Bani Najjar, hargailah kebun kalian ini (lahan Masjid Nabawi)

أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ مُوسَى قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَزَلَ فِي عُرْضِ الْمَدِيِنَةِ فِي حَيٍّ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ فَأَقَامَ فِيهِمْ أَرْبَعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَى مَلَإٍ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا مُتَقَلِّدِي سُيُوفِهِمْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ رَدِيفَهُ وَمَلَأٌ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ حَوْلَهُ حَتَّى أَلْقَى بِفِنَاءِ أَبِي أَيُّوبَ وَكَانَ يُصَلِّي حَيْثُ أَدْرَكَتْهُ الصَّلَاةُ فَيُصَلِّي فِي مَرَابِضِ الْغَنَمِ ثُمَّ أَمَرَ بِالْمَسْجِدِ فَأَرْسَلَ إِلَى مَلَإٍ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا فَقَالَ يَا بَنِي النَّجَّارِ ثَامِنُونِي بِحَائِطِكُمْ هَذَا قَالُوا وَاللَّهِ لَا نَطْلُبُ ثَمَنَهُ إِلَّا إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ أَنَسٌ وَكَانَتْ فِيهِ قُبُورُ الْمُشْرِكِينَ وَكَانَتْ فِيهِ خَرِبٌ وَكَانَ فِيهِ نَخْلٌ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقُبُورِ الْمُشْرِكِينَ فَنُبِشَتْ وَبِالنَّخْلِ فَقُطِعَتْ وَبِالْخَرِبِ فَسُوِّيَتْ فَصَفُّوا النَّخْلَ قِبْلَةَ الْمَسْجِدِ وَجَعَلُوا عِضَادَتَيْهِ الْحِجَارَةَ وَجَعَلُوا يَنْقُلُونَ الصَّخْرَ وَهُمْ يَرْتَجِزُونَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُمْ وَهُمْ يَقُولُونَ اللَّهُمَّ لَا خَيْرَ إِلَّا خَيْرُ الْآخِرَةِفَانْصُرْ الْأَنْصَارَ وَالْمُهَاجِرَةَ

Безгә ['Имран бин Муса] хәбәр итте, ул әйтте, безгә ['Абдул-Варитс] хәбәр итте, [Әбу Әт-Тайя]дан [Әнәс бин Малик] әйтте, ул әйтте: Әнәс бин Малик, ул әйтте: «Рәсулуллаһ салләллаһу галәйһи вәссәлам Мәдинәгә килгәч, Бәни Әмру бин Әуф дигән авылдагы кырда туктады. Ул салләллаһу галәйһи вәссәлам ундүрт көн торды. Аннары ул кешеләрне Бәни Нәҗҗар түрәләренә җибәрде, һәм алар кылычларын яланган килеш килделәр. Мин Аллаһның Илчесен салләллаһу галәйһи вәссәламнең дөясендә, ә Әбу Бәкер радияллаһу галәйһи вәссәламнең аның артында атланганын күрдем, ә Бәни Нәҗҗар түрәләре аның тирәсендә Әбу Әюпнең ишегалдына җиткәнче иде, һәм ул салләллаһу галәйһи вәссәлам намаз вакыты җиткән саен намаз укыды. Аннары ул кәҗәләр бәйләнгән урында намаз укыды һәм мәчет төзергә боерды». Аннары ул Бәни Нәҗҗар түрәләренә кешеләрне җибәрде, һәм алар килделәр, аннары Рәсүлүллаһ салләллаһу галәйһи вәссәлам аларга: «Әй Бәни Нәҗҗар, бу ишегалдының бәясен билгеләгезме?» – диде. Алар: «Аллаһ белән ант итәм, без аны Аллаһ Әззә вә Җәлләдә генә сатабыз», – дип җавап бирделәр. Әнәс әйтте: «Элек бу урында мөшрикләрнең каберләре, биналарның җимереклекләре һәм хөрмә агачлары булган. Рәсүлүллаһ салләллаһу галәйһи вәссәлам мөшрикләрнең каберләрен сүтәргә, хөрмә агачларының нигезләрен кисәргә, шулай ук элеккеге биналарны тигезләргә боерды. Аннары ул мәчетнең кыйбласы ягына хөрмә агачы һәм мәчетнең ике ташы итеп зур таш ясады. Алар зур ташларны авыр эш белән күчерә башладылар, шул ук вакытта Рәсүлүллаһ салләллаһу галәйһи вәссәлам алар белән бергә иде: «И Аллаһ, ахирәттән дә яхшырак яхшылык юк. И Аллаһ, Әнсар һәм Мөһаҗирләргә ярдәм ит», – дигән шигырьне җырладылар.