Nabi disihir oleh Labid bin Al-A'sham

حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ سَحَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَهُودِيٌّ مِنْ يَهُودِ بَنِي زُرَيْقٍ يُقَالُ لَهُ لَبِيدُ بْنُ الْأَعْصَمِ قَالَتْ حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَفْعَلُ الشَّيْءَ وَمَا يَفْعَلُهُ حَتَّى إِذَا كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ أَوْ ذَاتَ لَيْلَةٍ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ دَعَا ثُمَّ دَعَا ثُمَّ قَالَ يَا عَائِشَةُ أَشَعَرْتِ أَنَّ اللَّهَ أَفْتَانِي فِيمَا اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ جَاءَنِي رَجُلَانِ فَقَعَدَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي وَالْآخَرُ عِنْدَ رِجْلَيَّ فَقَالَ الَّذِي عِنْدَ رَأْسِي لِلَّذِي عِنْدَ رِجْلَيَّ أَوْ الَّذِي عِنْدَ رِجْلَيَّ لِلَّذِي عِنْدَ رَأْسِي مَا وَجَعُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ قَالَ مَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ الْأَعْصَمِ قَالَ فِي أَيِّ شَيْءٍ قَالَ فِي مُشْطٍ وَمُشَاطَةٍ قَالَ وَجُفِّ طَلْعَةِ ذَكَرٍ قَالَ فَأَيْنَ هُوَ قَالَ فِي بِئْرِ ذِي أَرْوَانَ قَالَتْ فَأَتَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أُنَاسٍ مِنْ أَصْحَابِهِ ثُمَّ قَالَ يَا عَائِشَةُ وَاللَّهِ لَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ وَلَكَأَنَّ نَخْلَهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا أَحْرَقْتَهُ قَالَ لَا أَمَّا أَنَا فَقَدْ عَافَانِي اللَّهُ وَكَرِهْتُ أَنْ أُثِيرَ عَلَى النَّاسِ شَرًّا فَأَمَرْتُ بِهَا فَدُفِنَتْ حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ سُحِرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَسَاقَ أَبُو كُرَيْبٍ الْحَدِيثَ بِقِصَّتِهِ نَحْوَ حَدِيثِ ابْنِ نُمَيْرٍ وَقَالَ فِيهِ فَذَهَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْبِئْرِ فَنَظَرَ إِلَيْهَا وَعَلَيْهَا نَخْلٌ وَقَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَخْرِجْهُ وَلَمْ يَقُلْ أَفَلَا أَحْرَقْتَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ فَأَمَرْتُ بِهَا فَدُفِنَتْ

Ба мо [Абу Қурайб] нақл кардааст; ба мо [Ибни Нумайр] аз [Ҳишом] аз [падараш] аз [Оиша] нақл кардааст: «Яҳудие аз Бани Зурайқ, бо номи Лабид ибни Ашам, Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва салламро ҷоду кард, то ки аз ин кор девона шуд. Чунин эҳсос мешуд, ки ӯ кореро анҷом медиҳад, ки дар асл анҷом намедод. Аз ин рӯ, як рӯз ё як шаб намоз гузорид, сипас дуо кард ва дуо кард. Баъд аз ин, аз Оиша пурсид: «Бале, Оиша! Оё дар ёд дорӣ, ки Аллоҳ Субҳонаҳу ва Таъоло як бор ба ман дар бораи омадани ду мард хабар дод, ки яке дар наздикии сарам ва дигаре дар наздикии пойҳоям нишаста буд. Сипас шахсе, ки дар наздикии сарам аст, аз шахсе, ки дар наздикии пойҳоям аст, мепурсад, ё баръакс: «Оё ин шахс бемор аст?» Ӯ ҷавоб дод: «Ҷоду!» Ӯ пурсид: «Кӣ ӯро ҷоду кард?» Дигаре ҷавоб дод: «Лабид ибни Ашам!» Ӯ боз пурсид: «Ӯро бо чӣ ҷоду карданд?» Ӯ ба чӣ ҷоду карданд? Ӯ ҷавоб дод: «Шона ва хурмои хушкро истифода баред». Ӯ боз пурсид: «Ҳоло дар куҷост?» Ӯ ҷавоб дод: «Дар чоҳи Зой Арвон». Оиша гуфт: «Расули Худо (с) бо чанд нафар аз дӯстонаш ба ҷустуҷӯи ин чизҳо рафт. Сипас ӯ гуфт: «Бале», Оиша. Ман дидам, ки оби чоҳ сурхранг аст, дар ҳоле ки дарахтони хурмо ба сари шайтонҳо монанданд». Сипас ман пурсидам: «Оё шумо онро насӯзондед?» Паёмбар (с) ҷавоб дод: «Не! Зеро Аллоҳи мутаъол маро шифо дод ва ман намехоҳам ба бадӣ бадӣ кунам, аз ин рӯ ба шумо гуфтам, ки онро танҳо гӯр кунед!» Ба мо [Абу Қурайб] нақл кардааст; ба мо [Абу Усома] нақл кардааст; пас аз нақл кардани [Ҳишом] аз [падараш] аз [Оиша], ӯ гуфт: Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар ҷоду - сипас Абу Қурайб ҳамаи қиссаҳои ҳадисро, аз қабили ҳадиси Ибни Нумайр, зикр кард ва дар он зикр кард: "Сипас Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам ба чоҳ рафт ва ба он нигоҳ кард ва занбӯрҳо дар он буданд." Оиша гуфт: "Эй Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам, онро берун кун. - Оиша нагуфт, ки чаро онро намесӯзонӣ-." Дар ин ҳадис ӯ ҷумлаи "Ман ба ту гуфтам, ки онро танҳо гӯр кун"-ро низ зикр накардааст.