Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam melarang ad dubbaa`, al hantam, al muzaffaat dan an naqir

Imam Bukhari : 492

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ هُوَ ابْنُ عَبَّادٍ عَنْ أَبِي جَمْرَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَدِمَ وَفْدُ عَبْدِ الْقَيْسِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا إِنَّا مِنْ هَذَا الْحَيِّ مِنْ رَبِيعَةَ وَلَسْنَا نَصِلُ إِلَيْكَ إِلَّا فِي الشَّهْرِ الْحَرَامِ فَمُرْنَا بِشَيْءٍ نَأْخُذْهُ عَنْكَ وَنَدْعُو إِلَيْهِ مَنْ وَرَاءَنَا فَقَالَ آمُرُكُمْ بِأَرْبَعٍ وَأَنْهَاكُمْ عَنْ أَرْبَعٍ الْإِيمَانِ بِاللَّهِ ثُمَّ فَسَّرَهَا لَهُمْ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَإِقَامُ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءُ الزَّكَاةِ وَأَنْ تُؤَدُّوا إِلَيَّ خُمُسَ مَا غَنِمْتُمْ وَأَنْهَى عَنْ الدُّبَّاءِ وَالْحَنْتَمِ وَالْمُقَيَّرِ وَالنَّقِيرِ

Беҙгә әйтелгән [Ҡотәйба бин Сәғит] әйтте, беҙгә әйтелгән [Ғаббад] -йәғни Ибн Ғәббәд- [Әбү Хәмзә] [Ибн Ғәббәстән] әйтте: «Ғабдул Ҡайс рәсүле Рәсүлуллаһҡа килде һәм беҙ трибиһи ғәләйһис-сәләмдең беҙҙән», — тине. харам айҙарҙан башҡа һеҙгә ҡунаҡҡа килә алмай. Шуға күрә беҙгә раббанан алған һәм халҡыбыҙға еткерә алырлыҡ нәмә менән бойороҡ бир. Шуға күрә пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм: «Мин һеҙгә дүрт нәмәне бойорам, дүрт нәмәне тыям; Аллаһ Тәғәләгә иман. Шунан һуң уларға пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм аңлатты; атап әйткәндә, Аллаһтан башҡа ғибәҙәт ҡылырға лайыҡлы илаһ юҡлығына шаһитлыҡ итеү һәм Мөхәммәттең Аллаһтың илсеһе булыуына шаһитлыҡ итеү, намаҙҙар уҡыу, зәҡәт түләү, Рамаҙан пусаһы һәм һуғыш ғәнимәтенең биштән бер өлөшөн юғалтырһығыҙ. Ә мин һине Әд Дуба, Әл Хәнтәм, Әл Муҡайяр һәм Ән Накирҙан тыям.