Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam melarang ad dubbaa`, al hantam, al muzaffaat dan an naqir

Imam Bukhari : 51

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْجَعْدِ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي جَمْرَةَ قَالَكُنْتُ أَقْعُدُ مَعَ ابْنِ عَبَّاسٍ يُجْلِسُنِي عَلَى سَرِيرِهِ فَقَالَ أَقِمْ عِنْدِي حَتَّى أَجْعَلَ لَكَ سَهْمًا مِنْ مَالِي فَأَقَمْتُ مَعَهُ شَهْرَيْنِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ وَفْدَ عَبْدِ الْقَيْسِ لَمَّا أَتَوْا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ الْقَوْمُ أَوْ مَنْ الْوَفْدُ قَالُوا رَبِيعَةُ قَالَ مَرْحَبًا بِالْقَوْمِ أَوْ بِالْوَفْدِ غَيْرَ خَزَايَا وَلَا نَدَامَى فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لَا نَسْتَطِيعُ أَنْ نَأْتِيكَ إِلَّا فِي الشَّهْرِ الْحَرَامِ وَبَيْنَنَا وَبَيْنَكَ هَذَا الْحَيُّ مِنْ كُفَّارِ مُضَرَ فَمُرْنَا بِأَمْرٍ فَصْلٍ نُخْبِرْ بِهِ مَنْ وَرَاءَنَا وَنَدْخُلْ بِهِ الْجَنَّةَ وَسَأَلُوهُ عَنْ الْأَشْرِبَةِ فَأَمَرَهُمْ بِأَرْبَعٍ وَنَهَاهُمْ عَنْ أَرْبَعٍ أَمَرَهُمْ بِالْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَحْدَهُ قَالَ أَتَدْرُونَ مَا الْإِيمَانُ بِاللَّهِ وَحْدَهُ قَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَإِقَامُ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءُ الزَّكَاةِ وَصِيَامُ رَمَضَانَ وَأَنْ تُعْطُوا مِنْ الْمَغْنَمِ الْخُمُسَ وَنَهَاهُمْ عَنْ أَرْبَعٍ عَنْ الْحَنْتَمِ وَالدُّبَّاءِ وَالنَّقِيرِ وَالْمُزَفَّتِ وَرُبَّمَا قَالَ الْمُقَيَّرِ وَقَالَ احْفَظُوهُنَّ وَأَخْبِرُوا بِهِنَّ مَنْ وَرَاءَكُمْ

Беҙгә әйтелгән [Әли бин Әл-Джағиди] әйтте, беҙгә [Сөғбә] [Әбү Джәмрә] хәбәр ителгән: Мин бер ваҡыт [Ибн Ғәббәс] менән ултырҙым, ул мине үҙенең келәменә ултырырға саҡырҙы һәм һуңынан: «Мин һиңә байлығымдан өлөш биргәнсе, минең менән ҡал», — тине. Шулай итеп, мин уның янында ике ай йәшәнем, шунан әйттем: Әбү Ҡаистың рәсүле пәйғәмбәребеҙҙе күрергә килгәс, уларҙан: «Был ҡайһы халыҡ йәки был кемдең илсеһе? Улар: «Рәбиғәт!» Ул: «Рәхим итегеҙ, эй, илселәр, үҙ теләгегеҙ менән һәм үкенмәйенсә», — тигән. Рәсүлдәр: «Эй, Аллаһ илсеһе, беҙ һиңә изге айҙа ғына килә алмайбыҙ, сөнки беҙҙең менән һинең арала кафырҙар булған Мудлор ҡәбиләһе бар. Шуға күрә беҙгә ғәмәлгә ашырырлыҡ, ауылыбыҙҙағы кешеләргә өйрәтерлек аныҡ һабаҡ бирегеҙ, ожмахҡа инә алырбыҙ'. һуңынан улар пәйғәмбәребеҙҙән эсеү тураһында һораштылар, шунан пәйғәмбәребеҙ уларға дүрт нәмәне бойорҙо һәм дүрт нәмәне тыйҙы, берҙән-бер Аллаһҡа иман килтерергә ҡушты, шунан һораны: «Берҙән-бер Аллаһҡа иман килтереүҙең нимә икәнен беләһегеҙме?» Улар: «Аллаһ һәм Уның рәсүле яҡшыраҡ белә», — тип яуап бирҙеләр. Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм аңлатҡан: Аллаһтан башҡа илаһ юҡлығына һәм Мөхәммәттең Аллаһ илсеһе булыуына шаһитлыҡ итегеҙ, намаҙҙар уҡығыҙ, зәҡәт түләгеҙ, Рамаҙан айында ураҙа тотоғоҙ һәм һуғыш ғәнимәтенең биштән бер өлөшөн таратып бирегеҙ». Ә пәйғәмбәребеҙ уларҙы дүрт нәмәнән тыйҙы: әл-хәнтәм, әд-дүббә, нәҡир һәм әл-Мөзәффәттән бер нәмә лә эсмәгеҙ. Йәки Ул саллаллаһу ғәләйһи вәсалләм тип аталған муҡоййыр -наҡир түгел-. Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм: “Барыһын да күҙәтеп, ауылығыҙҙағы кешеләргә әйтегеҙ”, – тигән.