Hadith Representative
Malaikat Jibril yang memancarkan air Zam-zam untuk Hajar dan Ismail
Imam Bukhari : 3113و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الْآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلَا شَيْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا وَجَعَلَ لَا يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ أَاللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ قَالَتْ إِذَنْ لَا يُضَيِّعُنَا ثُمَّ رَجَعَتْ فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لَا يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَبِّ { إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى بَلَغَ يَشْكُرُونَ } وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ فَوَجَدَتْ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الْأَرْضِ يَلِيهَا فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَهَبَطَتْ مِنْ الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا ثُمَّ سَعَتْ سَعْيَ الْإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ حَتَّى جَاوَزَتْ الْوَادِيَ ثُمَّ أَتَتْ الْمَرْوَةَ فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَلِكَ سَعْيُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا فَقَالَتْ صَهٍ تُرِيدُ نَفْسَهَا ثُمَّ تَسَمَّعَتْ فَسَمِعَتْ أَيْضًا فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنْ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا وَهُوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنْ الْمَاءِ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لَا تَخَافُوا الضَّيْعَةَ فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ يَبْنِي هَذَا الْغُلَامُ وَأَبُوهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَهْلَهُ وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنْ الْأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ فَكَانَتْ كَذَلِكَ حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ فَأَقْبَلُوا قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ وَهِيَ تُحِبُّ الْإِنْسَ فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ وَشَبَّ الْغُلَامُ وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ بَعْدَمَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ فَشَكَتْ إِلَيْهِ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَطَلَّقَهَا وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ فَلَمْ يَجِدْهُ فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ فَسَأَلَهَا عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتْ اللَّحْمُ قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ الْمَاءُ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ قَالَ فَهُمَا لَا يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلَّا لَمْ يُوَافِقَاهُ قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلَامَ وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَيْءٍ قَالَتْ نَعَمْ هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ قَالَ ذَاكِ أَبِي وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلًا لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنْ الْبَيْتِ فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ فَقَامَ عَلَيْهِ وَهُوَ يَبْنِي وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ } قَالَ فَجَعَلَا يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ وَهُمَا يَقُولَانِ { رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }
En hat my ferteld ['Abdullah bin Muhammad] hat ús ferteld ['Abdur Razzaq] hat ús ferteld [Ma'mar] fan [Ayyub as-Sakhtiyaniy] en [Katsir bin Katsir bin Al Muthallib binAbi Wada'ah] inoar oanfolje inoar fan [Sa'id bin Jubair 'Ab radhullan] sei [Ibbashubban]; 'De earste frou dy't in riem droech wie de mem fan profeet Isma'il 'Alaihissalam. Hy brûkte it om spoaren fan Sarah te ferwiderjen, doe naam Ibrahim 'Alaihissalam har en har soan Isma'il, waans mem him op dat stuit noch boarstfieding, oant Ibrahim 'Alaihissalam se beide by de Baitullah - de Kaaba - pleatste yn in hutte boppe op 'e Zamzam oan 'e ein fan 'e Grutte Moskee. Yn dy tiid yn Mekka wenne dêr gjinien en wie der gjin wetter. Ibrahim pleatste de twa dêr en liet in soarte fan sek mei dadels en in tas/geriba fol mei wetter. Doe gong Ibrahim om har twa te ferlitten. Sa folge frou Isma'il him en sei; 'O Ibrahim, wêr wolle jo hinne? Hawwe jo it hert- om ús te litten yn dizze delling dêr't gjin minske en hielendal neat is'. Frou Isma'il herhelle har fraach hieltyd wer, oant Ibrahim úteinlik net nei har seach. Op 't lêst frege Isma'il syn mem; 'Hat Allah dy oer dit alles gebean?'. Ibrahim antwurde: 'Ja'. frou Isma'il sei; 'Dan sil Allah ús net ferlitte'. Doe kaam Isma'il syn mem werom en Ibrahim gie syn reis troch oant doe't hy in heuvel berikte en de minsken him net mear sjen koenen, Ibrahim seach nei de Kaäba en bea foar harren mei ferskate gebedsinnen troch beide hannen op te stekken, sizzende: 'Rabbi, -' yndied, ik haw guon fan myn neiteam yn in delling pleatst dy't gjin hillich hûs hat - se meie wurde tichtby tsjinstfeinten - - QS Ibrahim fers 37. Doe begûn Isma'il syn mem har bern boarstfieding te jaan en te drinken út 'e wetterfoarsjenning oant doe't it wetter yn 'e geriba oprûn waard se toarstich en har bern ek. Doe seach er nei Isma'il de poppe dy't it dreech hie, of hy sei redaksje: 'Rollen op 'e grûn'. Doe ferliet Hajar Isma'il en koe syn tastân net ferneare. Sa gie er nei Shafaa Hill as de berch it tichtst by him. Hy stie dêr en seach de delling yn 'e hope om dêr minsken te sjen, mar hy seach gjinien. Sa kaam er del fan 'e heuvel fan Shafaa en doe't er de delling berikte, rôle hy it hiem fan syn klean op en wurke hurd as in minske dy't hurd wrakselet oant hy troch de delling koe en de heuvel fan Marwah berikte, stie dêr te sjen oft der immen wie, mar hy seach gjinien. Hy die dit sân kear - tusken de heuvels fan Safa en Marwah -. Ibn 'Abbas mei Allah bliid wêze mei him sei; De profeet sallallaahu 'alaihi wasallam sei: 'Dat is de sa'iy dy't dien wurde moat troch minsken - dy't de Hajj meitsje - tusken de twa heuvels'. Doe't er op 'e top fan Marwah wie, hearde er in stimme, doe sei er tsjin himsels: 'Wês stil', wat Hajar sels bedoelde. Doe besocht er te harkjen en hy koe de stim wer hearre dat hy sei; 'Jo hawwe jo stim ferheven as jo fan doel wiene om help te freegjen'. It die bliken dat de stim de stim wie fan in ingel - Jibril 'Alaihissalam- dy't tichtby Zamzam wie, doe brocht Jibril it wetter mei syn hakke' of hy sei; mei de wjukken oant it wetter útkomt. Frou Isma'il begûn sa mei har hannen wetterreservoirs te meitsjen, nammentlik wetter opskeppe en yn 'e geriba sette, wylst it wetter nei it opskeppen noch hurd fuortgie.' Ibn 'Abbas mei Allah bliid wêze mei him sei; De profeet sallallaahu 'alaihi wasallam sei: 'Mei Allah genede hawwe oer Umm Isma'il - Siti Hajar-karen a as er Zamzam allinnich lit' of Hy sei: 'As er it wetter net daliks ophellet, wurdt it Zamzam-wetter grif stromend wetter'. Uteinlik koe se wetter drinke en har bern wer de boarst jaan. Doe sei de ingel tsjin him: 'Wês net bang om ferlitten te wurden, want hjir is it hûs fan Allah, dat troch dit bern en syn heit boud wurde sil en yndie, Allah sil syn tsjinstfeint net fergrieme'. Op dat stuit wie de Baitullah Kaaba frij heech fan 'e grûn as in lytse heuvel pleatst, dy't as der oerstreamings kamen soe fan' e rjochter- en lofterkant ferwoaste wurde. Isma'il syn mem, Hajar, bleau sa libjen oant in groep minsken út 'e Jurhum-stam of Jurhum-famylje fan 'e Kadaa'-heuvelrûte kaam en streamôfwerts fan Mekka stoppe doe't se in fûgel omfleanen seagen. Hja rôpen út; 'Dizze fûgel moat omrinne, want hy draait om it wetter, ek al witte wy wis dat der gjin wetter yn dizze delling is. Uteinlik stjoerden se ien of twa minsken dy't fluch rûnen en blykber fûnen se wetter. Se kamen werom en meldden de oanwêzigens fan wetter en doe kamen se by it wetter. Hy sei: 'Destiids wie frou Isma'il by it wetter'. Hja seine tsjin him; 'Sille jo ús meidwaan om hjir by jo te kommen?'. frou Isma'il sei; 'Ja dat kin, mar jo hawwe gjin rjocht op wetter'. Se seine; 'Okee'. Ibn 'Abbas mei Allah bliid wêze mei him sei; De profeet sallallaahu 'alaihi wasallam sei: 'Isma'il's mem waard bliid oer dit barren, om't d'r minsken by har wennen'. Uteinlik wennen se dêr en stjoerde boaden nei har famyljes om se út te noegjen om dêr tegearre te wenjen.' Doe't harren húshâldings by Hajar wennen en Isma'il jong wie, learde er Arabysk fan harren, en waard sels de meast weardefolle en magyske persoan ûnder harren. Doe groeide Isma'il op ta in jonge man dy't har liked wie. Doe't se opgroeiden, trouden se Isma'il mei in frou fan har en net lang letter ferstoar Isma'il syn mem. Letter kaam Ibrahim nei't Isma'il troud wie om út te finen wat er efterlitten hie, mar hy fûn Isma'il net. Ibrahim frege Isma'il syn frou oer Isma'il. Syn frou antwurde; 'Hy wie fuort om in kost foar ús te fertsjinjen. Doe frege Ibrahim oer har libben en omstannichheden. Isma'il syn frou antwurde; 'Wy hawwe in protte kwea meimakke en ús libben wie smel en fol mei grut lijen'. Isma'il syn frou klage oer it libben dat se en har man libbe oan Ibrahim. Ibrahim sei; 'Letter, as dyn man komt, bring dan myn groetenis oer en sis him om de doar fan syn hûs te feroarjen.' Doe't Isma'il kaam fielde er wat dat hy frege syn frou; 'Is der immen by dy kaam?'. Syn frou antwurde; 'Ja. Earder wie d'r in âld man lykas dizze yn dizze situaasje dy't nei ús kaam en hy frege nei dy, doe lei ik út en hy frege my oer de situaasje fan ús libben, dus ik ferklearre dat ik yn útputting en lijen libbe'. Isma'il frege; 'Hat dy persoan jo wat in berjocht jûn?'. Syn frou antwurde; 'Ja. Hy joech my de opdracht om syn groetenissen oan dy oer te bringen en sei dy om de doar fan dyn hûs te feroarjen.' Isma'il sei; 'Hy is myn heit en hy hat my yndie besteld om fan jo te skieden, sadat jo weromkomme nei jo famylje'. Sa skiede Isma'il fan syn frou. Doe troude Isma'il wer mei in oare frou út 'e minsken, doe gyng Ibrahim wer fuort, liet se binnen de tiid dy't Allah woe en dêrnei kaam er werom om har te treffen, mar hy fûn Isma'il net oant er úteinlik nei Isma'il syn frou gie en har oer Isma'il frege. Syn frou antwurde; 'Hy is der út om in kostje te fertsjinjen foar ús. Doe frege Ibrahim nochris; 'Hoe giet it mei jim'. Hy frege Isma'il syn frou oer har libben en libbensomstannichheden. Syn frou antwurde; 'Wy binne altyd goed en genôch'. Isma'il syn frou priizge Allah. frege Ibrahim; ‘Wat ytst? '. Isma'il syn frou antwurde; 'Fleis'. Ibrahim frege nochris; ‘Wat drinke jo? '. Isma'il syn frou antwurde; 'Wetter'. Dus Abraham bea: 'O Allah, seingje se yn har fleis en wetter'. De profeet sallallaahu 'alaihi wasallam sei: 'Destiids wie d'r gjin nôt yn Mekka en as d'r west hie, soe Ibrahim derfoar bidden'. Hy seit; 'En fan it gebed fan Abraham oer fleis en wetter, gjinien útsein de minsken fan Mekka klage as alles wat se krigen wie fleis en wetter'. Ibrahim sei doe; 'As dyn man komt, bring dan myn groetenis oan him en befel him de doar fan syn hûs te fersterkjen.' Doe't Isma'il kaam, sei er: 'Is der ien by dy kommen?'. Syn frou antwurde; 'Ja. Krekt no kaam der in âld man by ús mei in hiel goed oansjen’. Syn frou bewûndere Ibrahim. Hy frege my oer dy dus ik lei út doe hy frege my oer de steat fan ús libben dus ik antwurde dat ik wie goed'.'. Isma'il frege; 'Hat dy persoan jo wat in berjocht jûn?'. Syn frou antwurde; 'Ja. Hy joech my opdracht om syn groetenissen oan dy oer te bringen en sei dy om de doarren fan dyn hûs te ferdigenjen.' Isma'il sei; 'Hy is myn heit en de doar yn kwestje binne jo. Hy joech my opdracht om dy te ferdigenjen'. Doe ferliet Ibrahim se wer foar in bepaalde tiid sa't Allah woe, en kaam dêrnei werom doe't Isma'il syn pylk ûnder in beam by Zamzam sette. Doe't er him seach, kaam er fuortdaliks op him ta en die sa as in heit tsjin syn bern en in soan tsjin syn heit doe sei er; 'O Isma'il, Allah gebea my mei in befel'. Isma'il sei; 'Doe wat dyn Rabb gebiedt'. Ibrahim sei wer; Wolle jo my helpe?'. Isma'il sei; 'Ja, ik sil dy helpe'. Ibrahim sei; 'Allah bestelde my in hûs te bouwen op dit plak'. Ibrahim wiisde op in plak dat frij heech wie yn ferliking mei de omjouwing.' De ferteller sei; 'Fan dat plak hellen se twa de fûneminten fan 'e Baitullah, Isma'il wurke om de stiennen te dragen wylst Ibrahim se byinoar sette - boude - oant doe't it gebou heech wie, kaam Isma'il mei dizze stien en pleatste dy dan foar Ibrahim sadat hy der op klimme koe wylst Isma'il de stiennen joech.' Beide wurken se by it sizzen fan it gebed; -'Us Rabb, akseptearje -goededienichheid- fan ús, yndied, Jo binne de Alharkende en Alwittende'. De twa gongen troch mei te bouwen oant se de Baitullah omsingelen en beide gongen troch mei it opsizzen fan gebeden; -'Us Rabb, akseptearje -goededienichheid- fan ús yndied, Jo binne Al-Harkjend en Alwittend'-. -QS. Albaqarah 127-.