Tali Al-'urwatul wutsqa adalah tauhid

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَوْنٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ قَيْسِ بْنِ عُبَادٍ قَالَ كُنْتُ بِالْمَدِينَةِ فِي نَاسٍ فِيهِمْ بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ رَجُلٌ فِي وَجْهِهِ أَثَرٌ مِنْ خُشُوعٍ فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ يَتَجَوَّزُ فِيهِمَا ثُمَّ خَرَجَ فَاتَّبَعْتُهُ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ وَدَخَلْتُ فَتَحَدَّثْنَا فَلَمَّا اسْتَأْنَسَ قُلْتُ لَهُ إِنَّكَ لَمَّا دَخَلْتَ قَبْلُ قَالَ رَجُلٌ كَذَا وَكَذَا قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ مَا لَا يَعْلَمُ وَسَأُحَدِّثُكَ لِمَ ذَاكَ رَأَيْتُ رُؤْيَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَصَصْتُهَا عَلَيْهِ رَأَيْتُنِي فِي رَوْضَةٍ ذَكَرَ سَعَتَهَا وَعُشْبَهَا وَخُضْرَتَهَا وَوَسْطَ الرَّوْضَةِ عَمُودٌ مِنْ حَدِيدٍ أَسْفَلُهُ فِي الْأَرْضِ وَأَعْلَاهُ فِي السَّمَاءِ فِي أَعْلَاهُ عُرْوَةٌ فَقِيلَ لِي ارْقَهْ فَقُلْتُ لَهُ لَا أَسْتَطِيعُ فَجَاءَنِي مِنْصَفٌ قَالَ ابْنُ عَوْنٍ وَالْمِنْصَفُ الْخَادِمُ فَقَالَ بِثِيَابِي مِنْ خَلْفِي وَصَفَ أَنَّهُ رَفَعَهُ مِنْ خَلْفِهِ بِيَدِهِ فَرَقِيتُ حَتَّى كُنْتُ فِي أَعْلَى الْعَمُودِ فَأَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقِيلَ لِيَ اسْتَمْسِكْ فَلَقَدْ اسْتَيْقَظْتُ وَإِنَّهَا لَفِي يَدِي فَقَصَصْتُهَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ تِلْكَ الرَّوْضَةُ الْإِسْلَامُ وَذَلِكَ الْعَمُودُ عَمُودُ الْإِسْلَامِ وَتِلْكَ الْعُرْوَةُ عُرْوَةُ الْوُثْقَى وَأَنْتَ عَلَى الْإِسْلَامِ حَتَّى تَمُوتَ قَالَ وَالرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ

Ба мо [Муҳаммад ибни Муъсанна ал-Анборӣ] нақл кардааст; ба мо [Муъоз ибни Муъаз] нақл кардааст; ба мо [Абдуллоҳ ибни Авн] аз [Муҳаммад ибни Сирин] аз [Қайс ибни Убод] нақл кардааст: «Рӯзе ман дар Мадина бо одамоне будам, ки дар байни онҳо дӯстони Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам буданд. Пас касе омад ва дар чеҳрааш аломати ҷиддӣ буд. Мардум мегӯянд: «Ин шахс аз аҳли биҳишт аст, он шахс аз аҳли биҳишт аст». Сипас ӯ ду ракъат намози сабук хонд. Вақте ки ӯ аз масҷид берун шуд, ман аз пасаш рафтам, то он даме ки ӯ ба хона даромад, ман бо ӯ даромадам ва мо сӯҳбат кардем. Вақте ки ӯ шунид, ба ӯ гуфтам: «Вақте ки шумо ба масҷид медароед, одамон чунин ва он чизҳоро мегӯянд». Он шахс гуфт: «Субҳоналлоҳ, одамон набояд чизеро, ки намедонанд, бигӯянд». Ба шумо мегӯям, ки ман дар замони Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хобе дидам ва онро ба ӯ нақл кардам». Ман хоб дидам, ки дар боғе ҳастам. Ибни Авн гуфт: Ӯ паҳнои онро, алафи сабзи онро тасвир кард ва дар мобайни он як сутуни оҳанин буд, ки поёнаш ба замин ва болоаш ба осмон мерасид. Дар болои он ресмон буд ва ба ман гуфтанд: Баромадан. Ман гуфтам: Ман наметавонам. Сипас миснҳоф (як хизматгор) омад ва куртаамро аз пушт бардошт ва гуфт: Баромадан. Ман баромадам, то он даме ки болои сутун будам ва ресмонро гирифтам ва гуфтам: Ба ресмон часпида гирифтам. Сипас бедор шудам ва ресмон дар дастам буд. Ман назди Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) рафтам ва ба ӯ дар ин бора нақл кардам. Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: Растанӣ Ислом аст, сутун сутуни Ислом аст ва ресмон ресмони сахт аст ва ту то маргат дар Ислом ҳастӣ. Ибни Авн гуфт: «Шахсе, ки дар борааш сухан меравад ['Абдуллоҳ бин Салом] аст».