Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam melarang ad dubbaa`, al hantam, al muzaffaat dan an naqir

Imam Tirmidzi : 2536

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ عَبَّادٍ الْمُهَلَّبِيُّ عَنْ أَبِي جَمْرَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَدِمَ وَفْدُ عَبْدِ الْقَيْسِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا إِنَّا هَذَا الْحَيَّ مِنْ رَبِيعَةَ وَلَسْنَا نَصِلُ إِلَيْكَ إِلَّا فِي أَشْهُرِ الْحَرَامِ فَمُرْنَا بِشَيْءٍ نَأْخُذُهُ عَنْكَ وَنَدْعُو إِلَيْهِ مَنْ وَرَاءَنَا فَقَالَ آمُرُكُمْ بِأَرْبَعٍ الْإِيمَانِ بِاللَّهِ ثُمَّ فَسَّرَهَا لَهُمْ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ وَأَنْ تُؤَدُّوا خُمْسَ مَا غَنِمْتُمْحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ أَبِي جَمْرَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأَبُو جَمْرَةَ الضُّبَعِيُّ اسْمُهُ نَصْرُ بْنُ عِمْرَانَ وَقَدْ رَوَاهُ شُعْبَةُ عَنْ أَبِي جَمْرَةَ أَيْضًا وَزَادَ فِيهِ أَتَدْرُونَ مَا الْإِيمَانُ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَذَكَرَ الْحَدِيثَ سَمِعْت قُتَيْبَةَ بْنَ سَعِيدٍ يَقُولُ مَا رَأَيْتُ مِثْلَ هَؤُلَاءِ الْفُقَهَاءِ الْأَشْرَافِ الْأَرْبَعَةِ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ وَاللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ وَعَبَّادِ بْنِ عَبَّادٍ الْمُهَلَّبِيِّ وَعَبْدِ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيِّ قَالَ قُتَيْبَةُ كُنَّا نَرْضَى أَنْ نَرْجِعَ مِنْ عِنْدِ عَبَّادٍ كُلَّ يَوْمٍ بِحَدِيثَيْنِ وَعَبَّادُ بْنُ عَبَّادٍ هُوَ مِنْ وَلَدِ الْمُهَلَّبِ بْنِ أَبِي صُفْرَةَ

Һөйләне беҙгә [Ҡотәйба] беҙгә [Ғаббад бин Ғаббад әл-Мөхәлләби] [Әбү Джәмрә] [Ибн Ғаббастан] әйтте, ул әйтте; Ғәбдел Ҡайстың делегацияһы Рәсүлуллаһҡа былай тип килә; — Ысынлап та, был ауыл Рәбиғә ауылынан -үткән-, беҙ һеҙгә харам айҙарҙа ғына килмәйбеҙ, шуға күрә беҙгә һеҙҙән алған эште башҡарырға бойороғоҙ бирегеҙ, беҙ артта ҡалғандарҙы ла унда саҡырабыҙ, — тине ул; — Мин һеҙгә дүрт нәмә бойорам; Аллаһҡа иман», — тип, улар өсөн аңлатма бирҙе, йәғни; 'Аллаһтан башҡа илаһ юҡлығына - ғибәҙәткә лайыҡлы - һәм мин Аллаһтың илсеһе булыуым тураһында шаһитлыҡ, намаҙҙар уҡығыҙ, зәҡәт түләгеҙ, ғәнимә малығыҙҙың биштән бер өлөшөн түләгеҙ'. Һөйләне беҙгә [Ҡотәйбә] беҙгә [Хәммәд бин Зәид] [Әбү Джәмрәнән] [Ибн Ғәббәстән] Пәйғәмбәребеҙҙән саллаллаһу ғәләйһи үсәлламдан шулай һөйләне. Әбү Иса әйтте; Был - дөрөҫ Хәсән хәҙисе, ә Әбү Джәмрә Әҙл Длаба'иның исеме Надлр бин Имран. Сүғбә лә уны Әбү Йәмрәнән риүәйәт итте. Һәм уға өҫтәне; — Имандың нимә икәнен беләһеңме? Атап әйткәндә, Аллаһтан башҡа илаһтың - ғибәҙәткә лайыҡлы - юҡлығына һәм мин Аллаһтың илсеһе икәнлегенә шаһитлыҡ...» һәм хәҙистең камиллығын телгә алды. Мин Ҡотәйбә бин Сәғиттең: «Мин улар кеүек дүрт затлы фикиҡты күргәнем юҡ; Мәлик бин Әнәс, әл-Ләйтс бин Сәғад, Аббад бин Аббад әл-Мөхәлләби һәм Абдул Ваххаб атс Цаҡафи. Ҡутайба әйтте; — Беҙ Ғәббәд яғынан көн һайын ике хәҙис менән ҡайтырға ризабыҙ. Ә Аббад бин Аббад әл-Мөхәлләб бин Әби Шуфраның улдарынан ине.