Hadith Representative
Urusan najih(keberhasilan), pada yang fasih
Imam Bukhari : 3577حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ أَنَّ سَالِمًا حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَلِشَيْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لَأَظُنُّهُ كَذَا إِلَّا كَانَ كَمَا يَظُنُّ بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلَّا مَا أَخْبَرْتَنِي قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلَاسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلَاصِ وَأَحْلَاسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ
Yahya bin Sulaiman sagði okkur, Ibn Wahb sagði mér, Ibn Umar sagði mér að Salim hefði sagt honum frá Abdullah bin Umar (megi Allah vera honum ánægður) sem sagði: Ég heyrði Umar aldrei segja af neinum ástæðum: „Ég grunar það,“ nema að veruleikinn yrði eins og hann grunaði. Dag einn sat Umar þegar myndarlegur maður gekk fram hjá. Umar sagði: „Grunur minn er rangur,“ eða „Þessi maður heldur enn fast við trú sína frá því að hann var fáfróður,“ eða „Hann er spámaður þeirra. Færið hann hingað.“ Maðurinn var kallaður til Umars og hann sagði honum grun sinn og sagði: „Ég hef aldrei séð neitt þessu líkt í dag, þar sem múslimi stendur frammi fyrir samtali.“ Umar sagði aftur: „Ég er viss - um grun minn - um þig nema þú segir mér eitthvað annað.“ Maðurinn sagði: „Ég var sjaman þeirra á jahiliyyah tímabilinu.“ Umar spurði: „Hvað er það ótrúlegasta sem andi þinn hefur nokkurn tíma fært þér?“ Maðurinn svaraði; „Dag einn þegar ég var á markaðnum kom andinn til mín. Ég vissi að hann var hræddur. Andinn sagði: „Veistu ekki að djinninn var í rugli og örvæntingu eftir að hann sneri sér við og sá ungu úlfaldana í söðlunum sínum?“ Umar sagði: „Jin hefur rétt fyrir sér. Meðan ég svaf nálægt skurðgoðum þeirra – í draumi – kom skyndilega maður með kálf og slátraði honum. Þá hrópaði einhver með ópi sem ég hafði aldrei heyrt jafn hátt og rödd þess manns. Hann sagði: „Ó jalih – sá sem tekur baráttuna gegn óvininum alvarlega – vissulega liggur málið um najih – velgengni – hjá einhverjum sem er mælskur, sem segir: „Laa ilaaha illallah“. Þá stökk fólkið af undrun. Ég sagði: „Ég mun ekki yfirgefa hann fyrr en ég kemst að því hvað er í gangi á bak við allt þetta.“ Þá hrópaði maðurinn aftur: „Ó vitri maður, vissulega er viðskipti najih hjá einhverjum sem er mælskur, sem segir: „Laa ilaaha illallah“.“ Svo ég stóð upp og skömmu síðar var sagt: „Þessi maður er spámaðurinn.“