Hadith Representative
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Al à dit [Abu Ath Thahir Ahmad bin Amru bin ‘Abdullah bin Amru bin Sarh] il sclâf dai Omeyyadis al à dit [Ibnu Wahb] al à dit [Yunus] di [Ibn Shihab] al à dit; “Il Profete al le une volte in bataie di Tabuk par frontâ i romans e i araps che a jerin cristians in Sirie”. Ibn Shihab al disè; ‘Mi è stât contât di [Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka’ab bin Malik], che Abdullah bin Ka’ab bin Malik - Abdullah bin Ka’ab al jere un dai fîs di Ka’ab che al compagnave Ka’ab cuant che al jere vuarp - al disè; “Une volte o ai sintût [Ka’ab bin Malik] contâ un incident su di se cuant che al à partecipât cun Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam ae vuere di Tabuk”. Ka’ab bin Malik al disè; 'No soi mai stât lassât indaûr a compagnâ il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam intes vueris che al à partecipât gjavant la vuere di Tabuk, ma o soi stât ancje lassât indaûr inte vuere di Badr. Il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam nol à mai criticât un musulman che nol veve cjapât part ae vuere di Badr, chest al fo parcè che il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam e i musulmans - inte vuere di Badr - l'obietîf iniziâl al jere dome chel di atacâ i infedei coraish che a stavin viazant sui camêi fin che Allah al no puartà i lôr musulmans insiemi. In chel timp o ai partecipât cun Rasulullah la gnot di Aqabah cuant che o vin prometût di difindi l’Islam. Secont me, cjapâ part ae vuere di Badr nol è comparabil a cjapâ part ae gnot di Aqabah, ancje se la vuere di Badr e je plui popolâr cu la plui part de int. Tra lis storiis cuant che no ai partecipât cun Rasulullah ae vuere di Tabuk a son lis seguitis; “O jeri dal dut indiferent e nissun al veve plui libertât di me cuant che no partecipavi ae vuere di Tabuk. Par Allah, prime no preparavi par nuie doi animâi a cjaval par diviersis bataiis. Ma in cheste vuere di Tabuk, o ai preparât doi animâi a cjaval. Infin, il Rasulullah al le in bataie di Tabuk cuant che il clime al jere une vore cjalt. Si pues dî che al viazà une vore di distance e al jere plen di pericui e al frontà un grant numar di nemîs. Po dopo, il Rasulullah al displeà ai musulmans ce che a varessin vût di frontâ cun lui. Par chest, al ordenà ai musulmans di preparâ avonde provis di vuere. In chel timp, tancj musulmans a compagnavin il Rasulullah Sallam cence jessi nomenâts par combati par une letare di incarghe. Ka’ab al disè; ‘Al jere un om che nol si mostrave parcè che al voleve restâ fûr de vuere. Al suspietave che la sô inconformitât e no fos cognossude dal Rasulullah - fintant che no fos rivade nissune rivelazion su di lui di Allah Azza Wa Jalla -. Il Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam al le in vuere a Tabuk cuant che la racuelte dai fruts e jere cussì sodisfacent, che o ai vût di distacâ la mê atenzion de racuelte. Il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam e i musulmans che a àn cjapât part a si preparavin e o jeri lât subit a cirî provis cun lôr. Po dopo o tornavi a cjase cence cjapâ nissun proviodiment. O mi disè; ‘O pues preparâ lis scortis in ogni moment. O soi simpri intun enigme jenfri sì e no fintant che la int e no je plui pronte’. Il Rasulullah al partì cui musulmans, intant che jo no vevi preparât par nuie provisions. Finalmentri o partì, daspò o tornà a cjase cence preparâ nuie. O jeri simpri in dubi se cjapâ part ae vuere o no, fin che lis trupis musulmanis a no jerin sburtadis vie e la vuere e jere za in vore. Alore o vuei jentrâ tal cjamp di bataie - ma chest al jere dome un desideri - e ae fin o jeri destinât a no partecipâ al cjamp di bataie. Dopo che il Rasulullah al le sul cjamp di bataie di Tabuk, un sintiment di tristece al scomençà a circondâmi. Cuant che o jessì inte comunitât ator, o mi rindì cont che a nol jere nissun che o podevi cjatâ infûr di personis che a jerin ipocritis o personis debilis che a vevin cjapât il pensionament di Allah Azza Wa Jalla. Intant, il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam no mi ricuardà fintant che nol rivà a Tabuk. Dopo, cuant che al jere sierât jenfri i siei amîs, al domandà di colp; ‘Parcè nol è vignût cun nô Ka’ab bin Malik? ’ Un amì di Bani Salimah al rispuindè; ‘O Messazîr di Allah, al somee che Ka’ab bin Malik al sedi plui preocupât di se stes che di cheste lote? ’ Sintint lis peraulis dal amì, Muadz bin Jabal al disè; — Ei amì, ce brute robe che tu âs dit! Par Allah, o Messazîr di Allah, o sai che Ka’ab bin Malik al è une buine persone’. Alore il Rasulullah al tacà a zirâ. Cuant che al tacà cussì, di colp al viodè un om che al veve un cjasc di fier che al jere dificil ricognossi. Alore il Rasulullah al disè: “Tu âs di jessi Abu Khaitsamah? ' Al è vignût fûr che cheste persone e jere pardabon Abu Khaitsamah Al Ansari, un amì che une volte al dave ae caritât un 'sha' di datis cuant che al jere stât insultât dai ipocrits. Ka’ab bin Malik al disè; 'Cuant che o ai sintût che il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al si preparave a tornâ de vuere di Tabuk, o soi stât plen di tristece. Po dopo o ai scomençât a inventâ scusis par minsonâ. O mi disè; ‘Cjale reson e pues salvâmi de rabie dal Profete? ’ Par frontâ chest, o ai domandât jutori ae mê famee che e podeve dâmi conseis. Cuant che cualchidun al mi à dit che il Rasulullah al jere cuasi rivât inte citât di Medine, la reson par minsonâ e je sparîde de mê ment. Al fin o mi rindì cont che o no podevi par nuie minsonâ al Rasulullah. Par chest, o vevi di dîi la veretât. Nol fo tant timp dopo che il Rasulullah al rivà te citât di Medine. Come al solit, al le drets a moschee - come che e jere la sô tradizion ogni volte che al rivave di un viaç intune zone - par fâ lis preieris. Daspò vê fat la preiere sunna, il Rasulullah al cjacarà subit cui siei amìs. Dopo di chel, a rivarin diviers amìs che no vevin timp di partecipâ ae vuere cui musulmans e i trasmetin diviersis resons cul sburtâ. Si stime che a fossin plui di otante personis che no àn cjapât part al combatiment. Al ven fûr che il Profete al à acetât la sinceritât di chei che no àn partecipât ae vuere, al à impegnât lealtât a lôr, al à domandât il pardon par lôr, e al à consegnât ce che a vevin scuindût tal lôr cûr a Allah. Cualchi moment dopo, o rivài a viodi il Rasulullah. Daspò che o lu vevi saludât, al soridè come il sorîs di une persone rabiose. Alore al disè; 'Ven ca! ’ Dopo o cjaminà plui dongje di lui fin che o mi soi sielzût propri denant di lui. Dopo di chel il Rasulullah al domandà: ‘Parcè no tu stâs cun nô in combatiment, o Ka’ab? No âs prometût di consegnâ il to cuarp e la tô anime al Islam? ’ O ai rispuindût; ‘O Messazîr di Allah, par Allah, se o mi cjatassi dongje di cualchidun altri che di te, o soi sigûr che o sarès stât libar de sô rabie par vie des resons e dai argoments che o ai presentât. Ma, par Allah, o sai che se cumò o ti dai motîfs che a son plenis di busie par no fâti inrabiâ, di sigûr Allah al sarà chel che fâti inrabiâ cun me. Se o ti presenti, o Messazîr di Allah, lis gnovis resons coretivis e onestis, e daspò tu mi sburtis par chês resons, alore o lu acetarò cun plasê. Lassâ che Allah al puni cun lis gnovis peraulis onestis. Par Allah, no je etât che a mi impedirà di cjapâ part ae vuere. Par Allah, o jeri dal dut indiferent in chel timp ancje se o vevi une oportunitât une vore limitade di jentrâ inte lote cui musulmans. Sintint cheste confession sincere, il Messazîr di Allah al disè: ‘Cheste persone e à fevelât in mût onest e coret. Duncje, stâ in pins fin che Allah al no ti dâ une decision’. Al fin o mi alçà e o mi movè dal so flanc. No tant timp dopo, diviersis personis di Bani Salimah a mi àn seguît e a àn dit; ‘O Ka’ab, par Allah, prime no savevin che tu vevis fat un erôr/pecjât. Tu no âs pardabon spiegât lis resons al Messazîr di Allah come lis resons presentadis di altris amìs che a no son lâts in vuere. In fat, al è dome il Messaçâr di Allah istighfar par te che al cancele i tôs pecjâts’. Ka’ab bin Malik al disè dopo di chel; “Par Allah, a mi insultin simpri fintant che no vuei tornâ al Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam e daspò o minson a me stes”. Ka’ab bin Malik al disè; ‘E je cualchidun altri che al è comparît denant dal Rasulullah come me? ’ La int di Bani Salimah e rispuindè; 'Sì. A son dôs personis in plui come te. Lis dôs personis a àn dit al Messazîr di Allah ce che tu âs dit e il Messaçâr di Allah al à rispuindût come che al à rispuindût a te’. Ka’ab bin Malik al disè; — Alore o ai domandât; — Cui son chestis dôs personis, amîs? ’ Lôr, i Bani Salime, a àn rispuindût; “Lis dôs personis a son Murarah ben Rabi’ah Al Amin e Hilal ben Umayah Al Waqifi”. Ka’ab bin Malik al disè; “Dopo a àn menzonât doi amîs justs che a àn cjapât part ae bataie di Badr e ducj i doi a jerin meritôs di jessi bogns modei di rûl. Dopo di chel, o partì cuant che a mi àn menzonât chestis dôs personis’. Ka’ab bin Malik al disè; 'Cualchi dì dopo, il Rasulullah al proibì ai musulmans di fevelâ cun nô trê che no vin cjapât part ae vuere di Tabuk. Di chê volte, i musulmans a àn scomençât a distanziâsi e a cambiâ lis lôr atitudin viers di nô trê fin che cheste tiere e nus si sintè strane. Al somee che cheste tiere no sedi la tiere dulà che o ai vivût prime e chest al è durât par cincuante gnots’. Doi dai miei amîs che no àn partecipât ae vuere di Tabuk a son cumò in gjonc trist inte lôr cjase a cjantâ, intant che jo o soi un zovin dur e dur. O continui a compuartâsi in mût normâl e a puartâ indenant lis ativitâts cuotidianis come di solit. O lassà ancjemò cjase, o jeri lât a moschee par frecuentâ lis preieris congregazionâls cun altris musulmans e o cjaminavi ator pal marcjât ancje se nissun al voleve fevelâ cun me. Fin che un dì o mi soi vicinât al Rasulullah Sallam e o lu ai saludât cuant che al jere tal so puest dopo vê preât. Mi domandà; “Il Rasulullah al movarà i lavôrs par rispuindi al salût o no? Po dopo o ai preât dongje dal Messazîr di Allah intant che o lu robavi lis vôs. Cuant che o mi preparavi a preâ, al mi cjalà. E cuant che o mi voltì viers di lui, al mi tirà vie i voi. Dopo jessi stât isolât par une vore di timp de societât musulmane, o jeri lât a cjaminâ fin che o rivài ae ricinzion dal zardin di Abu Qatadah. Abu Qatadah al è il fi di me oncul - me cusin - e al è la persone che mi plâs. Cuant che o rivài li, i disè ciao. Ma, par Allah, nol è par nuie no mi à rispuindût ai miei saluts. Finalmentri o ai cjapât il fiât di domandâlu; ‘O Abu Qatadah, o ti juri in non di Allah, no savês che o am pardabon Allah e il So Messazîr? ’ Al è vignût fûr che Abu Qatadah al jere dome mut. Po dopo o ai ripetût lis gnovis peraulis zurant come la prime volte. Ma al restà mut. Dopo o ai ripetût ce che o vevi dit e lui al à rispuindût; ‘Invezit Allah e il So Messazîr a san miôr di chest’. Sintint lis sôs peraulis, lis lagrimis a mi jemplarin i vôi e o tornà a cjase cjaminant dilunc dal zardin. Cuant che o jeri daûr a cjaminâ tal marcjât di Medine, un om de tiere di Sirie che al vendeve mangjâ te citât di Medine al domandà; ‘Cui al pues mostrâmi dulà che al è Ka’ab bin Malik? ’ Dopo la int e mi mostrà fin che l’om al vignì daûr di me e al mi consegnà une letare dal re Ghassan. Stant che o pues leî e scrivi, o capis ancje il contignût de letare. Al risulte che i contignûts de letare a son i seguitîfs; ‘O vin sintût che il to amì - che al vûl dî Rasulullah - al à isolât te de societât publiche, invezit il to Diu stes no te à bandonât cussì. Duncje, unîsi a nô, o ti judarìn di sigûr'. Dopo vê let la letare, o ai dit; “In realtât, ancje cheste letare e je un disastri par me”. Dopo o lu ai metût tal for e o lu ai brusât fin che al è lât vie. Dopo cuarante dîs di escomunicazion gjenerâl, al è vignût fûr che la rivelazion di Diu e no jere rivade. Fin che un dì, un messazîr dal Rasulullah Sallam al vignì daûr di me e al mandà un messaç; “O Ka’ab, invezit il Rasulullah al à ordenât di evitâ la tô femine”. O domandi; ‘O varès di divorziâ o ce? ’ Il messazîr al rispuindè; — No bisugne divorziâ. Ma, evitâlu e no vignî dongje. Alore o ai dit a mê femine; “O sûr, tu âs di prime lâ a cjase dai to gjenitôrs e restâ cun lôr fin che Allah al no dâ une decision clare su cheste materie”. Ka’ab bin Malik al disè; 'No tant timp dopo di chel, la femine di Hilal bin Umayyah e le al Rasulullah Sallam e e domandà; ‘O Messazîr di Allah, Hilal bin Umayyah al è vecjo e debil e nol à servidôrs. Duncje, lassâmi vê cure di lui’. Il Rasulullah al à rispuindût: “No. Al è miôr se no lu compagnis prin e lui a nol dovarès jessi dongje di te par un pôc di timp’. La femine di Hilal e restà ferme e e disè; ‘Par Allah, o Messazîr di Allah, cumò nol à plui entusiasmi pe vite. Al à simpri cjantât, di cuant che al à cjatât chest probleme fin cumò. Ka’ab bin Malik al disè; ‘Cualchidun de mê famee al diseve; ‘Tu âs di domandâ prin al Messazîr di Allah il permès a rivuart di cheste cuistion de tô femine. Parcè che il stes Rasulullah al veve dât il permès a Hilal bin Umayyah di vê cure dal so om. Ka’ab bin Malik al disè; “No domandarò il permès al Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam in cheste materie di mê femine. Parcè che, in ogni câs, no savevi ce che e sarès stât la rispueste di Rasulullah se o ves domandât il permès cuant che o jeri ancjemò zovin. Ka’ab bin Malik al disè; ‘Al è vignût fûr che chest al è lât indevant par dîs gnots, cussì che a jerin cincuante gnots par nô scomençant di cuant che ai musulmans al jere vietât di fevelâ cun nô. Ka’ab bin Malik al disè; ‘Dopo o ai fat la preiere dal albierc la cincuantesim gnot daûr di cjase. Intant che o sietavi in preiere, o jeri plen di displasê e di tristece. Al somee che cheste tiere vaste e sedi strete ba gi mi stes. Di colp o sintivi cualchidun che al gridave a plene bocje di une bande a chê altre dal orizont; ‘O Ka’ab bin Malik, sburtâsi! ’ Duncje o soi colât jù e o savevi che o jeri libar dal me probleme. Ka’ab bin Malik al disè; 'Dopo il Rasulullah al comunicà ai musulmans che al jere finît