Keutamaan generasi awal umat Islam dan ramalan munculnya fitnah setelah mereka

أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ رَبِّ الْكَعْبَةِ قَالَانْتَهَيْتُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو وَهُوَ جَالِسٌ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ وَالنَّاسُ عَلَيْهِ مُجْتَمِعُونَ قَالَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ بَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ إِذْ نَزَلْنَا مَنْزِلًا فَمِنَّا مَنْ يَضْرِبُ خِبَاءَهُ وَمِنَّا مَنْ يَنْتَضِلُ وَمِنَّا مَنْ هُوَ فِي جَشْرَتِهِ إِذْ نَادَى مُنَادِي النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةُ جَامِعَةٌ فَاجْتَمَعْنَا فَقَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَطَبَنَا فَقَالَ إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ نَبِيٌّ قَبْلِي إِلَّا كَانَ حَقًّا عَلَيْهِ أَنْ يَدُلَّ أُمَّتَهُ عَلَى مَا يَعْلَمُهُ خَيْرًا لَهُمْ وَيُنْذِرَهُمْ مَا يَعْلَمُهُ شَرًّا لَهُمْ وَإِنَّ أُمَّتَكُمْ هَذِهِ جُعِلَتْ عَافِيَتُهَا فِي أَوَّلِهَا وَإِنَّ آخِرَهَا سَيُصِيبُهُمْ بَلَاءٌ وَأُمُورٌ يُنْكِرُونَهَا تَجِيءُ فِتَنٌ فَيُدَقِّقُ بَعْضُهَا لِبَعْضٍ فَتَجِيءُ الْفِتْنَةُ فَيَقُولُ الْمُؤْمِنُ هَذِهِ مُهْلِكَتِي ثُمَّ تَنْكَشِفُ ثُمَّ تَجِيءُ فَيَقُولُ هَذِهِ مُهْلِكَتِي ثُمَّ تَنْكَشِفُ فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُزَحْزَحَ عَنْ النَّارِ وَيُدْخَلَ الْجَنَّةَ فَلْتُدْرِكْهُ مَوْتَتُهُ وَهُوَ مُؤْمِنٌ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلْيَأْتِ إِلَى النَّاسِ مَا يُحِبُّ أَنْ يُؤْتَى إِلَيْهِ وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَلْبِهِ فَلْيُطِعْهُ مَا اسْتَطَاعَ فَإِنْ جَاءَ أَحَدٌ يُنَازِعُهُ فَاضْرِبُوا رَقَبَةَ الْآخَرِ فَدَنَوْتُ مِنْهُ فَقُلْتُ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ هَذَا قَالَ نَعَمْ وَذَكَرَ الْحَدِيثَ

Na ka transmetuar [Hannad bin Es Sarri] nga [Ebu Muawiyah] nga [El Amasy] nga [Zaid bin Wahb] nga [Abdurrahman bin Abdu Rabbil Qabeja], ai tha: “Erdha te [Abdullah bin Amr] dhe ai ishte ulur në hijen e Qabesë dhe njerëzit ishin mbledhur rreth tij.” Abdurrahman tha: “E dëgjova të thoshte: “Kur ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një udhëtim dhe pastaj ndaluam në një vend, disa prej nesh po ngrinin tenda, disa prej nesh po garonin në harkëtari, dhe disa prej nesh po çonin kuajt në një vend kullotjeje, papritmas thirrësi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) thirri: “Namazi me xhemat!” Kështu që u mblodhëm së bashku, pastaj u ngrit i Dërguari i Allahut (salallahu alejhi ue selem) dhe na predikoi, duke thënë: “Vërtet, nuk kishte asnjë profet para meje që ai të mos e udhëzonte popullin e tij drejt asaj që ai e dinte se ishte e mirë për ta, dhe t’i paralajmëronte ata kundër asaj që ai e dinte se ishte e keqe për ta, dhe populli juaj do të shpëtohet nga ajo që dëmton fenë në fillimet e tyre, dhe personi i fundit midis tyre do të goditet nga fatkeqësia dhe gjërat që ata mohojnë. Do të vijnë shpifje të ndryshme, pastaj disa prej tyre do t’i shtyjnë të tjerët, pastaj do të vijë një shpifje dhe një besimtar do të thotë; ky është shkatërrimi im, pastaj shpifja u zhduk, pastaj erdhi dhe ai tha; ky është shkatërrimi im, pastaj shpifja zhduket. Kushdo prej jush dëshiron të mbahet larg Ferrit dhe të hyjë në Parajsë, le t’i vijë vdekja në gjendje besimi në Allahun dhe Ditën e Fundit, dhe ai duhet t’u japë njerëzimit atë që dëshiron t’i japë. “Kushdo që i jep besnikëri një prifti dhe pastaj i jep dorën dhe fëmijët e tij, ai duhet t’i bindet atij sipas aftësisë së tij, pastaj nëse dikush e merr, ai do t’ia presë kokën.” Pastaj iu afrova dhe i thashë; A e dëgjove të Dërguarin e Allahut (salallahu alejhi ue selem) ta thotë këtë? Ai tha: po. Dhe e përmendi këtë hadith.