Fiqih Salab (harta pribadi musuh di medan perang untuk pembunuhnya: Kasus Abu Jahal dan Ibnu Akwa')

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَبَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ فَنَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي فَإِذَا أَنَا بِغُلَامَيْنِ مِنْ الْأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا فَقَالَ يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قُلْتُ نَعَمْ مَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لَا يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الْأَعْجَلُ مِنَّا فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ فَغَمَزَنِي الْآخَرُ فَقَالَ لِي مِثْلَهَا فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَجُولُ فِي النَّاسِ قُلْتُ أَلَا إِنَّ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي سَأَلْتُمَانِي فَابْتَدَرَاهُ بِسَيْفَيْهِمَا فَضَرَبَاهُ حَتَّى قَتَلَاهُ ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَاهُ فَقَالَ أَيُّكُمَا قَتَلَهُ قَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُهُ فَقَالَ هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا قَالَا لَا فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ كِلَاكُمَا قَتَلَهُ سَلَبُهُ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَكَانَا مُعَاذَ بْنَ عَفْرَاءَ وَمُعَاذَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الجَمُوحِقَالَ مُحَمَّدٌ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمَ أَبَاهُ

আমাক কৈছে [মুছাদ্দাদে] আমাক [ইউছুফ বিন আল মাজিছুন] [ছালিহ বিন ইব্ৰাহিম বিন আব্দুৰ ৰহমান বিন আউফ]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা] [তেওঁৰ দাদা]ৰ পৰা কৈছে বুলি কৈছে; 'যেতিয়া মই বদৰ যুদ্ধত সৈন্যৰ শাৰীত আছিলো, তেতিয়া মই মোৰ সোঁ-বাওঁফালে চাই দেখিলোঁ যে আনছাৰৰ পৰা দুটা ল'ৰা-ছোৱালী অতি সৰু আৰু মই আশা কৰিছিলো যে তেওঁলোক তেওঁলোকৰ পাচলিৰ মাজত আছে।' এজনে মোৰ ফালে চকু টিপিয়াই ক’লে; 'হে ককা, আবু জাহলক চিনি পায় নেকি?'। মই উত্তৰ দিলোঁ; 'হয়। কিন্তু ইয়াত তোমাৰ কি আগ্ৰহ, মোৰ ভাইটিৰ ল’ৰা?’ তেওঁ কয়; 'মোৰ খবৰ আহিল যে তেওঁ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামক অপমান কৰিছিল।' আৰু যিজনৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, তেওঁৰ দ্বাৰা যদি মই তেওঁক দেখিলোহেঁতেন তেন্তে মই নিশ্চিতভাৱে মোৰ শৰীৰক তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা পৃথক নকৰিলোহেঁতেন যেতিয়ালৈকে আমাৰ কোনে প্ৰথমে তেওঁৰ মৃত্যুক লগ নাপালোঁহেঁতেন'। তেওঁৰ সাহস দেখি মই আচৰিত হৈ পৰিলোঁ। তেতিয়া আনটো শিশুৱে মোৰ ফালে চকু টিপিয়াই তাৰ পিছত ককায়েকে আগতে কোৱাৰ দৰে মোক ক’লে। বহুদিন নৌহওঁতেই মই আবু জাহলক সৈন্যৰ মাজত আগলৈ পিছলৈ যোৱা দেখিলোঁ, তাৰ পিছত মই ল’ৰা দুটাক ক’লোঁ; 'আপুনি মোক সুধি থকা মানুহজনেই নেকি?'. গতিকে দুয়োজনে লগে লগে আক্ৰমণ কৰিলে, নিজৰ নিজৰ তৰোৱাল উলিয়াই আৰু তাৰ পিছত দুয়োজনে আবু জাহালক কাটি হত্যা কৰিলে। তাৰ পাছত দুয়োজনে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক ক’লে, গতিকে তেওঁ সুধিলে; 'তোমালোক দুজনৰ কোনে মাৰিলে?'। গতিকে দুয়োজনে প্ৰত্যেকেই উত্তৰ দিলে; 'মইয়েই তাক হত্যা কৰিছিলোঁ'। তেওঁ আকৌ সুধিলে; 'তোমালোকে তৰোৱালবোৰ চাফা কৰিলা নেকি?'। দুয়োজনে উত্তৰ দিলে; 'এতিয়ালৈকে নহয়'। গতিকে তেওঁ দুয়োৰে তৰোৱাললৈ চাই ক’লে: ‘তেন্তে, তোমালোক দুয়োজনে তেওঁক হত্যা কৰিলা আৰু তেওঁৰ চালাব - হত্যা কৰাৰ সময়ত শত্ৰুৰ শৰীৰৰ লগত সংলগ্ন সম্পত্তি - মু’আজ বিন ‘আমৰু বিন আল জামুহ’ৰ বাবে। শিশু দুটাৰ নাম আছিল মু’আজ বিন ‘আফ্ৰা’ আৰু মু’আজ বিন ‘আমৰু বিন আল জামুহ’। মহম্মদে ক’লে, ইউছুফে ছালিহ আৰু ইব্ৰাহিম, তেওঁৰ পিতৃৰ কথা শুনিছিল।