Fiqih Salab (harta pribadi musuh di medan perang untuk pembunuhnya: Kasus Abu Jahal dan Ibnu Akwa')

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَبَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ فَنَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي فَإِذَا أَنَا بِغُلَامَيْنِ مِنْ الْأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا فَقَالَ يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قُلْتُ نَعَمْ مَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لَا يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الْأَعْجَلُ مِنَّا فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ فَغَمَزَنِي الْآخَرُ فَقَالَ لِي مِثْلَهَا فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَجُولُ فِي النَّاسِ قُلْتُ أَلَا إِنَّ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي سَأَلْتُمَانِي فَابْتَدَرَاهُ بِسَيْفَيْهِمَا فَضَرَبَاهُ حَتَّى قَتَلَاهُ ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَاهُ فَقَالَ أَيُّكُمَا قَتَلَهُ قَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُهُ فَقَالَ هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا قَالَا لَا فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ كِلَاكُمَا قَتَلَهُ سَلَبُهُ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَكَانَا مُعَاذَ بْنَ عَفْرَاءَ وَمُعَاذَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الجَمُوحِقَالَ مُحَمَّدٌ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمَ أَبَاهُ

Мөсәддәд безгә Йосыф бин Әл-Мәҗишуннан, Салих бин Ибраһим бин Әбдеррахман бин Әуфтан, әтисеннән, бабасыннан сөйләгән хикәяне сөйләде: Мин Бәдер сугышында гаскәр сафында булганда, уңга һәм сулга карадым һәм Ансардан ике бик кечкенә баланы күрдем һәм аларның кабыргалары арасында булсам иде дип теләдем. Берсе миңа күз кысты һәм: "Әй, абыем, син Әбү Җәһилне беләсеңме?" - диде. Мин: "Әйе", - дип җавап бирдем. Әмма син аның белән нәрсә кызыксынасың, җинеем?" - диде. Ул: "Мин аның Аллаһның Илчесен (Аллаһның аңа рәхмәте һәм сәламе булсын!) хурлаганын ишеттем. Җаным Аның кулында булган Зат белән ант итәм, әгәр мин аны күрсәм, безнең кайсыбыз беренче үлгәнче, гәүдәм аның гәүдәсеннән аерылмас иде", - диде. Мин аның батырлыгына гаҗәпләндем. Аннары икенче бала миңа күз кысты һәм абыйсы әйткәнне әйтте. Күп тә үтмәде, мин Әбү Җәһилнең гаскәрләр арасында алга-артка йөргәнен күрдем, шуңа күрә мин ике улыма: "Сез сораган кеше шулмы?" - дип сорадым. Шулай итеп, алар икесе дә кылычларын суырып алга йөгерделәр һәм Әбү Җәһелне үлгәнчегә кадәр чабып үтерделәр. Аннары икесе дә Аллаһның Рәсүле (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!) янына килеп, бу хакта сөйләделәр, аннары ул: "Сезнең кайсыгыз аны үтерде?" - дип сорады. Һәм һәрберсе: "Мин аны үтердем", - дип җавап бирде. Ул тагын сорады: "Кылычларыгызны чистарттыгызмы?" Икесе дә: "Әлегә юк", - дип җавап бирделәр. Шуңа күрә ул аларның кылычларына карап: "Алайса, сез аны үтердегез, һәм аның салабы - дошманның гәүдәсенә беркетелгән хәзинә - Муаз бин Әмр бин Әл-Җамух өчен", - диде. Ике улының исемнәре Муаз бин Әфра һәм Муаз бин Әмр бин Әл-Җамух иде. Мөхәммәд әйтте: Йосыф Салих һәм Ибраһимне, аның әтисен, ишетте.