Nabi menunjukkan tempat-tempat terbunuhnya para tokoh Quraisy sebelum Perang Badar, dan mereka terbunuh tepat di tempat yang beliau tunjukkan

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَاوَرَ حِينَ بَلَغَهُ إِقْبَالُ أَبِي سُفْيَانَ قَالَ فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَأَعْرَضَ عَنْهُ ثُمَّ تَكَلَّمَ عُمَرُ فَأَعْرَضَ عَنْهُ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقَالَ إِيَّانَا تُرِيدُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ أَمَرْتَنَا أَنْ نُخِيضَهَا الْبَحْرَ لَأَخَضْنَاهَا وَلَوْ أَمَرْتَنَا أَنْ نَضْرِبَ أَكْبَادَهَا إِلَى بَرْكِ الْغِمَادِ لَفَعَلْنَا قَالَ فَنَدَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ النَّاسَ فَانْطَلَقُوا حَتَّى نَزَلُوا بَدْرًا وَوَرَدَتْ عَلَيْهِمْ رَوَايَا قُرَيْشٍ وَفِيهِمْ غُلَامٌ أَسْوَدُ لِبَنِي الْحَجَّاجِ فَأَخَذُوهُ فَكَانَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْأَلُونَهُ عَنْ أَبِي سُفْيَانَ وَأَصْحَابِهِ فَيَقُولُ مَا لِي عِلْمٌ بِأَبِي سُفْيَانَ وَلَكِنْ هَذَا أَبُو جَهْلٍ وَعُتْبَةُ وَشَيْبَةُ وَأُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ فَإِذَا قَالَ ذَلِكَ ضَرَبُوهُ فَقَالَ نَعَمْ أَنَا أُخْبِرُكُمْ هَذَا أَبُو سُفْيَانَ فَإِذَا تَرَكُوهُ فَسَأَلُوهُ فَقَالَ مَا لِي بِأَبِي سُفْيَانَ عِلْمٌ وَلَكِنْ هَذَا أَبُو جَهْلٍ وَعُتْبَةُ وَشَيْبَةُ وَأُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ فِي النَّاسِ فَإِذَا قَالَ هَذَا أَيْضًا ضَرَبُوهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يُصَلِّي فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ انْصَرَفَ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَتَضْرِبُوهُ إِذَا صَدَقَكُمْ وَتَتْرُكُوهُ إِذَا كَذَبَكُمْ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا مَصْرَعُ فُلَانٍ قَالَ وَيَضَعُ يَدَهُ عَلَى الْأَرْضِ هَاهُنَا هَاهُنَا قَالَ فَمَا مَاطَ أَحَدُهُمْ عَنْ مَوْضِعِ يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

اسان کي ابو بڪر بن ابو شيبه ٻڌايو آهي اسان کي عفان ٻڌايو آهي حماد بن سلمه ٻڌايو آهي ثابت کان انس تائين ته رسول الله صلي الله عليه وسلم کي جڏهن ابو سفيان جي قافلي جي آمد جي خبر پهتي ته پاڻ صلاح ڪئي. انس چيو ته ابو بڪر ڳالهايو پر ان تي ڌيان نه ڏنو، پوءِ عمر ڳالهايو ۽ ان تي ڌيان نه ڏنو، پوءِ سعد بن عباده اٿي بيٺو ۽ چيو ته ڇا اسان اهي آهيون جن کي توهان چاهيو ٿا، اي الله جا رسول، قسم آهي ان الله جو جنهن جي هٿ ۾ منهنجي جان آهي، جيڪڏهن توهان اسان کي سمنڊ پار ڪرڻ جو حڪم ڏيو ته اسان ضرور وينداسين، ۽ جيڪڏهن توهان اسان کي زمين جي ڇيڙن تائين وڃڻ جو حڪم ڏيو ته اسان ضرور وينداسين. انس جاري رکيو ته پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم ماڻهن کي گڏ ٿيڻ جي دعوت ڏني، ان کان پوءِ اهي هليا ويا جيستائين اهي بدر پهچي ويا. اتي انهن کي قريش جي ماڻهن لاءِ پاڻي ڳولڻ وارن سان ملاقات ٿي. انهن ۾ هڪ ڪارو غلام به هو جيڪو بني حجاج جو هو، ۽ انهن ان کي گرفتار ڪيو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي دوستن کان ابو سفيان ۽ سندس لشڪر بابت سوال ڪيو. هن جواب ڏنو، 'مون کي ابو سفيان بابت خبر ناهي، پر جيڪو مون کي خبر آهي اهو ابو جهل، عتبه، شيبه ۽ اميه بن خلف ۽ ماڻهن جي هڪ ٽولي - سپاهين - سان گڏ آهي. هر ڀيري جڏهن به هن ڪجهه اهڙو ئي چيو، اهي کيس ماريندا هئا، جيستائين هو نه چوندو هو؛ 'ها، مان توهان کي ٻڌائي رهيو آهيان، ابو سفيان به اتي آهي'. پوءِ انهن غلام کي ڇڏي ڏنو، ٿوري دير کان پوءِ انهن ٻيهر ابو سفيان بابت پڇيو، پوءِ هن جواب ڏنو، 'مون کي خبر ناهي ته ابو سفيان ڪٿي آهي، ابو جهل، عتبه، شيبه ۽ اميه بن خلف ۽ ماڻهن جي هڪ ٽولي - سپاهين - سان گڏ آهن.' هر ڀيري جڏهن هو اهڙو جواب ڏيندو هو، اهي غلام کي ماريندا هئا. ان وقت رسول الله صلي الله عليه وسلم نماز پڙهي رهيا هئا، جڏهن پاڻ نماز کان فارغ ٿيا ۽ اهو واقعو ڏٺو ته پاڻ فرمايائون: ”جيئن ته منهنجي جان سندس هٿ ۾ آهي، جيڪڏهن هو سچ ڳالهائي ٿو ته توهان ان کي ڇو ماريو ٿا ۽ جيڪڏهن ڪوڙ ڳالهائي ٿو ته ان کي ڇو ڇڏيو ٿا؟“ وڌيڪ، رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: ”اهو ئي هنڌ آهي جتي فلاڻي کي قتل ڪيو ويو - زمين ڏانهن اشارو ڪندي - هتي ۽ هتي“. انس چيو: ”۽ جن هنڌن ڏانهن هن اشارو ڪيو انهن مان ڪو به انهن هنڌن کان پري نه هو جتي ماڻهو مري ويا هئا جن کي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي هٿن اشارو ڪيو هو“.