Larangan gratifikasi jabatan bagi petugas zakat (Kisah Ibnu Al-Lutbiyyah)

حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ قَالَ اسْتَعْمَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا مِنْ الْأَزْدِ عَلَى صَدَقَاتِ بَنِي سُلَيْمٍ يُدْعَى ابْنَ الْأُتْبِيَّةِ فَلَمَّا جَاءَ حَاسَبَهُ قَالَ هَذَا مَالُكُمْ وَهَذَا هَدِيَّةٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَهَلَّا جَلَسْتَ فِي بَيْتِ أَبِيكَ وَأُمِّكَ حَتَّى تَأْتِيَكَ هَدِيَّتُكَ إِنْ كُنْتَ صَادِقًا ثُمَّ خَطَبَنَا فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَسْتَعْمِلُ الرَّجُلَ مِنْكُمْ عَلَى الْعَمَلِ مِمَّا وَلَّانِي اللَّهُ فَيَأْتِي فَيَقُولُ هَذَا مَالُكُمْ وَهَذَا هَدِيَّةٌ أُهْدِيَتْ لِي أَفَلَا جَلَسَ فِي بَيْتِ أَبِيهِ وَأُمِّهِ حَتَّى تَأْتِيَهُ هَدِيَّتُهُ إِنْ كَانَ صَادِقًا وَاللَّهِ لَا يَأْخُذُ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنْهَا شَيْئًا بِغَيْرِ حَقِّهِ إِلَّا لَقِيَ اللَّهَ تَعَالَى يَحْمِلُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَلَأَعْرِفَنَّ أَحَدًا مِنْكُمْ لَقِيَ اللَّهَ يَحْمِلُ بَعِيرًا لَهُ رُغَاءٌ أَوْ بَقَرَةً لَهَا خُوَارٌ أَوْ شَاةً تَيْعَرُ ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى رُئِيَ بَيَاضُ إِبْطَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ بَصُرَ عَيْنِي وَسَمِعَ أُذُنِي و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا عَبْدَةُ وَابْنُ نُمَيْرٍ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ ح و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحِيمِ بْنُ سُلَيْمَانَ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ كُلُّهُمْ عَنْ هِشَامٍ بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَفِي حَدِيثِ عَبْدَةَ وَابْنِ نُمَيْرٍ فَلَمَّا جَاءَ حَاسَبَهُ كَمَا قَالَ أَبُو أُسَامَةَ وَفِي حَدِيثِ ابْنِ نُمَيْرٍ تَعْلَمُنَّ وَاللَّهِ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَأْخُذُ أَحَدُكُمْ مِنْهَا شَيْئًا وَزَادَ فِي حَدِيثِ سُفْيَانَ قَالَ بَصُرَ عَيْنِي وَسَمِعَ أُذُنَايَ وَسَلُوا زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ فَإِنَّهُ كَانَ حَاضِرًا مَعِي و حَدَّثَنَاه إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ عَنْ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ ذَكْوَانَ وَهُوَ أَبُو الزِّنَادِ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْتَعْمَلَ رَجُلًا عَلَى الصَّدَقَةِ فَجَاءَ بِسَوَادٍ كَثِيرٍ فَجَعَلَ يَقُولُ هَذَا لَكُمْ وَهَذَا أُهْدِيَ إِلَيَّ فَذَكَرَ نَحْوَهُ قَالَ عُرْوَةُ فَقُلْتُ لِأَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ أَسَمِعْتَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مِنْ فِيهِ إِلَى أُذُنِي

Al à dit [Abu Kuraib, Mohammed bin Al ‘Ala’] al à dit [Abu Usamah] al à dit [Hisham] di [so pari] di [Abu Humaid Come Saidi] al à dit; 'Une volte al nomenà un om di Azd di non Ibnu Al Atbiyah par cjapâ sù la zakat dai Bani Sulaim, cuant che al rivà il so segretari al disè; ‘Chest al è il to tesor intant che chest al è un regâl par me’. Duncje il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al disè: ‘No stâ dome a cjase di to mari o di to pari fintant che cualchidun nol ven a dâti un regâl, se tu sês pardabon cussì’. Dopo di chel al fasè un sermon, dopo vê laudât e laudât Allah, al disè: ‘Amma ba’du. Invezit, o ai nomenât un di voi come dipendent par un lavôr che Allah al à fidât di me, daspò al è vignût e al à dit; ‘Chest al è il to tesor, intant che chest al è un regâl dât a me, nol è dome che al è sierât ator a cjase di so pari o di so mari a spietâ fin che cualchidun i dâ un regâl, se al è une persone vere. Par Allah, nissun di voi al varès di cjapâ alc di voi cence dirit, fûr che se al cjatarà Allah Ta’ala il dì de Resurezion cun chest tesor. E invezit o cognossarò un di voi cuant che al vignarà a Allah cuntun camêl o une vacje che e sburte, o une cjavre che e sburte’. Dopo di chel al alçà lis mans fin che lis sôs ascelis a jerin blancjis, daspò al disè: ‘O Allah, o ti ai dit cussì. I miei voi a lu àn viodût e i miei orêi a lu àn sintût’. E al à dit che [Abu Kuraib] al à dit [‘Abda] e [Ibnu Numair] e [Abu Muawiyah]. -intun altri mût al è dit- Al à dit [Abu Bakr bin Abu Syaibah] al à dit [Abdurrahim bin Sulaiman]. -intun altri mût al è menzonât- Al à contât [Ibn Abu ‘Umar] al à contât [Sufyan] ducj lôr di [Hisham] cun chest isnad, e tal hadith di ‘Abdah e Ibn Numair al è dit, ‘Dopo il regjistradôr -il so segretari- al è vignût,’ come menzonât di Abu. E tal hadith di Ibn Numair al è dit, ‘Invezit tu cognossis za, par Allah che e je la mê anime inte sô man, nissun di voi al cjaparà nuie di jê...’, e tal hadith di Sufyan al è zontât, ‘Al à dit: ‘I miei voi a lu àn viodût e ancje i miei orêi a lu àn sintût’. Po dopo a àn domandât a Zaid bin Thabit, che in chel timp al veve viodût l’episodi cun me. E a nus è stât contât che [Ishaq bin Ibrahim] al à dit che [Jarir] di [Ash Syaibani] di [Abdullah bin Dzakwan] - ven a stâi Abu Az Zinnad - di ['Urwah bin Zubair] di [Abu Humaid As Saidi] al à nomenât un om par une vore di timp. al vignì cuntun grum di prodots, daspò al disè; “Chest al è il to tesor, invezit chest al è un regâl par me... daspò al à menzonât un hadith come chel”. ‘Urwah al disè; “Dopo o ai domandât a Abu Humaid As Saidi: “O lu vevis sintût dal Rasulullah?” al rispuindè: ‘De sô bocje ai miei orêi’.