Urusan najih(keberhasilan), pada yang fasih

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ أَنَّ سَالِمًا حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَلِشَيْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لَأَظُنُّهُ كَذَا إِلَّا كَانَ كَمَا يَظُنُّ بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلَّا مَا أَخْبَرْتَنِي قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلَاسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلَاصِ وَأَحْلَاسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ

[য়াহ্যা বিন চুলেমান] আমাক ক’লে, [ইবনে ৱাহবে] মোক ক’লে, [উমৰে] মোক ক’লে যে [ছালিমে] তেওঁক [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ] (ৰহঃ)ৰ পৰা কৈছিল যিয়ে কৈছিল: মই কেতিয়াও [উমৰ] কোনো কাৰণত কোৱা শুনা নাছিলো যে: ‘মই সন্দেহ কৰোঁ যে এনেকুৱা হ’ব,’ মাথোঁ বাস্তৱতা তেওঁ সন্দেহ কৰা ধৰণে হ’ব। এবাৰ উমৰ বহি আছিল, হঠাতে এজন সুদৰ্শন মানুহ পাৰ হৈ গ’ল। উমৰে ক’লে, ‘মোৰ সন্দেহ ভুল’ বা ‘এই মানুহজনে এতিয়াও অজ্ঞানতাৰ সময়ৰ পৰাই নিজৰ ধৰ্মত আঁকোৱালি লৈছে’ বা ‘তেওঁ তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যদ্বাণীকাৰী’। তাক ইয়ালৈ আনিব।' মানুহজনক উমৰৰ ওচৰলৈ মাতি অনা হ’ল আৰু তেওঁ নিজৰ সন্দেহ উপস্থাপন কৰি ক’লে: ‘আজিৰ দৰে মই কেতিয়াও দেখা নাই, য’ত এজন মুছলমানক কথা-বতৰাৰ সন্মুখীন হয়।’ 'উমৰে আকৌ ক'লে: 'মই নিশ্চিত - মোৰ সন্দেহৰ বিষয়ে - তোমাৰ ওপৰত যদিহে তুমি মোক আন কিবা নকবা।' মানুহজনে ক’লে: ‘মই আগতে জাহিলিয়া যুগত তেওঁলোকৰ শ্বেমান আছিলোঁ’। উমৰে সুধিলে; 'তোমাৰ জিনটোৱে তোমাৰ ওচৰলৈ লৈ অহা আটাইতকৈ আচৰিত বস্তুটো কি?'। মানুহজনে উত্তৰ দিলে; 'এদিন বজাৰত থাকোঁতে জিনটো মোৰ ওচৰলৈ আহিল।' মই জানিছিলোঁ সি ভয় খাইছে। জিনটোৱে ক’লে; 'আপুনি নাজানেনে যে জিনজনে চেদলত উট পোৱালিবোৰ দেখাৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ পিছত বিভ্ৰান্তি আৰু হতাশাত পৰিছিল'। উমৰে ক’লে; 'জিনে ঠিকেই কৈছে।' মই সিহঁতৰ মূৰ্তিবোৰৰ ওচৰত শুই থাকোঁতে, - সপোনত - হঠাতে এজন মানুহে পোৱালি এটা আনি আহিল আৰু সি বধ কৰিলে। এনেতে কোনোবাই চিঞৰি চিঞৰি চিঞৰি উঠিল, সেইজন ব্যক্তিৰ মাতৰ দৰে মই কেতিয়াও শুনা নাছিলোঁ। তেওঁ ক’লে; 'হে জালিহ - শত্ৰুৰ লগত যুঁজ দিয়াত গুৰুতৰ - সঁচাকৈয়ে নাজিহৰ কথা - সফলতা - বাকপটু, যিয়ে কয়; 'লা ইলাহা ইল্লাল্লাহ''। গতিকে ৰাইজে আচৰিত হৈ জপিয়াই পৰিল। মই ক’লোঁ; 'এই সকলোবোৰৰ আঁৰত কি হৈছে গম নোপোৱালৈকে মই তেওঁক এৰি নাযাওঁ'। তেতিয়া মানুহজনে আকৌ চিঞৰি উঠিল; 'হে জ্ঞানী মানুহ, সঁচাকৈয়ে নাজিহৰ ব্যৱসায় বাকপটু ব্যক্তিৰ লগত থাকে, যিয়ে কয়; 'লা ইলাহা ইল্লাহ'। গতিকে মই থিয় হ’লোঁ আৰু বহুদিন নৌহওঁতেই কোৱা হ’ল; 'এই মানুহজন হৈছে নবী'।