Urusan najih(keberhasilan), pada yang fasih

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ أَنَّ سَالِمًا حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَلِشَيْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لَأَظُنُّهُ كَذَا إِلَّا كَانَ كَمَا يَظُنُّ بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلَّا مَا أَخْبَرْتَنِي قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلَاسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلَاصِ وَأَحْلَاسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ

Al à dit [Yahya bin Sulaiman] al à dit, al à dit a mi [Ibnu Wahb] al à dit, al à dit a mi [Umar] che [Salim] al à dit di [Abdullah bin Umar] Radliallahu Anhuma al à dit; No o ai mai sintût [Umar] par cualchi motîf dî; “O mi spietavi cussì,” ma la realtât e sarès stade come che lui al si spietave. Un dì Umar al jere sietât, di colp al passà un om biel. Umar al disè; “La mê suposizion e jere sbaliade” o “Cheste persone e aderìs ancjemò ae sô religjon vie pe ete Jahiliyyah” o ‘Al è il lôr shaman. Pôrtâ l’om culì’. Cussì l’om al fo clamât a Umar e lui al trasmetè i siei suspiets e al disè; “No o ai mai viodût alc come vuê, dulà che un musulman al si cjate di front a une conversazion”. Umar al disè di gnûf; “O soi dal dut sigûr - dai miei suspiets - di te, gjavant che no mi disès alc di diferent’. L’om al disè; “O jeri il lôr shaman vie pe ete jahiliyyah”. al domandà Umar; “Cuale ise la robe plui maraveose che il to gjeni al à mai puartât?”. L’om al rispuindè; ‘Un dì cuant che o jeri al marcjât, il gjeni al vignì daûr di me. O savevi che al veve pôre. Il gjeni al disè; “No savês che il gjin al jere in confusion e disperazion dopo che si è voltât vie di viodi i camêi zovins inte lôr seli”. Umar al disè; ‘Jin al à reson. Intant che o durmivi dongje dai lôr idoi, - intun somei - al vignì di colp un om puartant un vituel e al lu massacrà. Po dopo cualchidun al urlà cuntun grit che no vevi mai sintût cussì fuart come la vôs di chê persone. Al disè; ‘O jalih - un che al è seri tal combati il ​​nemì - invezit la cuistion dal najih - sucès - e je cun cualchidun che al è eloquent, che al dîs; “Laa ilaaha illah”. Duncje la int e saltà di sorprese. O ai dit; “No lu lassarò fintant che no scuvierzarò ce che al sucêt daûr di dut chest”. Alore l’om al urlà di gnûf; ‘O om savi, invezit il afâr dal najih al è cuntun che al è eloquent, che al dîs; “Laa ilaaha illah”. Cussì o mi alçà e no tant timp dopo al fo dit; ‘Chest om al è il Profete’.