa mabuting kalagayan."". Tanong ni Isma'il; "May mensahe ba sa iyo ang taong iyon tungkol sa isang bagay?". Sumagot ang kanyang asawa; "Oo. Inutusan niya akong iparating ang kanyang pagbati sa iyo at sinabihan kang protektahan ang pinto ng iyong bahay". Sabi ni Isma'il; "Siya ang aking ama at ang pintong tinutukoy ay ikaw. Inutusan niya akong protektahan ka". Pagkatapos ay iniwan sila muli ni Ibrahim sa loob ng isang tiyak na panahon ayon sa kalooban ng Allah, pagkatapos ay bumalik pagkatapos noon nang itinapon ni Isma'il ang kanyang mga palaso sa ilalim ng isang puno malapit sa Zamzam. Nang makita niya ito, agad niya itong pinuntahan at kumilos bilang isang ama sa kanyang anak at bilang isang anak sa kanyang ama pagkatapos ay sinabi niya; "O Isma'il, inutusan ako ng Allah na may isang utos". Sabi ni Isma'il; "Gawin mo ang iniutos ng iyong Rabb." Muling nagtanong si Ibrahim; "Tutulungan mo ba ako?" Sabi ni Isma'il; "Oo, tutulungan kita". Sabi ni Ibrahim; "Inutusan ako ni Allah na magtayo ng bahay sa lugar na ito". Itinuro ni Ibrahim ang isang lugar na medyo mataas kumpara sa paligid." Sabi ng tagapagsalaysay; "Mula sa lugar na iyon, itinaas nilang dalawa ang pundasyon ng Baitullah, si Isma'il ay nagtrabaho sa pagdadala ng mga bato habang si Ibrahim ang nag-ayos ng mga ito (nagtayo ng mga ito) hanggang nang mataas na ang gusali, dumating si Isma'il dala ang batong ito at inilagay ito para kay Ibrahim upang maakyat niya ito sa ibabaw habang ibinigay sa kanya ni Isma'il ang mga bato." Bigkasin ang panalangin; ("Aming Rabb, tanggapin mo (ang kawanggawa) mula sa amin, tunay na Ikaw ang Nakakarinig ng Lahat at Nakakaalam ng Lahat") (QS. Albaqarah 127).