Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang

حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف

Sinabi sa akin [Abu Ath Thahir Ahmad bin 'Amru bin 'Abdullah bin 'Amru bin Sarh] ang alipin ng mga Umayyad ay nagsabi sa akin [Ibnu Wahb] ay nagsabi sa akin [Yunus] mula kay [Ibn Shihab] na sinabi niya; "Ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay minsang pumunta sa labanan sa Tabuk upang harapin ang mga Romano at Arabo na mga Kristiyano sa Syria." Sinabi ni Ibn Shihab; 'Sinabi sa akin ni [Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malik], na si Abdullah bin Ka'ab bin Malik - si Abdullah bin Ka'ab ay isa sa mga anak ni Ka'ab na sumama kay Ka'ab noong siya ay bulag - sinabi niya; 'Minsan kong narinig [si Ka'ab bin Malik] na nagkuwento ng isang pangyayari tungkol sa kanyang sarili noong sumama siya sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sa labanan sa Tabuk.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Hindi ako kailanman naiwan kasama ang Propeta sallallahu 'alaihi wasallam sa mga digmaang kanyang sinalihan maliban sa digmaan sa Tabuk, ngunit naiwan din ako sa digmaan sa Badr. Hindi kailanman pinuna ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ang isang Muslim na hindi nakibahagi sa digmaan sa Badr, ito ay dahil ang unang layunin ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam at ng mga Muslim (sa digmaan sa Badr) ay ang pag-atake lamang sa mga hindi naniniwala sa Quraish na naglalakbay sakay ng mga kamelyo hanggang sa tipunin ni Allah ang mga Muslim kasama ang kanilang mga kaaway nang walang napagkasunduang oras. Noong panahong iyon, nakibahagi ako sa Rasulullah sa gabi ng 'Aqabah nang mangako kaming ipagtatanggol ang Islam. Sa aking palagay, ang pakikilahok sa digmaan sa Badr ay hindi maihahambing sa pakikilahok sa gabi ng Aqabah, kahit na ang digmaan sa Badr ay mas popular sa karamihan ng mga tao. Kabilang sa mga kuwento kung kailan hindi ako nakibahagi sa Rasulullah sa digmaan sa Tabuk ay ang mga sumusunod; 'Ako ay lubos na walang magawa at walang sinuman ang may higit na kalayaan kaysa sa akin noong hindi ako nakibahagi sa digmaan sa Tabuk. Sumpa man kay Allah, dati ay hindi ako naghanda ng dalawang hayop na nakasakay para sa iba't ibang labanan.' Ngunit sa digmaang ito sa Tabuk, naghanda ako ng dalawang hayop na pangsakay. Sa wakas, si Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay pumunta sa labanan sa Tabuk noong napakainit ng panahon. Masasabing siya ay naglakbay nang napakalayo at puno ng mga panganib at naharap sa maraming kaaway. Pagkatapos ay ipinaliwanag ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sa mga Muslim kung ano ang kanilang haharapin sa kanya. Samakatuwid, inutusan niya ang mga Muslim na maghanda ng sapat na mga kagamitang pandigma. Noong panahong iyon, maraming Muslim ang sumama sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam nang hindi itinalaga sa pamamagitan ng liham ng pagtatalaga upang lumaban. Sinabi ni Ka'ab; 'May isang lalaki na hindi sumipot dahil gusto niyang lumayo sa digmaan. Pinaghihinalaan niya na ang kanyang hindi pagsunod ay hindi malalaman ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam - hangga't walang bumababang rebelasyon tungkol sa kanya mula kay Allah Azza Wa Jalla -. Si Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay nakipagdigma sa Tabuk noong ang ani ng prutas ay lubos na nakakabusog kaya kinailangan kong ibaling ang aking atensyon sa ani. Naghahanda na ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam at ang mga Muslim na nakibahagi, at agad akong naghanap ng mga suplay gamit ang mga ito. Pagkatapos ay umuwi ako nang walang anumang suplay. Sinabi ko sa aking sarili; 'Maaari akong maghanda ng mga suplay anumang oras. Palagi akong nasa isang palaisipan sa pagitan ng oo at hindi hanggang sa mas handa ang mga tao.' Umalis ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam kasama ang mga Muslim, habang ako ay hindi pa nakapaghanda ng anumang suplay. Sa wakas ay umalis ako, pagkatapos ay umuwi ako nang walang inihandang anuman. Palagi akong nag-aalinlangan kung sasali sa digmaan o hindi, hanggang sa sumugod na ang mga tropang Muslim at nagsisimula na ang digmaan. Pagkatapos ay gusto kong sumali sa larangan ng digmaan - ngunit iyon ay pangarap lamang - at sa huli ay nakatakda akong hindi sumali sa larangan ng digmaan. Matapos umalis ang Sugo ng Allah (kapayapaan at mga pagpapala ng Allah ay mapasakanya) patungo sa larangan ng digmaan sa Tabuk, nagsimulang bumalot sa akin ang kalungkutan. Nang lumabas ako sa gitna ng nakapalibot na komunidad, napagtanto ko na wala akong makakasalamuha maliban sa mga taong nasa pagkukunwari o mga mahihinang tao na binigyan ng dahilan ni Allah Azza Wa Jalla. Samantala, hindi ako naalala ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) hanggang sa makarating siya sa Tabuk. Pagkatapos, habang nakaupo siya kasama ng kanyang mga kasama, bigla siyang nagtanong; 'Bakit hindi sumama sa amin si Ka'ab bin Malik?' Sumagot ang isang kasama mula sa Bani Salimah; 'O Sugo ng Allah, tila mas inaalala ni Ka'ab bin Malik ang kanyang sarili kaysa sa pakikibakang ito?' Nang marinig ang mga salita ng kasama, sinabi ni Muadh bin Jabal; 'O kaibigan, napakasama ng iyong sinasabi! Sumpa man sa Allah, O Sugo ng Allah, alam kong si Ka'ab bin Malik ay isang mabuting tao.' Pagkatapos ay natahimik ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah). Nang siya ay tahimik nang ganoon, bigla niyang nakita ang isang lalaking nakasuot ng helmet na bakal na mahirap makilala. Pagkatapos ay sinabi ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Ikaw ba si Abu Khaitsamah?' Lumabas na ang taong ito ay si Abu Khaitsamah Al Ansari, isang kaibigan na minsang nagbigay ng kawanggawa ng isang sha' ng datiles nang siya ay alipustahin ng mga mapagkunwari. Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Nang marinig ko na ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay naghahanda nang bumalik mula sa labanan sa Tabuk, ako ay napuno ng kalungkutan. Pagkatapos ay nagsimula akong mag-isip ng mga dahilan para magsinungaling. Sinabi ko sa aking sarili; 'Anong dahilan ang makapagliligtas sa akin mula sa poot ng Propeta?' Upang harapin ito, humingi ako ng tulong sa aking pamilya na maaaring magbigay ng payo. Nang may magsabi sa akin na ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay halos nakarating na sa lungsod ng Medina, nawala sa aking isipan ang dahilan ng pagsisinungaling. Sa wakas ay napagtanto ko na hindi ko maaaring magsinungaling sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Kaya naman, kinailangan kong sabihin sa kanya ang katotohanan. Di-nagtagal, dumating ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sa lungsod ng Medina. Gaya ng dati, dumiretso siya sa moske - gaya ng kanyang tradisyon tuwing darating siya mula sa paglalakbay patungo sa isang lugar - upang magsagawa ng mga panalangin. Pagkatapos magsagawa ng sunnah na panalangin, agad na nakipag-usap ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sa kanyang mga kaibigan. Pagkatapos noon, dumating ang ilang mga kaibigan na walang oras na lumahok sa pakikipaglaban sa mga Muslim at naghatid ng iba't ibang dahilan sa kanya sa pamamagitan ng pagmumura. Tinatayang mahigit walumpung katao ang hindi nakibahagi sa labanan. Lumabas na tinanggap ng Propeta ang katapatan ng mga hindi lumahok sa digmaan, nanumpa ng katapatan sa kanila, humingi ng tawad para sa kanila, at ibinigay ang kanilang itinatago sa kanilang mga puso kay Allah. Ilang sandali pa, lumapit ako upang makita ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam. Pagkatapos ko siyang batiin, ngumiti siya na parang ngiti ng isang galit na tao. Pagkatapos ay sinabi niya; 'Halika rito!' Pagkatapos ay lumakad ako palapit sa kanya hanggang sa umupo ako sa harap niya. Pagkatapos noon, nagtanong ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Bakit hindi ka sumama sa amin sa pakikipaglaban, O Ka'ab? Hindi ba't nangako ka na isusuko ang iyong katawan at kaluluwa sa Islam?' Sumagot ako; 'O Sugo ng Allah, sa ngalan ng Allah, kung uupo ako malapit sa ibang tao maliban sa iyo, sigurado akong magiging malaya ako sa kanyang poot dahil sa mga dahilan at argumento na aking iniharap. Ngunit, sumpa man kay Allah, alam ko na kung bibigyan kita ngayon ng mga dahilan na puno ng kasinungalingan upang hindi ka magalit, tiyak na si Allah ang magpapagalit sa iyo sa akin. Kung ihaharap ko sa iyo, O Sugo ng Allah, ang aking tama at tapat na mga dahilan, at pagkatapos ay pagalitan mo ako dahil sa mga kadahilanang iyon, tatanggapin ko ito nang may kasiyahan. Parusahan ako ni Allah sa aking tapat na mga salita. Sumpa man kay Allah, walang edad ang makakapigil sa akin sa pagsali sa digmaan. Sumpa man kay Allah, ako ay lubos na walang magawa noong panahong iyon kahit na limitado lamang ang aking pagkakataong sumali sa pakikibaka kasama ang mga Muslim.' Pagkarinig sa taos-pusong pag-amin na ito, sinabi ng Sugo ng Allah: 'Ang taong ito ay nagsalita nang tapat at tama.' Kaya't, tumayo ka hanggang sa bigyan ka ng Allah ng desisyon." Sa wakas ay tumayo ako at umalis sa kanyang tabi. Hindi nagtagal, may ilang mga tao mula sa Bani Salimah na sumunod sa akin, na nagsasabi: 'O Ka'ab, sa pamamagitan ng Allah, bago namin alam na ikaw ay nakagawa ng isang pagkakamali/kasalanan. Talagang hindi mo ipinaliwanag ang mga dahilan sa Sugo ng Allah tulad ng mga dahilan na iniharap ng iba pang mga kasamahan na hindi mo nakilahok sa pakikilahok lamang sa Rasulullah, ang katotohanang ito ay nasira sa digmaan. dosamu.& #39; Ka'ab bin Malik berkata setelah itu; Salimah sumagot; 'Ya. Ada dua orang lagi seperti dirimu. Kedua orang tersebut mengatakan kepada Rasulullah seperti yang telah kamu katakan at ang Sugo ng Allah ay sumagot sa kanya gaya ng pagsagot niya sa inyo.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay nagtanong ako; 'Sino ang dalawang taong ito, O mga kasama?' Sila, ang Bani Salimah, ay sumagot; 'Ang dalawang taong ito ay sina Murarah bin Rabi'ah Al Amin at Hilal bin Ummayah Al Waqifi.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay binanggit nila ang dalawang matuwid na kasama na lumahok sa Labanan sa Badr at pareho silang karapat-dapat na maging mabuting huwaran. Pagkatapos noon, umalis ako nang binanggit nila sa akin ang dalawang taong ito.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkalipas ng ilang araw, ipinagbawal ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) sa mga Muslim na makipag-usap sa aming tatlo na hindi lumahok sa Labanan sa Tabuk. Simula noon, nagsimulang dumistansya ang mga Muslim at binago ang kanilang saloobin sa aming tatlo hanggang sa ang mundong ito ay naging kakaiba sa amin. Tila, ang mundong ito ay hindi ang mundong aking tinirhan noon at tumagal nang limampung gabi.' Ang kaibigan ko na hindi lumahok sa digmaan sa Tabuk ay ngayon ay malungkot na nakaluhod sa kanyang bahay at umiiyak, habang ako ay isang matigas at matapang na binata. Patuloy akong kumikilos nang normal at isinasagawa ang pang-araw-araw na gawain gaya ng dati. Lumabas pa rin ako ng bahay, pumunta sa moske upang dumalo sa mga pangkongregasyong panalangin kasama ang ibang mga Muslim, at naglakad-lakad sa palengke kahit walang gustong makipag-usap sa akin. Hanggang isang araw ay lumapit ako sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam at binati siya nang siya ay nasa kanyang upuan pagkatapos magdasal. Tinanong ko ang aking sarili; 'Gagalaw ba ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ang kanyang mga labi upang tumugon sa pagbati o hindi?' Pagkatapos ay nagdasal ako malapit sa Sugo ng Allah habang nagnanakaw ng sulyap sa kanya. Nang naghahanda na akong magdasal, tumingin siya sa akin. At nang lumingon ako sa kanya, inalis niya ang kanyang mga tingin sa akin." Matapos ang mahabang panahon na nakahiwalay sa lipunang Muslim, naglakad-lakad ako hanggang sa marating ko ang bakod ng hardin ni Abu Qatadah. Si Abu Qatadah ay anak ng aking tiyuhin (pinsan ko) at siya ang taong gusto ko. Pagdating ko doon, binati ko siya. Ngunit, sumpa man kay Allah, hindi niya sinagot ang aking pagbati. Sa wakas ay nagkaroon ako ng lakas ng loob na tanungin siya; 'O Abu Qatadah, sumusumpa ako sa iyo sa ngalan ni Allah, hindi mo ba alam na tunay kong minamahal si Allah at ang Kanyang Sugo?' Lumabas na tahimik lamang si Abu Qatadah. Pagkatapos ay inulit ko muli ang aking mga salita sa pamamagitan ng pagmumura tulad ng unang beses. Ngunit nanatiling tahimik siya. Pagkatapos ay inulit ko ang aking sinabi at sumagot siya; 'Tunay ngang mas alam ito ni Allah at ng Kanyang Sugo.' Nang marinig ko ang kanyang mga salita, napuno ng luha ang aking mga mata at umuwi ako habang naglalakad sa hardin. Habang naglalakad ako sa palengke ng Medina, isang lalaki mula sa lupain ng Syria na nagtitinda ng pagkain sa lungsod ng Medina ang nagtanong; 'Sino ang makapagpapakita sa akin kung nasaan si Ka'ab bin Malik?' Pagkatapos ay itinuro ako ng mga tao hanggang sa lumapit sa akin ang lalaki at inabot sa akin ang isang sulat mula kay Haring Ghassan. Dahil marunong akong bumasa at sumulat, naunawaan ko ang nilalaman ng sulat. Lumabas na ang nilalaman ng sulat ay ang mga sumusunod; 'Nabalitaan namin na inihiwalay ka ng iyong kaibigan (ibig sabihin ang Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam) mula sa pakikipag-ugnayan sa publiko, samantalang ang iyong Panginoon mismo ay hindi ka sinasayang nang ganoon. Kaya't sumama ka sa amin, tiyak na tutulungan ka namin.' Pagkatapos basahin ang liham, sinabi ko; 'Sa totoo lang, ang liham na ito ay isang sakuna rin para sa akin.' Pagkatapos ay inilagay ko ito sa apoy at sinunog hanggang sa ito ay masunog. Pagkatapos ng apatnapung araw na pampublikong pagbubukod, lumabas na hindi pa bumababa ang rebelasyon ng Diyos. Hanggang sa isang pagkakataon, isang sugo ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam ang lumapit sa akin na may dalang mensahe: 'O Ka'ab, tunay na inutusan ka ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam na iwasan ang iyong asawa.' Nagtanong ako; 'Dapat ko ba siyang hiwalayan o ano?' Sumagot ang sugo; 'Hindi mo na siya kailangang hiwalayan.' Ngunit, iwasan mo lang ito at huwag mo itong lapitan.' Pagkatapos ay sinabi ko sa aking asawa; 'O ate, dapat ka munang umuwi sa iyong mga magulang at manatili sa kanila hanggang sa magbigay si Allah ng malinaw na desisyon sa bagay na ito.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'Di nagtagal, ang asawa ni Hilal bin Umayyah ay pumunta sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam at nagtanong; 'O Sugo ng Allah, si Hilal bin Umayyah ay matanda na at mahina at walang mga katulong. Kaya naman, hayaan ninyo akong alagaan siya.' Sumagot ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Hindi. Mas makabubuti kung hindi mo muna siya sasamahan at hindi siya dapat mapalapit sa iyo nang ilang panahon.' Nanatiling matigas ang loob ng asawa ni Hilal at nagsabi; 'Sumpa man sa Allah, O Sugo ng Allah, ngayon ay wala na siyang sigla sa buhay. Palagi siyang umiiyak, simula nang magkaroon siya ng ganitong problema hanggang ngayon.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; 'May ilang tao mula sa aking pamilya ang nagsabi; 'Dapat ka munang humingi ng pahintulot sa Sugo ng Allah tungkol sa bagay na ito ng iyong asawa. Dahil ang Sugo ng Allah, ang kapayapaan at mga pagpapala ay mapasakanya, mismo ang nagbigay ng pahintulot kay Hilal bin Umayyah na alagaan ang kanyang asawa.' Sinabi ni Ka'ab bin Malik; "Hindi ako hihingi ng pahintulot sa Sugo ng Allah, sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala, tungkol sa bagay na ito ng aking asawa. Dahil, kung tutuusin, hindi ko malalaman kung paano sasagot ang Sugo ng Allah kung hihingi ako ng kanyang pahintulot habang ako ay bata pa." #39; Sabi ni Ka'ab bin Malik; 'Lumabas na nagpatuloy ito sa loob ng sampung gabi, kaya't limampung gabi na para sa amin simula noong ipinagbabawal sa amin ang mga Muslim. Sabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay nagdasal ako ng madaling araw noong ikalimampung gabi sa likod ng bahay. Habang nakaupo ako sa pagdarasal, napuno ako ng panghihinayang at kalungkutan. Tila parang makitid sa akin ang malawak na lupang ito. Bigla akong nakarinig ng isang malakas na sumisigaw sa abot-tanaw; 'O Ka'ab bin Malik, magalak ka!' Kaya't ako ay nagpatirapa at nalaman kong malaya na ako sa aking problema. Sabi ni Ka'ab bin Malik; 'Pagkatapos ay ipinahayag ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sa mga Muslim na tapos na.