Bani Najjar, hargailah kebun kalian ini (lahan Masjid Nabawi)

أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ مُوسَى قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَزَلَ فِي عُرْضِ الْمَدِيِنَةِ فِي حَيٍّ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ فَأَقَامَ فِيهِمْ أَرْبَعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَى مَلَإٍ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا مُتَقَلِّدِي سُيُوفِهِمْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رَاحِلَتِهِ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ رَدِيفَهُ وَمَلَأٌ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ حَوْلَهُ حَتَّى أَلْقَى بِفِنَاءِ أَبِي أَيُّوبَ وَكَانَ يُصَلِّي حَيْثُ أَدْرَكَتْهُ الصَّلَاةُ فَيُصَلِّي فِي مَرَابِضِ الْغَنَمِ ثُمَّ أَمَرَ بِالْمَسْجِدِ فَأَرْسَلَ إِلَى مَلَإٍ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ فَجَاءُوا فَقَالَ يَا بَنِي النَّجَّارِ ثَامِنُونِي بِحَائِطِكُمْ هَذَا قَالُوا وَاللَّهِ لَا نَطْلُبُ ثَمَنَهُ إِلَّا إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ أَنَسٌ وَكَانَتْ فِيهِ قُبُورُ الْمُشْرِكِينَ وَكَانَتْ فِيهِ خَرِبٌ وَكَانَ فِيهِ نَخْلٌ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقُبُورِ الْمُشْرِكِينَ فَنُبِشَتْ وَبِالنَّخْلِ فَقُطِعَتْ وَبِالْخَرِبِ فَسُوِّيَتْ فَصَفُّوا النَّخْلَ قِبْلَةَ الْمَسْجِدِ وَجَعَلُوا عِضَادَتَيْهِ الْحِجَارَةَ وَجَعَلُوا يَنْقُلُونَ الصَّخْرَ وَهُمْ يَرْتَجِزُونَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُمْ وَهُمْ يَقُولُونَ اللَّهُمَّ لَا خَيْرَ إِلَّا خَيْرُ الْآخِرَةِفَانْصُرْ الْأَنْصَارَ وَالْمُهَاجِرَةَ

Al à comunicât [‘Imran bin Musa] che al à dit; al à contât [‘Abdul Warits] di [Abu At-Tayyah] di [Anas bin Malik] al à dit; Anas ben Malik, al disè; “Cuant che il Rasulullah al rivà a Medine, al si fermà intun cjamp di un paîs clamât Bani Amru bin Auf. Al restà par cutuardis dîs. Dopo al mandà int ai uficiâi dal Bani Najjar, e lôr a rivarin cun lis lôr spadis tiradis fûr. O ai viodût il Rasulullah sul so camêl e Abu Bakr Radliyallahu’anhu a cjaval daûr di lui, intant che i uficiâi dal Bani Najjar a jerin ator di lui fin che al rivà tal curtîl di Abu Ayub, e lui al preave cuant che al rivave il timp di preiere. Dopo al preà tal puest dulà che a jerin leadis lis cjavris e al ordenà di costruî une moschee. Dopo al mandà int ai uficiâi dal Bani Najjar e a rivarin, alore il Rasulullah al disè a lôr: ‘O Bani Najjar, determinâ il presit di chest cjamp? A àn rispuindût: “Par Allah, no lu vendin fûr che a Allah Azza wa Jalla”. Anas al disè; “In chel puest a jerin tombis di politeiscj, ruvinis di edificis e palmis di dat. Il rasulullah al ordenà di dismantelâ lis tombis dai politeiscj e di taiâ lis basis das palmis di dats e di nivelâ i ex edificis. Dopo al fasè un palm di dat in direzion da Qibla da moschee e une piere grande lis dôs pieris da moschee. A scomençarin a movisi grandis pieris cun lavôr dur intant che a cjantavin un verset - intant che il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al jere cun lôr - che al diseve: ‘O Allah, no je bontât miôr de bontât dal aldilà. O Allah, jude il popul Ansar e Muhajirin”.