Fiqih Salab (harta pribadi musuh di medan perang untuk pembunuhnya: Kasus Abu Jahal dan Ibnu Akwa')

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَبَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ فَنَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي فَإِذَا أَنَا بِغُلَامَيْنِ مِنْ الْأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا فَقَالَ يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قُلْتُ نَعَمْ مَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لَا يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الْأَعْجَلُ مِنَّا فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ فَغَمَزَنِي الْآخَرُ فَقَالَ لِي مِثْلَهَا فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَجُولُ فِي النَّاسِ قُلْتُ أَلَا إِنَّ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي سَأَلْتُمَانِي فَابْتَدَرَاهُ بِسَيْفَيْهِمَا فَضَرَبَاهُ حَتَّى قَتَلَاهُ ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَاهُ فَقَالَ أَيُّكُمَا قَتَلَهُ قَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُهُ فَقَالَ هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا قَالَا لَا فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ كِلَاكُمَا قَتَلَهُ سَلَبُهُ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَكَانَا مُعَاذَ بْنَ عَفْرَاءَ وَمُعَاذَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الجَمُوحِقَالَ مُحَمَّدٌ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمَ أَبَاهُ

O n’à dito [o Musaddad] o n’à dito [o Yusuf bin Al Majisyun] da [Salih bin Ibrahim bin Abdur Rahman bin ‘Auf] da [seu poæ] da [seu poæ] o l’à dito; — Quande l’ea inta riga de truppe a-a Battaggia de Badr, ò guardou a-a mæ drita e a-a mæ manciña e ò visto che gh’ea doî figgeu di Ansar ch’ean ben ben piccin e sperava che fïsan tra e çervelle. Un de loiatri o m’à fæto un sciaccâ de l’euggio e o m’à dito; «O tio, ti conosci Abu Jahl?». Mi ò respòsto; 'Scì. Ma quæ o l'é o to interesse, figgio de mæ fræ?» O dixe; — Ò reçevuo a novitæ ch'o l'aiva insultou o Rasulullah. E da Quello che inte seu moen gh’é a mæ anima, se o veddeiva de seguo no separieiva o mæ còrpo da-o seu còrpo fin à quande chi de nòscio o no l’agge incontrou a seu mòrte primma». Me son arrestou meraviggiou da-o seu coraggio. Dapeu l’atro figgeu o m’à sciortio i euggi e dapeu o m’à dito comme o seu fræ o l’aiva dito primma. No l'é guæi che ò visto o Abu Jahl anâ avanti e inderê into mezo de truppe, dapeu ò dito a-i doî figgeu; «A l'é quella a persoña de quæ m'æ domandou?». Coscì i doî an attaccou de botto, con tiâ feua e seu respettive spada e dapeu tutti doî an taggiou a-a mòrte o Abu Jahal. Allora i doî son anæti da-o Messaggê de Allah e gh’an dito, coscì ch’o l’à domandou; «Quæ de voscià doî o l'à ammassou?». Coscì ògnidun di doî o l’à respòsto; «Son stæto mi quello ch'o l'à ammassou». O l’à domandou torna; «Aveivan nettezzou e spade?». Tutti doî an responduo; 'Ancon no'. Coscì o l'à guardou e spade di doî e o l'à dito: «Donca, ti doî l'æ ammassou e o seu salab – a propietæ attaccâ a-o còrpo do nemigo quande o l'é ammassou – o l'é pe-o Mu'adz bin 'Amru bin Al Jamuh'. I doî figgeu se ciammavan Mu'adz bin 'Afra' e Mu'adz bin 'Amru bin Al Jamuh'. O Mahomed o l'à dito, o Yusuf o l'à sentio o Salih e o Ibrahim, seu poæ.