Imam Tirmidzi : 654
حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الْأَشَجُّ حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الْأَحْمَرُ عَنْ حَجَّاجِ بْنِ أَرْطَاةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ ابْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَكَلَ أَوْ شَرِبَ نَاسِيًا فَلَا يُفْطِرْ فَإِنَّمَا هُوَ رِزْقٌ رَزَقَهُ اللَّهُحَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الْأَشَجُّ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ عَوْفٍ عَنْ ابْنِ سِيرِينَ وَخَلَّاسٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ أَوْ نَحْوَهُ قَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي سَعِيدٍ وَأُمِّ إِسْحَقَ الْغَنَوِيَّةِ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَالشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَقُ و قَالَ مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ إِذَا أَكَلَ فِي رَمَضَانَ نَاسِيًا فَعَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَالْقَوْلُ الْأَوَّلُ أَصَحُّ
Ба мо [Абусаъиди Асёҷ] [Абу Холид ал-Аҳмар] аз [Ҳаҷҷоҷ ибни Арта] аз [Қатода] аз [Ибни Сирин] аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) фармуд: «Ҳар кӣ фаромӯш кунад, рӯзаашро бихӯрад ва ё менӯшад, зеро Худо рӯзаашро намехӯрад ё менӯшад. ризқу рӯзӣ диҳад». Ба мо [Абу Саид ал-Асияҷ] ривоят кардааст, ки [Абу Усома] аз [Аф] аз [Ибни Сирин] ва [Халлас] аз [Абу Ҳурайра] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) монанди ҳадиси дар боло овардашуда. – гуфт рови, – дар ин боб – аз Абусаъид ва Умми Исхок ал-Ганавия низ таърихи пент мавчуд аст. Абӯисо гуфт: Ҳадиси Абуҳурайра ҳадиси саҳеҳи ҳасан аст ва бештари уламо аз қабили Суфён Атс Саврӣ, Сёфиъӣ, Аҳмад ва Исҳоқ ба он амал мекунанд. Дар ҳамин ҳол Имом Молик ибни Анас гуфт: Агар касе дар моҳи Рамазон хӯрдану нӯшиданро фаромӯш кунад, бояд қазои рӯзаашро бигирад. Бо вуҷуди ин, ақидаи аввал дурусттар аст.