Salamah bin Al-Akwa' berbaiat dua kali di Hudaibiyah, dan Nabi menjelaskan bahwa isinya adalah baiat untuk menyongsong kematian

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ كِلَاهُمَا عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ ح و حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ وَهَذَا حَدِيثُهُ أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ قَدِمْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَعَلَيْهَا خَمْسُونَ شَاةً لَا تُرْوِيهَا قَالَ فَقَعَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى جَبَا الرَّكِيَّةِ فَإِمَّا دَعَا وَإِمَّا بَصَقَ فِيهَا قَالَ فَجَاشَتْ فَسَقَيْنَا وَاسْتَقَيْنَا قَالَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَانَا لِلْبَيْعَةِ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ قَالَ فَبَايَعْتُهُ أَوَّلَ النَّاسِ ثُمَّ بَايَعَ وَبَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَسَطٍ مِنْ النَّاسِ قَالَ بَايِعْ يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ وَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَزِلًا يَعْنِي لَيْسَ مَعَهُ سِلَاحٌ قَالَ فَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَفَةً أَوْ دَرَقَةً ثُمَّ بَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ النَّاسِ قَالَ أَلَا تُبَايِعُنِي يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ وَفِي أَوْسَطِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ فَبَايَعْتُهُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ قَالَ لِي يَا سَلَمَةُ أَيْنَ حَجَفَتُكَ أَوْ دَرَقَتُكَ الَّتِي أَعْطَيْتُكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقِيَنِي عَمِّي عَامِرٌ عَزِلًا فَأَعْطَيْتُهُ إِيَّاهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ إِنَّكَ كَالَّذِي قَالَ الْأَوَّلُ اللَّهُمَّ أَبْغِنِي حَبِيبًا هُوَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ نَفْسِي ثُمَّ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ رَاسَلُونَا الصُّلْحَ حَتَّى مَشَى بَعْضُنَا فِي بَعْضٍ وَاصْطَلَحْنَا قَالَ وَكُنْتُ تَبِيعًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَسْقِي فَرَسَهُ وَأَحُسُّهُ وَأَخْدِمُهُ وَآكُلُ مِنْ طَعَامِهِ وَتَرَكْتُ أَهْلِي وَمَالِي مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا اصْطَلَحْنَا نَحْنُ وَأَهْلُ مَكَّةَ وَاخْتَلَطَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَكَسَحْتُ شَوْكَهَا فَاضْطَجَعْتُ فِي أَصْلِهَا قَالَ فَأَتَانِي أَرْبَعَةٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ فَجَعَلُوا يَقَعُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبْغَضْتُهُمْ فَتَحَوَّلْتُ إِلَى شَجَرَةٍ أُخْرَى وَعَلَّقُوا سِلَاحَهُمْ وَاضْطَجَعُوا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَسْفَلِ الْوَادِي يَا لِلْمُهَاجِرِينَ قُتِلَ ابْنُ زُنَيْمٍ قَالَ فَاخْتَرَطْتُ سَيْفِي ثُمَّ شَدَدْتُ عَلَى أُولَئِكَ الْأَرْبَعَةِ وَهُمْ رُقُودٌ فَأَخَذْتُ سِلَاحَهُمْ فَجَعَلْتُهُ ضِغْثًا فِي يَدِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ لَا يَرْفَعُ أَحَدٌ مِنْكُمْ رَأْسَهُ إِلَّا ضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَجَاءَ عَمِّي عَامِرٌ بِرَجُلٍ مِنْ الْعَبَلَاتِ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزٌ يَقُودُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَرَسٍ مُجَفَّفٍ فِي سَبْعِينَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ دَعُوهُمْ يَكُنْ لَهُمْ بَدْءُ الْفُجُورِ وَثِنَاهُ فَعَفَا عَنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ } الْآيَةَ كُلَّهَا قَالَ ثُمَّ خَرَجْنَا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَنَزَلْنَا مَنْزِلًا بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَنِي لَحْيَانَ جَبَلٌ وَهُمْ الْمُشْرِكُونَ فَاسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَنْ رَقِيَ هَذَا الْجَبَلَ اللَّيْلَةَ كَأَنَّهُ طَلِيعَةٌ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ قَالَ سَلَمَةُ فَرَقِيتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا ثُمَّ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِظَهْرِهِ مَعَ رَبَاحٍ غُلَامِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ وَخَرَجْتُ مَعَهُ بِفَرَسِ طَلْحَةَ أُنَدِّيهِ مَعَ الظَّهْرِ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا إِذَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْفَزَارِيُّ قَدْ أَغَارَ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَاقَهُ أَجْمَعَ وَقَتَلَ رَاعِيَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَبَاحُ خُذْ هَذَا الْفَرَسَ فَأَبْلِغْهُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَأَخْبِرْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْمُشْرِكِينَ قَدْ أَغَارُوا عَلَى سَرْحِهِ قَالَ ثُمَّ قُمْتُ عَلَى أَكَمَةٍ فَاسْتَقْبَلْتُ الْمَدِينَةَ فَنَادَيْتُ ثَلَاثًا يَا صَبَاحَاهْ ثُمَّ خَرَجْتُ فِي آثَارِ الْقَوْمِ أَرْمِيهِمْ بِالنَّبْلِ وَأَرْتَجِزُ أَقُولُ أَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّ سَهْمًا فِي رَحْلِهِ حَتَّى خَلَصَ نَصْلُ السَّهْمِ إِلَى كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ أَرْمِيهِمْ وَأَعْقِرُ بِهِمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَيَّ فَارِسٌ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَجَلَسْتُ فِي أَصْلِهَا ثُمَّ رَمَيْتُهُ فَعَقَرْتُ بِهِ حَتَّى إِذَا تَضَايَقَ الْجَبَلُ فَدَخَلُوا فِي تَضَايُقِهِ عَلَوْتُ الْجَبَلَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّيهِمْ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَمَا زِلْتُ كَذَلِكَ أَتْبَعُهُمْ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ بَعِيرٍ مِنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا خَلَّفْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَخَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُمْ أَرْمِيهِمْ حَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثِينَ بُرْدَةً وَثَلَاثِينَ رُمْحًا يَسْتَخِفُّونَ وَلَا يَطْرَحُونَ شَيْئًا إِلَّا جَعَلْتُ عَلَيْهِ آرَامًا مِنْ الْحِجَارَةِ يَعْرِفُهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى أَتَوْا مُتَضَايِقًا مِنْ ثَنِيَّةٍ فَإِذَا هُمْ قَدْ أَتَاهُمْ فُلَانُ بْنُ بَدْرٍ الْفَزَارِيُّ فَجَلَسُوا يَتَضَحَّوْنَ يَعْنِي يَتَغَدَّوْنَ وَجَلَسْتُ عَلَى رَأْسِ قَرْنٍ قَالَ الْفَزَارِيُّ مَا هَذَا الَّذِي أَرَى قَالُوا لَقِينَا مِنْ هَذَا الْبَرْحَ وَاللَّهِ مَا فَارَقَنَا مُنْذُ غَلَسٍ يَرْمِينَا حَتَّى انْتَزَعَ كُلَّ شَيْءٍ فِي أَيْدِينَا قَالَ فَلْيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ أَرْبَعَةٌ قَالَ فَصَعِدَ إِلَيَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَةٌ فِي الْجَبَلِ قَالَ فَلَمَّا أَمْكَنُونِي مِنْ الْكَلَامِ قَالَ قُلْتُ هَلْ تَعْرِفُونِي قَالُوا لَا وَمَنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ أَنَا سَلَمَةُ بْنُ الْأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا أَطْلُبُ رَجُلًا مِنْكُمْ إِلَّا أَدْرَكْتُهُ وَلَا يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ فَيُدْرِكَنِي قَالَ أَحَدُهُمْ أَنَا أَظُنُّ قَالَ فَرَجَعُوا فَمَا بَرِحْتُ مَكَانِي حَتَّى رَأَيْتُ فَوَارِسَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ قَالَ فَإِذَا أَوَّلُهُمْ الْأَخْرَمُ الْأَسَدِيُّ عَلَى إِثْرِهِ أَبُو قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَعَلَى إِثْرِهِ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ الْكِنْدِيُّ قَالَ فَأَخَذْتُ بِعِنَانِ الْأَخْرَمِ قَالَ فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ قُلْتُ يَا أَخْرَمُ احْذَرْهُمْ لَا يَقْتَطِعُوكَ حَتَّى يَلْحَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ قَالَ يَا سَلَمَةُ إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَتَعْلَمُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَالنَّارَ حَقٌّ فَلَا تَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ الشَّهَادَةِ قَالَ فَخَلَّيْتُهُ فَالْتَقَى هُوَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ فَعَقَرَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَرَسَهُ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ وَتَحَوَّلَ عَلَى فَرَسِهِ وَلَحِقَ أَبُو قَتَادَةَ فَارِسُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَوَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَتَبِعْتُهُمْ أَعْدُو عَلَى رِجْلَيَّ حَتَّى مَا أَرَى وَرَائِي مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا غُبَارِهِمْ شَيْئًا حَتَّى يَعْدِلُوا قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى شِعْبٍ فِيهِ مَاءٌ يُقَالُ لَهُ ذَو قَرَدٍ لِيَشْرَبُوا مِنْهُ وَهُمْ عِطَاشٌ قَالَ فَنَظَرُوا إِلَيَّ أَعْدُو وَرَاءَهُمْ فَخَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ يَعْنِي أَجْلَيْتُهُمْ عَنْهُ فَمَا ذَاقُوا مِنْهُ قَطْرَةً قَالَ وَيَخْرُجُونَ فَيَشْتَدُّونَ فِي ثَنِيَّةٍ قَالَ فَأَعْدُو فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّهُ بِسَهْمٍ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ يَا ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ أَكْوَعُهُ بُكْرَةَ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ يَا عَدُوَّ نَفْسِهِ أَكْوَعُكَ بُكْرَةَ قَالَ وَأَرْدَوْا فَرَسَيْنِ عَلَى ثَنِيَّةٍ قَالَ فَجِئْتُ بِهِمَا أَسُوقُهُمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَلَحِقَنِي عَامِرٌ بِسَطِيحَةٍ فِيهَا مَذْقَةٌ مِنْ لَبَنٍ وَسَطِيحَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأْتُ وَشَرِبْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللّ

[अबू बकर बिन अबू शैबा] यांनी आम्हाला सांगितले आहे, [हाशिम इब्नुल कासिम] यांनी आम्हाला सांगितले आहे. (दुसऱ्या शब्दांत असे म्हटले आहे) [इशाक बिन इब्राहिम] यांनी आम्हाला सांगितले आहे, [अबू अमीर अल अकादी] यांनी आम्हाला सांगितले आहे, हे दोघेही [इक्रिमा बिन अम्मार] यांच्याकडून आले आहेत. (दुसऱ्या शब्दांत असे म्हटले आहे) [अब्दुल्लाह बिन अब्दुर्रहमान अद दारिमी] यांनी आम्हाला सांगितले आहे आणि ही हदीस आहे. [अबू अली अल हनफी उबैदुल्लाह बिन अब्दुल मजीद] यांनी आम्हाला सांगितले आहे, [इक्रिमा] - म्हणजेच इब्न अम्मार - यांनी मला [इयास बिन सलामा] यांना [त्यांच्या वडिलांकडून] सांगितले की, ते म्हणाले, "एकदा आम्ही रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्यासोबत हुदैबिया येथे युद्धासाठी गेलो होतो, त्यावेळी आम्ही चौदाशे जण होतो आणि आम्ही फक्त पन्नास बकऱ्या आणल्या होत्या, त्यामुळे तेवढे बकऱ्यांचे दूध आम्हाला पिण्यासाठी पुरेसे नव्हते. त्यानंतर, रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम विहिरीजवळ बसून प्रार्थना करत होते किंवा त्यावर थुंकत होते. रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी बकऱ्यांच्या दुधावर जी प्रार्थना केली, त्यामुळे आम्ही सर्वजण मनसोक्त दूध पिऊ शकलो. मग रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी आम्हाला त्या झाडाखाली त्यांना निष्ठा अर्पण करण्यासाठी बोलावले. त्यानंतर त्यांनी मित्रांकडून निष्ठा स्वीकारणे सुरू ठेवले, जे... त्यावेळी उपस्थित होते. जेव्हा ते मधल्या गटाजवळ आले, तेव्हा रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम मला म्हणाले: "तुला आशीर्वाद असो, हे सलामा." मी त्यांना म्हणालो, "हे अल्लाहचे पैगंबर, मी पहिल्या गटात तुम्हाला निष्ठा वाहिली आहे." पण त्याऐवजी ते मला म्हणाले: "हे सलामा, पुन्हा निष्ठा वाहि." अखेरीस मी त्यांची विनंती मान्य केली. जेव्हा त्यांनी पाहिले की माझ्याजवळ कोणतेही शस्त्र नाही, तेव्हा पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी मला एक ढाल दिली. मग त्यांना शेवटच्या गटाकडून आणखी एक दीक्षा मिळाली. त्यावेळी त्यांनी मला पुन्हा विचारले: "हे सलामा, तू मला निष्ठा का वाहत नाहीस?" मी उत्तर दिले, "हे अल्लाहचे पैगंबर, मी तुम्हाला निष्ठा वाहिली आहे, किंबहुना मी तुम्हाला दोनदा निष्ठा वाहिली आहे, म्हणजे पहिल्या गटात आणि मधल्या गटात." मग रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी वसल्लम म्हणाले: "हे सलामा, पुन्हा एकदा निष्ठा स्वीकारा!" अखेरीस, मी तिसऱ्यांदा त्यांच्याशी निष्ठा स्वीकारली. निष्ठा स्वीकारल्यानंतर, रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी मला विचारले: "हे सलामा, मी तुला दिलेल्या ढाली आणि संरक्षक कवच कुठे आहेत?" मी त्यांचा प्रश्न समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला, "हे अल्लाहचे पैगंबर, पूर्वी मी माझे काका, अमीर यांना भेटलो होतो, तेव्हा असे दिसून आले की त्यांच्याकडेही काहीच शस्त्र नव्हते, म्हणून मी त्यांना ढाल दिली." ते स्पष्टीकरण ऐकून अल्लाहचे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) हसले आणि म्हणाले: "खरोखरच, तू तसाच आहेस जसे पूर्वीचे लोक म्हणायचे, 'हे अल्लाह, हे माझ्या पालनकर्त्या, मला असा प्रियकर दे जो माझ्यापेक्षाही जास्त प्रिय असेल'." काही दिवसांनंतर, बहुदेववाद्यांनी प्रथम एक दूत पाठवून आम्हाला शांतता प्रस्थापित करण्यासाठी आमंत्रित केले. थोड्या प्रक्रियेनंतर, आम्ही अखेरीस शांतता प्रस्थापित करण्यास सहमत झालो. पूर्वी, मी तलहा बिन उबैदिल्लाह यांचा सेवक होतो, माझे काम घोड्यांना पाणी पाजणे आणि आंघोळ घालणे हे होते. या सेवेच्या मोबदल्यात, मला त्यांच्याकडून अन्न मिळत असे. मी अल्लाह आणि त्याच्या पैगंबराच्या मार्गात हिजरत करण्यासाठी माझे कुटुंब आणि संपत्ती सोडण्याचा निश्चय केला होता. जेव्हा आमच्यात आणि मक्काच्या लोकांमध्ये शांतता करार झाला, जोपर्यंत आम्ही एकमेकांत मिसळू शकत नव्हतो, तेव्हा एके दिवशी मी विश्रांतीसाठी झाडांखाली गेलो. झाडाखाली झोपले असताना, मक्केतील चार मुश्रिक (धर्मद्रोही) आले, जे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याबद्दल चहाडी करत होते, ज्यामुळे मला त्यांचा राग आला. मग मी दुसऱ्या झाडाच्या खोडाकडे गेलो आणि त्यांना त्यांची शस्त्रे टांगताना पाहिले, त्यानंतर ते झोपी गेले. त्याच क्षणी, अचानक कड्याच्या खालून एक आवाज ऐकू आला, "हे मुहाजिरांनो, इब्न झुनैम मारला गेला आहे." "मी ताबडतोब बाहेर पडलो आणि झोपलेल्या त्या चार मुश्रिकांकडे गेलो, मी त्यांची शस्त्रे घेतली." सलामा पुढे म्हणाले, "त्यानंतर मी त्यांना म्हणालो, 'ज्याने मुहम्मद यांच्या चेहऱ्याला गौरव दिला आहे, त्याची शपथ, तुमच्यापैकी जो कोणी आपले डोके वर काढण्याचे धाडस करेल, मी त्याची मान कापून टाकीन.'" शेवटी, मी त्या चार कुरैश काफिरांना पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्यासमोर आणले. त्याच वेळी मी माझे काका अमीर यांना पाहिले. असे दिसून आले की ते देखील मिक्राझ नावाच्या एका कुरैश माणसाला पैगंबरांसमोर आणण्यासाठी घेऊन येत होते. सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम. मिक्राझ नावाच्या एका कुरैश माणसाला घोड्यावर स्वार होण्यासाठी सोडण्यात आले, तेव्हा त्याच्यामागे त्याचेच सुमारे तीस मूर्तिपूजक लागले. क्षणभर अल्लाहचे रसूल सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी त्यांच्याकडे पाहिले आणि म्हणाले: "त्यांना सोडून द्या, कारण ते सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत आपला अन्याय सहन करतील." (अल्लाहने तुम्हाला त्यांच्यावर विजय दिल्यानंतर) ते मक्का शहराच्या मध्यभागी तुमचा नाश करतील आणि तुमचे हात त्यांचा नाश करण्यापासून रोखतील. (कुरआन अल-फतह: २४). त्या घटनेनंतर, आम्ही विजय मिळवून एकत्र मदिना शहरात परतलो. पण त्याआधी, आम्ही एका ठिकाणी थांबलो. त्यावेळी आमच्यात आणि बनी लिह्यानमध्ये फक्त एका पर्वताचे अंतर होते, पण मला माहित असलेल्या माहितीनुसार, बनी लिह्यान हे सुद्धा बहुदेववाद्यांपैकीच होते. तेव्हा अल्लाहचे रसूल सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम म्हणाले की, जो कोणी तो पर्वत चढून जाईल त्याला ते क्षमा करतील. रात्रीच्या वेळी. खरंच, त्यांच्या समोरचा डोंगर अल्लाहचे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि त्यावेळी उपस्थित असलेल्या त्यांच्या साथीदारांना आव्हान देत आहे असे वाटत होते. त्या रात्री, मी दोन-तीन वेळा डोंगर चढण्यात यशस्वी झालो. अखेरीस आम्ही मदीना शहरात पोहोचलो. मग अल्लाहच्या पैगंबरांनी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) त्यांचे सेवक रब्बा यांना, बऱ्यापैकी मोठे ओझे वाहून नेणाऱ्या उंटाला सोबत करण्यासाठी पाठवले. त्यानंतर मी सुद्धा तलहाच्या घोड्यावर बसून रब्बा यांच्यासोबत गेलो. दुसऱ्या दिवशी, मला कळले की अब्दुर्रहमान अल फजरी आमच्या गटाला अडवणार आहे. ती माहिती खरी ठरली, अब्दुर्रहमानने पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांचा उंट आणि त्याचे ओझे पकडले. आम्ही असेही ऐकले की त्याने उंटावर बसलेल्या व्यक्तीला ठार मारले. त्यावेळी मी रब्बा यांना म्हणालो, 'हे रब्बा, हा घोडा घे आणि तलहा बिन उबैदुल्लाहच्या हवाली कर, विसरू नकोस, सांग...' पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना सांगण्यात आले की, 'त्यांनी पाठवलेल्या उंटांच्या कळपाला बहुदेववाद्यांनी पकडले आहे.' त्यानंतर, मी मदीना शहरासमोरच्या टेकडीवर चढलो, आणि मोठ्याने ओरडलो, 'हे लोकांनो!' सलग तीन वेळा. मग मी शत्रूच्या लक्ष्यांवर बाण मारणे सुरू ठेवत टेकडीवरून खाली उतरलो, आणि त्याच वेळी माझ्या मनाला शांत करण्यासाठी गुणगुणत होतो, 'मी अल-अक्वाचा पुत्र आहे, आज विनाशाचा दिवस आहे!' शत्रूचा पाठलाग करत असताना, माझी एका बहुदेववादी माणसाशी गाठ पडली. मग मी त्याच्यावर बाण मारू लागलो. थोड्याच वेळात, मी एक बाण त्याच्या खांद्यात अचूकपणे घुसवण्यात यशस्वी झालो. दुरूनच मी त्याला म्हणालो, 'बाणाची चव घे, मी अल-अक्वाचा पुत्र आहे, आज विनाशाचा दिवस आहे.' सलामा म्हणाले, "अल्लाहची शपथ, मी शत्रूंवर बाण मारणे सुरूच ठेवले. अचानक, समोरून, मी एका घोड्यावर स्वार झालेल्या शत्रूला माझ्या दिशेने येताना पाहिले. मग मी एका दाट झाडामागे लपलो." घोड्यावरचा शत्रू जवळून जाताच, मी लगेच एक बाण मारला आणि त्याला जखमी केले. थोड्याच वेळात, शत्रूच्या आणखी काही तुकड्या आल्या. पण पूर्वीप्रमाणेच, मी लगेच टेकडीवर चढलो. टेकडीच्या माथ्यावरून मी त्यांच्यावर दगडफेक करून त्यांची वाटचाल थांबवण्याचा प्रयत्न केला आणि तो यशस्वी ठरला. ते शिस्तबद्धपणे मागे हटले आणि मला त्यांचा पाठलाग चालू ठेवण्याची परवानगी दिली. त्यांनी वाहून नेलेल्या ओझ्यामुळे त्यांना जड वाटू लागल्याने, त्यांनी अखेरीस अल्लाहच्या पैगंबरांच्या (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) उंटावरून आपला बहुतेक शिधा खाली टाकला, जेणेकरून तो हलका होईल आणि ते आपल्या वाहनावरून पळून जाऊ शकतील. मी बाण मारत त्यांचा पाठलाग करत राहिलो. मी रस्त्यांवर दगडांनी एक मार्गही तयार केला, जेणेकरून अल्लाहचे पैगंबर (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) आणि त्यांच्या साथीदारांना कळावे की मी शत्रूंचे काय केले होते. दाटीवाटीने एकत्र आल्यामुळे, बहुदेववाद्यांच्या तुकड्यांनी टेकडीवरील एका अरुंद वाटेतून खाली उतरण्याचा प्रयत्न केला. सुदैवाने, फुलान बिन बद्री अल फझारी त्यांना मदत करण्यासाठी खाली थांबायला तयार होता. मग ते थकल्यामुळे विश्रांतीसाठी खाली बसले, तर मी टेकडीवर बसलो. टेकडीवरून, मी अल फझारीला नुकतेच टेकडीवरून खाली आलेल्या आपल्या मित्रांना विचारताना ऐकले, 'हे काय आहे? तुम्हाला काय झाले आहे?' त्यांनी उत्तर दिले, 'आम्ही खूप थकलो आहोत, अल्लाहची शपथ, आम्ही रात्रभर तग धरू शकलो नाही, पण आमच्यावर सतत बाणांचा वर्षाव होत होता, त्यामुळे आम्ही आमचा बहुतेक माल फेकून दिला.' मग अल फझारीने त्यांच्यापैकी चौघांना माझ्यासमोर येण्याचा आदेश दिला, अखेरीस ते चौघेही माझ्यासमोर येण्यासाठी टेकडीवर धावत आले. जेव्हा माझ्या आणि त्यांच्यामधील अंतर कमी होऊ लागले, जेणेकरून त्यांना माझा आवाज ऐकू येईल, तेव्हा मी हाक मारली, "अरे चौघांनो, तुम्ही मला ओळखता का?" त्यांनी उत्तर दिले, "नाही, आम्ही तुम्हाला ओळखत नाही, तुम्ही नक्की कोण आहात?" मी उत्तर दिले, "मी सलामा बिन अल अक्वा आहे, ज्याने मुहम्मद (स.) यांचा चेहरा गौरवशाली ठरवला, त्याची शपथ, मी तुम्हाला जिवंत ठेवणार नाही, कदाचित तुम्हालाही मला जिवंत ठेवणे अशक्य असेल." मग मी सांगितल्याप्रमाणे त्या चार लोकांपैकी एकाने उत्तर दिल्याचे मी ऐकले. मी काही हालचाल करण्यापूर्वीच, अचानक मला अल्लाहच्या पैगंबरांचे (स.) अनेक साथीदार घोड्यांवर स्वार होऊन झुडपांच्या मागून माझ्या दिशेने येताना दिसले. सलामा म्हणाले, "मला दिसलेली पहिली व्यक्ती अखराम अल असदी होती, त्यानंतर अबू कतादा अल अन्सारी होते. त्यानंतर मिकदाद बिन अस्वद अल किंदी आले." सलामा पुढे म्हणाले, "मग मी अखरामच्या घोड्याचा लगाम पकडला आणि ते माझ्या मदतीसाठी धावून आले. मी लगेच म्हणालो, 'हे अखराम, त्यांच्यापासून सावध रहा, नाहीतर ते तुला इजा करतील किंवा हानी पोहोचवतील, जोपर्यंत अल्लाहचे पैगंबर (स.) आणि इतर साथीदारांकडून कुमक येत नाही.'" त्याने उत्तर दिले, "हे सलामा, जर तुझा अल्लाहवर आणि अंतिम दिवसावर खरोखर विश्वास असेल, आणि तुला खात्री असेल की स्वर्ग आणि जहागीर सत्य आहेत, तर मला शहादत मिळवण्यापासून रोखू नकोस." सलामा म्हणाले, "मग मी त्याला एक-एक लढण्यासाठी पुढे जाऊ दिले, त्यानंतर अब्दुर्रहमान अखरामचा सामना करण्यासाठी पुढे आला, सुरुवातीला तो अब्दुर्रहमानच्या घोड्याला जखमी करू शकला, पण शेवटी अब्दुर्रहमानने अखरामला ठार मारले. त्यानंतर अब्दुर्रहमान आपल्या घोड्यावर स्वार झाला. त्यानंतर, अबू कतादा - पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांचा एक घोडेस्वार सैनिक - अब्दुर्रहमानचा सामना करण्यासाठी पुढे गेला. मग अबू कतादाने अब्दुर्रहमानला ठार मारले. मुहम्मद सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या गौरवासाठी, मी पायी त्यांचा पाठलाग करत राहिलो, जोपर्यंत मला मुहम्मद सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांचे कोणतेही मित्र किंवा धूळ दिसेनाशी झाली नाही. सूर्यास्ताच्या वेळी, ते डोंगरावरील रस्त्याकडे गेले, जिथे 'झु करद' नावाचा एक झरा होता, कारण त्यांना तहान लागली होती आणि ते पाणी पिणार होते." सलामा म्हणाले, "मग त्यांनी मला त्यांच्या मागे धावताना पाहिले, मी त्यांना तलावापासून दूर केले जेणेकरून ते पाण्याचा एक थेंबही पिऊ शकले नाहीत." सलामा म्हणाले, "मग ते मोठ्या मुश्किलीने टेकडीच्या उतारावरून तिथून निघून गेले." सलामा पुढे म्हणाले, "मग मी धावत गेलो आणि त्यांच्यापैकी एकाला भेटलो, मग मी त्याच्या खांद्याच्या हाडाच्या टोकावर बाण मारला." सलामा पुढे म्हणाले, "मग मी उपहासाच्या स्वरात म्हणालो, 'मी मारलेला बाण बाहेर काढून दाखव, मी अल-अक्वाचा पुत्र आहे, आज विनाशाचा दिवस आहे.' शत्रू म्हणाला, 'अशुभ सकाळ, तू खरंच अक्वा आहेस का?' मी उत्तर दिले, 'होय, हे अल्लाहच्या शत्रू, मी अक्वा आहे जो सकाळीच तुझ्यावर दुर्दैव आणतो.' अक्वा पुढे म्हणाले, "शत्रूने डोंगराच्या उतारावर त्याचे दोन घोडे जखमी केले. मी त्यांना अल्लाहचे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याकडे घेऊन गेलो." अमीर माझ्यामागे दोन खिशांचे एक चामड्याचे भांडे घेऊन येत होता, ज्याच्या एका खिशात मिश्र दूध आणि दुसऱ्या खिशात शुद्ध पाणी होते. मी वजू करून पाणी प्यायलो, त्यानंतर माझी भेट रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्याशी झाली, जे त्या पाण्याच्या स्रोताजवळ होते, जिथून मी शत्रूंना पाणी पिण्यापासून रोखले होते. असे दिसून आले की अल्लाहच्या रसूलने सर्व उंट आणि मी बहुदेववादी सैन्यापासून वाचवलेली प्रत्येक वस्तू, तसेच भाला आणि बुरदाह कापड घेतले होते. त्यावेळी, बिलालने मी मुश्रिकांपासून वाचवलेल्या अनेक उंटांपैकी एका उंटाची कत्तल केली, मग त्याने त्याचे काळीज आणि पाठीवरील उंचवटा काढून जाळला, त्यानंतर त्याने ते अल्लाहच्या रसूल सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना अर्पण केले." सलामा पुढे म्हणाले, 'मी म्हणालो, 'हे अल्लाहचे रसूल, मला शत्रूच्या सैन्यातून शंभर लोक निवडू द्या, मग मी त्यांचा पाठलाग करत राहिलो जोपर्यंत आम्हाला आमच्या स्थानाची माहिती देणारा कोणीही उरला नाही, पण मी त्यांच्या माना कापल्या'." सलामा म्हणाले, "तेव्हा रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इतके हसले की दिवसाही त्यांच्या दाढा स्पष्ट दिसत होत्या. मग त्यांनी विचारले: 'हे सलामा, तू जे करणार आहेस त्यासाठी तयार आहेस का?' मी उत्तर दिले, 'निश्चितच, ज्याने तुम्हाला सन्मानित केले आहे त्याची शपथ.' मग ते म्हणाले: 'हे सलामा, हे जाणून घे की ते आता घाताफान लोकांच्या प्रदेशात आहेत.' सलामा म्हणाले, "मग घाताफानमधून एक माणूस आला आणि म्हणाला, 'अमुक-अमुकने त्यांच्यासाठी एक उंट कापला आहे, आणि जेव्हा ते त्याची कातडी काढत होते, तेव्हा अचानक त्यांना धुळीचे लोट दिसले, म्हणून ते घाबरून पळून गेले.'" दुसऱ्या दिवशी अल्लाहचे रसूल (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) म्हणाले: 'आजचा सर्वोत्तम घोडेस्वार अबू कतादा आहे, तर सर्वोत्तम पायदळ सैनिक सलामा आहे.'" सलामा पुढे म्हणाले, "मग अल्लाहच्या रसूलने (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) मला दोन भाले दिले, एक घोडेस्वारांसाठी आणि एक पायदळासाठी, आणि मी ते एकत्र करून एक भाला बनवला. मग आम्ही मदीनेला परत आलो आणि मी अल्लाहच्या रसूलच्या (त्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असो) मागे अजबा'वर स्वार झालो." सलामा म्हणाले, "वाटेत असताना, -सलामा म्हणाले- अन्शारचा एक मित्र होता ज्याने आम्हाला धावण्याच्या शर्यतीसाठी आमंत्रित केले. सलामा म्हणाले, "मग अन्शारचा तो मित्र म्हणाला, 'मदीनेपर्यंत धावण्याची इच्छा कोणाला नाही का?' आणि त्याने हे अनेक वेळा विचारले." सलामा पुढे म्हणाले, "त्याचे शब्द ऐकल्यावर मी म्हणालो, 'तुम्हाला एका थोर व्यक्तीचा सन्मान करायचा आहे, की एका प्रतिष्ठित व्यक्तीसमोर प्रतिष्ठा मिळवायची आहे?'" तो म्हणाला, "नाही, पण अल्लाहचे पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्यासाठी." सलामा पुढे म्हणाले, "मी म्हणालो, 'हे अल्लाहचे पैगंबर, माझ्या आई-वडिलांची शपथ, मला पुरुषांच्या शर्यतीचे आव्हान स्वीकारू द्या!'" ते म्हणाले: "कृपया, तुमची इच्छा असेल तर." सलामा म्हणाले, "चला सुरुवात करूया." मग मी माझ्या पायांनी धावू लागलो, किंबहुना मी त्याला मुद्दाम एक-दोन टेकड्या चढू दिल्या, कारण मला भीती होती की त्याची शक्ती संपेल, मग मी त्याच्या पावलांच्या पुढे धावलो आणि तरीही त्याला एक-दोन टेकड्या चढू दिल्या. मग मी त्याला भेटेपर्यंत माझ्या धावण्याचा वेग शक्य तितका वाढवला." सलामा म्हणाले, "मग मी त्याच्या खांद्यांच्या मध्ये थाप मारली." सलामा पुढे म्हणाले, "मी म्हणालो, 'अल्लाहची शपथ, तुम्ही पुढे गेला आहात'." - इयासी म्हणाले; मला वाटते सलामा म्हणाले- "मी मदीना येथे त्याच्या आधी पोहोचलो आहे." सलामा पुढे म्हणाले, "अल्लाहची शपथ, जेव्हा आम्ही