Turunnya ketentuan li'an atas pertanyaan seorang suami yang mendapati laki-laki lain bersama istrinya

حَدَّثَنَا هَنَّادٌ حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي سُلَيْمَانَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَسُئِلْتُ عَنْ الْمُتَلَاعِنَيْنِ فِي إِمَارَةِ مُصْعَبِ بْنِ الزُّبَيْرِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ فَقُمْتُ مِنْ مَكَانِي إِلَى مَنْزِلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَاسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَقِيلَ لِي إِنَّهُ قَائِلٌ فَسَمِعَ كَلَامِي فَقَالَ لِيَ ابْنَ جُبَيْرٍ ادْخُلْ مَا جَاءَ بِكَ إِلَّا حَاجَةٌ قَالَ فَدَخَلْتُ فَإِذَا هُوَ مُفْتَرِشٌ بَرْدَعَةَ رَحْلٍ لَهُ فَقُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُتَلَاعِنَانِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ نَعَمْ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ أَحَدَنَا رَأَى امْرَأَتَهُ عَلَى فَاحِشَةٍ كَيْفَ يَصْنَعُ إِنْ تَكَلَّمَ تَكَلَّمَ بِأَمْرٍ عَظِيمٍ وَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى أَمْرٍ عَظِيمٍ قَالَ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّ الَّذِي سَأَلْتُكَ عَنْهُ قَدْ ابْتُلِيتُ بِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآيَاتِ فِي سُورَةِ النُّورِ{ وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ }حَتَّى خَتَمَ الْآيَاتِ قَالَ فَدَعَا الرَّجُلَ فَتَلَاهُنَّ عَلَيْهِ وَوَعَظَهُ وَذَكَّرَهُ وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَقَالَ لَا وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا كَذَبْتُ عَلَيْهَا ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ وَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا وَأَخْبَرَهَا أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَقَالَتْ لَا وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا صَدَقَ فَبَدَأَ بِالرَّجُلِ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الصَّادِقِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنْ الْكَاذِبِينَ ثُمَّ ثَنَّى بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الْكَاذِبِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ ثُمَّ فَرَّقَ بَيْنَهُمَاوَفِي الْبَاب عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

[হান্নাদে] আমাক [আব্দাহ বিন চুলাইমান] [আব্দুল মালিক বিন আবু চুলাইমান]ৰ পৰা [ছাআদ বিন জুবাইৰ]ৰ পৰা কৈছে যিয়ে কৈছে: মোক মুছাব বিন আজ জুবাইৰৰ ৰাজত্বকালত আনুগত্যৰ শপত খোৱা স্বামী-স্ত্ৰীৰ বিষয়ে সোধা হৈছিল, তেওঁলোক পৃথক হৈছিল নেকি, মই কি ক’ম নাজানিছিলো তাৰ পিছত মই মোৰ ঠাইৰ পৰা উঠি [আব্দুল্লাহ বিনৰ বাসগৃহলৈ আহিলোঁ উমৰ], মই প্ৰৱেশৰ অনুমতি বিচাৰিলোঁ। মোক কোৱা হ’ল: তেওঁ দুপৰীয়াৰ জিৰণি লৈছে। ইবনে উমৰে মোৰ কথা শুনিলে তেতিয়া ইবনে জুবাইৰে মোক ক’লে: অনুগ্ৰহ কৰি সোমাই আহক, আপুনি নিশ্চয় কিবা এটাৰ বাবে আহিছিল। সা’দে ক’লে: মই সোমাই গ’লোঁ, দেখা গ’ল যে তেওঁ এটা ৰাইডিং জন্তুৰ চেদলত পৰি আছিল। মই ক’লোঁ: হে আবু আব্দুৰহমান, যিসকল স্বামী-স্ত্ৰীয়ে আনুগত্যৰ শপত খাইছিল, তেওঁলোক পৃথক হৈছেনে? তেওঁ উত্তৰ দিলে- সুভানআল্লাহ, অৱশ্যেই হয়। প্ৰথমে এই বিষয়ে সুধিছিল অমুক বিন অমুক। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে, হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আপোনাৰ কি ভাবে, আমাৰ মাজৰ কোনোবাই যদি নিজৰ পত্নীক ব্যভিচাৰ কৰা দেখা পায়, তেন্তে তেওঁ কি কৰিব? কথা কওঁতে গুৰুতৰ বিষয় এটা উত্থাপন কৰে, কিন্তু মনে মনে থাকিলে গুৰুতৰ বিষয় এটাতো মনে মনে থাকে। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মৌন হৈ থাকি কোনো উত্তৰ নিদিলে। ইয়াৰ পাছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে, মই যি বিষয় সোধা বিষয়টো মোৰ লগত ঘটিল। তাৰ পিছত আল্লাহে ছূৰা আন-নুৰৰ আয়াতসমূহ অৱতীৰ্ণ কৰিলে: ‘আৰু যিসকলে নিজৰ পত্নীক ব্যভিচাৰৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰে, আনহাতে তেওঁলোকৰ নিজৰ বাহিৰে কোনো সাক্ষী নাই’। -আন-নুৰ: ৬- এই পদবোৰৰ শেষলৈকে। ইবনে উমৰে ক’লে: তেওঁ মানুহজনক মাতি আনি আয়াত পাঠ কৰিলে, উপদেশ দিলে, সোঁৱৰাই দিলে আৰু ক’লে যে আখিৰাতৰ শাস্তিতকৈ দুনিয়াৰ শাস্তি লঘু। মানুহজনে ক’লে, যিজনে তোমাক সত্য লৈ পঠিয়াইছে, তেওঁৰ দ্বাৰাই মই এই বিষয়ে মিছা নকওঁ। ইয়াৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে পত্নীক উপদেশ দি, সোঁৱৰাই দি আৰু ক’লে যে আখিৰাতৰ শাস্তিতকৈ দুনিয়াৰ শাস্তি লঘু। তেওঁৰ পত্নীয়ে ক’লে: নাই, যিজনে তেওঁক সত্য লৈ পঠিয়াইছে, তেওঁৰ দ্বাৰা তেওঁ সত্য কথা কোৱা নাই। তাৰ পাছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সেই মানুহজনৰ পৰা আৰম্ভ কৰিলে, আৰু তেওঁ আল্লাহৰ নামত চাৰিবাৰ সাক্ষ্য দিলে যে তেওঁ সত্য কৈছে, আৰু পঞ্চমবাৰ যে তেওঁ মিছা কথা ক’লে আল্লাহৰ অভিশাপ তেওঁৰ ওপৰত পৰিব। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ পত্নীয়ে আগবাঢ়ি গ’ল, আৰু তেওঁ আল্লাহৰ নামত চাৰিবাৰ সাক্ষ্য দিলে যে তেওঁ সত্য কৈছে, আৰু পঞ্চমবাৰ যে আল্লাহৰ শাস্তি তেওঁৰ ওপৰত হ’ব যদিহে তেওঁ সঁচা কথা কয়। ইয়াৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে দুয়োকে পৃথক কৰিলে। এই ক্ষেত্ৰত ছাহল বিন ছাইদৰ পৰাও একেধৰণৰ হাদীছ আছে। আবু ইছাই ক’লে: এই হাদীছ হাছান ছহীহ।