Aisyah haid, laksanakanlah hajimu semoga Allah subhanahu wata'ala memberikan pahala

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا أَفْلَحُ بْنُ حُمَيْدٍ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْخَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أَشْهُرِ الْحَجِّ وَلَيَالِي الْحَجِّ وَحُرُمِ الْحَجِّ فَنَزَلْنَا بِسَرِفَ قَالَتْ فَخَرَجَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ مَنْ لَمْ يَكُنْ مِنْكُمْ مَعَهُ هَدْيٌ فَأَحَبَّ أَنْ يَجْعَلَهَا عُمْرَةً فَلْيَفْعَلْ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ الْهَدْيُ فَلَا قَالَتْ فَالْآخِذُ بِهَا وَالتَّارِكُ لَهَا مِنْ أَصْحَابِهِ قَالَتْ فَأَمَّا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرِجَالٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَكَانُوا أَهْلَ قُوَّةٍ وَكَانَ مَعَهُمْ الْهَدْيُ فَلَمْ يَقْدِرُوا عَلَى الْعُمْرَةِ قَالَتْ فَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ مَا يُبْكِيكِ يَا هَنْتَاهُ قُلْتُ سَمِعْتُ قَوْلَكَ لِأَصْحَابِكَ فَمُنِعْتُ الْعُمْرَةَ قَالَ وَمَا شَأْنُكِ قُلْتُ لَا أُصَلِّي قَالَ فَلَا يَضِيرُكِ إِنَّمَا أَنْتِ امْرَأَةٌ مِنْ بَنَاتِ آدَمَ كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْكِ مَا كَتَبَ عَلَيْهِنَّ فَكُونِي فِي حَجَّتِكِ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَرْزُقَكِيهَا قَالَتْ فَخَرَجْنَا فِي حَجَّتِهِ حَتَّى قَدِمْنَا مِنًى فَطَهَرْتُ ثُمَّ خَرَجْتُ مِنْ مِنًى فَأَفَضْتُ بِالْبَيْتِ قَالَتْ ثُمَّ خَرَجَتْ مَعَهُ فِي النَّفْرِ الْآخِرِ حَتَّى نَزَلَ الْمُحَصَّبَ وَنَزَلْنَا مَعَهُ فَدَعَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ اخْرُجْ بِأُخْتِكَ مِنْ الْحَرَمِ فَلْتُهِلَّ بِعُمْرَةٍ ثُمَّ افْرُغَا ثُمَّ ائْتِيَا هَا هُنَا فَإِنِّي أَنْظُرُكُمَا حَتَّى تَأْتِيَانِي قَالَتْ فَخَرَجْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغْتُ وَفَرَغْتُ مِنْ الطَّوَافِ ثُمَّ جِئْتُهُ بِسَحَرَ فَقَالَ هَلْ فَرَغْتُمْ فَقُلْتُ نَعَمْ فَآذَنَ بِالرَّحِيلِ فِي أَصْحَابِهِ فَارْتَحَلَ النَّاسُ فَمَرَّ مُتَوَجِّهًا إِلَى الْمَدِينَةِضَيْرِ مِنْ ضَارَ يَضِيرُ ضَيْرًا وَيُقَالُ ضَارَ يَضُورُ ضَوْرًا وَضَرَّ يَضُرُّ ضَرًّا

আমাক কৈছে [মুহাম্মাদ বিন বাছিয়াৰে] কৈছে, মোক কৈছে [আবু বকৰ আল হানাফীয়ে] আমাক [আফলাহ বিন হুমাইদ] কৈছে; মই [আল কাছিম বিন মহম্মদ] [‘আইছিয়া ৰাদিয়াল্লাহ আনহা] ৰ পৰা শুনিছিলো যে, ‘আমি হজ মাহত আৰু হাজ মাহৰ ৰাতি আৰু হজৰ হাৰামৰ দিনবোৰত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ লগত ওলাই গৈছিলো যেতিয়ালৈকে আমি ছাৰাফ অঞ্চলত ৰৈ নাযাওঁ। 'আইছাহ, আল্লাহ তা'আলাই ক'লে, 'গতিকে তেওঁ নিজৰ ছাহাবীসকলক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ ওলাই গ'ল আৰু ক'লে, 'তোমালোকৰ মাজৰ যিয়ে কোনো বলিদানৰ পশু আনিব নোৱাৰে আৰু তেওঁ নিজৰ ইহৰামক 'উমৰা' কৰিবলৈ পছন্দ কৰে, তেন্তে তেনে কৰক আৰু যিয়ে বলিদানৰ পশু আনিব তেওঁ ঠিকেই আছে'। 'আইছিয়া ৰাদিয়াল্লাহ আনহাই ক'লে, 'গতিকে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ চাহাবাসকলৰ মাজত এনে লোক আছিল যিয়ে ইয়াক লৈছিল - যিটো তেওঁ আহ্বান জনাইছিল - আৰু ইয়াক এৰি যোৱা লোকো আছিল'। আল্লাহ ৰাহুল আল্লাহ তেওঁৰ ওপৰত ক’লে, ‘নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম আৰু তেওঁৰ কিছুমান সহযোগীৰ কথা ক’বলৈ গ’লে তেওঁলোক শক্তিশালী মানুহ আছিল আৰু তেওঁলোকে কুৰবানীৰ পশু আনিছিল, গতিকে তেওঁলোকে নিজৰ ইহৰামক ‘আমৰা’ হিচাপে লোৱা নাছিল। আইছিয়া ৰাদিয়াল্লাহ আনহাই ক’লে, তাৰ পিছত আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মোক কান্দি থকাৰ সময়ত লগ পালে, গতিকে তেওঁ সুধিলে: ‘হে ভগৱান, তোমাক কিহৰ বাবে কান্দিছে?’। মই উত্তৰ দিলোঁ, ‘আপুনি আপোনাৰ বন্ধু-বান্ধৱীক কোৱা কথাবোৰ মই শুনিছো যাতে মোক ‘উমৰাহ’ কৰাত বাধা দিয়া হ’ল। তেওঁ সুধিলে: ‘আপুনি কি অনুভৱ কৰি আছে?’। মই উত্তৰ দিলোঁ: 'মই প্ৰাৰ্থনা নকৰো'। তেওঁ ক’লে, ‘এয়া কোনো কথা নাই, কাৰণ আপুনি মাত্ৰ আদমৰ কন্যাসকলৰ পৰা এগৰাকী নাৰী, যাৰ বাবে আল্লাহে তেওঁলোকৰ বাবে ৰচনা নিৰ্ধাৰণ কৰিছে -অৰ্থাৎ ঋতুস্ৰাৱ-, গতিকে আপোনাৰ হজ্জ পালন কৰক, আল্লাহ তা‘আলাই আপোনাক ইয়াৰ পুৰস্কাৰ দিয়ক’। আইছা (ৰঃ) ক’লে, তাৰ পিছত আমি তেওঁৰ হজ পালনত ওলাই আহিলোঁ যেতিয়ালৈকে আমি মিনাত উপস্থিত নহ’লোঁ, সেই সময়ত মই পুনৰ নিৰ্মল হৈ পৰিলোঁ। তাৰ পিছত মিনা এৰি আল্লাহৰ ঘৰত ৰীতি-নীতি সম্পূৰ্ণ কৰিলোঁ।' আইছা (ৰঃ) ক’লে, ‘তাৰ পিছত মই তেওঁৰ লগত শেষ উশাহতে ওলাই আহিলোঁ যেতিয়ালৈকে তেওঁ জামৰাহ পেলোৱা ঠাইখন নাপালে আৰু আমি তেওঁৰ লগত ৰৈ গ’লোঁ। তাৰ পিছত তেওঁ আব্দুৰ ৰহমান বিন আবু বকৰক মাতি ক’লে, ‘আপোনাৰ ভাতৃৰ সৈতে পবিত্ৰ ভূমিৰ পৰা ওলাই যাওক আৰু ওমৰাৰ বাবে ইহৰাম অৱস্থাত প্ৰৱেশ কৰক, তাৰ পিছত ৰীতি-নীতি সম্পূৰ্ণ কৰক, তাৰ পিছত ইয়ালৈ আহক, কাৰণ আপুনি অহালৈকে মই আপোনাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিম।’ ‘আইছা (ৰঃ) ক’লে, ‘গতিকে আমি ওমৰাহ শেষ নোহোৱালৈকে আৰু তাৱাফ সম্পূৰ্ণ নকৰালৈকে আমি ওলাই আহিলোঁ। ৰাতিৰ শেষ তৃতীয়াংশ সহাৰৰ সময়ত তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁ সুধিলে: ‘আপুনি শেষ কৰিলেনে?’ মই উত্তৰ দিলোঁ: 'হয়।' তাৰ পাছত তেওঁৰ বিদায়ৰ কথা সঙ্গীসকলৰ আগত ঘোষণা কৰিলে। গতিকে মানুহবোৰ ৰাওনা হ’ল আৰু মদীনাৰ ফালে আগবাঢ়িল। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘ধাইৰ’: ক্ৰিয়াটো ‘ধাওৰো-য়াধিৰু’ৰ পৰা আহিব পাৰে, এই সকলোবোৰৰ অৰ্থ হ’ল: ‘ক্ষতি কৰা’ বা ‘ক্ষতি কৰা’।