Hadith Representative
Salamah bin Al-Akwa' berbaiat dua kali di Hudaibiyah, dan Nabi menjelaskan bahwa isinya adalah baiat untuk menyongsong kematian
Imam Muslim : 3372حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ كِلَاهُمَا عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ ح و حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ وَهَذَا حَدِيثُهُ أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ قَدِمْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَعَلَيْهَا خَمْسُونَ شَاةً لَا تُرْوِيهَا قَالَ فَقَعَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى جَبَا الرَّكِيَّةِ فَإِمَّا دَعَا وَإِمَّا بَصَقَ فِيهَا قَالَ فَجَاشَتْ فَسَقَيْنَا وَاسْتَقَيْنَا قَالَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَانَا لِلْبَيْعَةِ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ قَالَ فَبَايَعْتُهُ أَوَّلَ النَّاسِ ثُمَّ بَايَعَ وَبَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَسَطٍ مِنْ النَّاسِ قَالَ بَايِعْ يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ وَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَزِلًا يَعْنِي لَيْسَ مَعَهُ سِلَاحٌ قَالَ فَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَفَةً أَوْ دَرَقَةً ثُمَّ بَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ النَّاسِ قَالَ أَلَا تُبَايِعُنِي يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ وَفِي أَوْسَطِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ فَبَايَعْتُهُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ قَالَ لِي يَا سَلَمَةُ أَيْنَ حَجَفَتُكَ أَوْ دَرَقَتُكَ الَّتِي أَعْطَيْتُكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقِيَنِي عَمِّي عَامِرٌ عَزِلًا فَأَعْطَيْتُهُ إِيَّاهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ إِنَّكَ كَالَّذِي قَالَ الْأَوَّلُ اللَّهُمَّ أَبْغِنِي حَبِيبًا هُوَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ نَفْسِي ثُمَّ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ رَاسَلُونَا الصُّلْحَ حَتَّى مَشَى بَعْضُنَا فِي بَعْضٍ وَاصْطَلَحْنَا قَالَ وَكُنْتُ تَبِيعًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَسْقِي فَرَسَهُ وَأَحُسُّهُ وَأَخْدِمُهُ وَآكُلُ مِنْ طَعَامِهِ وَتَرَكْتُ أَهْلِي وَمَالِي مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا اصْطَلَحْنَا نَحْنُ وَأَهْلُ مَكَّةَ وَاخْتَلَطَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَكَسَحْتُ شَوْكَهَا فَاضْطَجَعْتُ فِي أَصْلِهَا قَالَ فَأَتَانِي أَرْبَعَةٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ فَجَعَلُوا يَقَعُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبْغَضْتُهُمْ فَتَحَوَّلْتُ إِلَى شَجَرَةٍ أُخْرَى وَعَلَّقُوا سِلَاحَهُمْ وَاضْطَجَعُوا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَسْفَلِ الْوَادِي يَا لِلْمُهَاجِرِينَ قُتِلَ ابْنُ زُنَيْمٍ قَالَ فَاخْتَرَطْتُ سَيْفِي ثُمَّ شَدَدْتُ عَلَى أُولَئِكَ الْأَرْبَعَةِ وَهُمْ رُقُودٌ فَأَخَذْتُ سِلَاحَهُمْ فَجَعَلْتُهُ ضِغْثًا فِي يَدِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ لَا يَرْفَعُ أَحَدٌ مِنْكُمْ رَأْسَهُ إِلَّا ضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَجَاءَ عَمِّي عَامِرٌ بِرَجُلٍ مِنْ الْعَبَلَاتِ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزٌ يَقُودُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَرَسٍ مُجَفَّفٍ فِي سَبْعِينَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ دَعُوهُمْ يَكُنْ لَهُمْ بَدْءُ الْفُجُورِ وَثِنَاهُ فَعَفَا عَنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ } الْآيَةَ كُلَّهَا قَالَ ثُمَّ خَرَجْنَا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَنَزَلْنَا مَنْزِلًا بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَنِي لَحْيَانَ جَبَلٌ وَهُمْ الْمُشْرِكُونَ فَاسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَنْ رَقِيَ هَذَا الْجَبَلَ اللَّيْلَةَ كَأَنَّهُ طَلِيعَةٌ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ قَالَ سَلَمَةُ فَرَقِيتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا ثُمَّ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِظَهْرِهِ مَعَ رَبَاحٍ غُلَامِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ وَخَرَجْتُ مَعَهُ بِفَرَسِ طَلْحَةَ أُنَدِّيهِ مَعَ الظَّهْرِ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا إِذَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْفَزَارِيُّ قَدْ أَغَارَ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَاقَهُ أَجْمَعَ وَقَتَلَ رَاعِيَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَبَاحُ خُذْ هَذَا الْفَرَسَ فَأَبْلِغْهُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَأَخْبِرْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْمُشْرِكِينَ قَدْ أَغَارُوا عَلَى سَرْحِهِ قَالَ ثُمَّ قُمْتُ عَلَى أَكَمَةٍ فَاسْتَقْبَلْتُ الْمَدِينَةَ فَنَادَيْتُ ثَلَاثًا يَا صَبَاحَاهْ ثُمَّ خَرَجْتُ فِي آثَارِ الْقَوْمِ أَرْمِيهِمْ بِالنَّبْلِ وَأَرْتَجِزُ أَقُولُ أَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّ سَهْمًا فِي رَحْلِهِ حَتَّى خَلَصَ نَصْلُ السَّهْمِ إِلَى كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ أَرْمِيهِمْ وَأَعْقِرُ بِهِمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَيَّ فَارِسٌ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَجَلَسْتُ فِي أَصْلِهَا ثُمَّ رَمَيْتُهُ فَعَقَرْتُ بِهِ حَتَّى إِذَا تَضَايَقَ الْجَبَلُ فَدَخَلُوا فِي تَضَايُقِهِ عَلَوْتُ الْجَبَلَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّيهِمْ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَمَا زِلْتُ كَذَلِكَ أَتْبَعُهُمْ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ بَعِيرٍ مِنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا خَلَّفْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَخَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُمْ أَرْمِيهِمْ حَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثِينَ بُرْدَةً وَثَلَاثِينَ رُمْحًا يَسْتَخِفُّونَ وَلَا يَطْرَحُونَ شَيْئًا إِلَّا جَعَلْتُ عَلَيْهِ آرَامًا مِنْ الْحِجَارَةِ يَعْرِفُهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى أَتَوْا مُتَضَايِقًا مِنْ ثَنِيَّةٍ فَإِذَا هُمْ قَدْ أَتَاهُمْ فُلَانُ بْنُ بَدْرٍ الْفَزَارِيُّ فَجَلَسُوا يَتَضَحَّوْنَ يَعْنِي يَتَغَدَّوْنَ وَجَلَسْتُ عَلَى رَأْسِ قَرْنٍ قَالَ الْفَزَارِيُّ مَا هَذَا الَّذِي أَرَى قَالُوا لَقِينَا مِنْ هَذَا الْبَرْحَ وَاللَّهِ مَا فَارَقَنَا مُنْذُ غَلَسٍ يَرْمِينَا حَتَّى انْتَزَعَ كُلَّ شَيْءٍ فِي أَيْدِينَا قَالَ فَلْيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ أَرْبَعَةٌ قَالَ فَصَعِدَ إِلَيَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَةٌ فِي الْجَبَلِ قَالَ فَلَمَّا أَمْكَنُونِي مِنْ الْكَلَامِ قَالَ قُلْتُ هَلْ تَعْرِفُونِي قَالُوا لَا وَمَنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ أَنَا سَلَمَةُ بْنُ الْأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا أَطْلُبُ رَجُلًا مِنْكُمْ إِلَّا أَدْرَكْتُهُ وَلَا يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ فَيُدْرِكَنِي قَالَ أَحَدُهُمْ أَنَا أَظُنُّ قَالَ فَرَجَعُوا فَمَا بَرِحْتُ مَكَانِي حَتَّى رَأَيْتُ فَوَارِسَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ قَالَ فَإِذَا أَوَّلُهُمْ الْأَخْرَمُ الْأَسَدِيُّ عَلَى إِثْرِهِ أَبُو قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَعَلَى إِثْرِهِ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ الْكِنْدِيُّ قَالَ فَأَخَذْتُ بِعِنَانِ الْأَخْرَمِ قَالَ فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ قُلْتُ يَا أَخْرَمُ احْذَرْهُمْ لَا يَقْتَطِعُوكَ حَتَّى يَلْحَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ قَالَ يَا سَلَمَةُ إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَتَعْلَمُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَالنَّارَ حَقٌّ فَلَا تَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ الشَّهَادَةِ قَالَ فَخَلَّيْتُهُ فَالْتَقَى هُوَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ فَعَقَرَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَرَسَهُ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ وَتَحَوَّلَ عَلَى فَرَسِهِ وَلَحِقَ أَبُو قَتَادَةَ فَارِسُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَوَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَتَبِعْتُهُمْ أَعْدُو عَلَى رِجْلَيَّ حَتَّى مَا أَرَى وَرَائِي مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا غُبَارِهِمْ شَيْئًا حَتَّى يَعْدِلُوا قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى شِعْبٍ فِيهِ مَاءٌ يُقَالُ لَهُ ذَو قَرَدٍ لِيَشْرَبُوا مِنْهُ وَهُمْ عِطَاشٌ قَالَ فَنَظَرُوا إِلَيَّ أَعْدُو وَرَاءَهُمْ فَخَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ يَعْنِي أَجْلَيْتُهُمْ عَنْهُ فَمَا ذَاقُوا مِنْهُ قَطْرَةً قَالَ وَيَخْرُجُونَ فَيَشْتَدُّونَ فِي ثَنِيَّةٍ قَالَ فَأَعْدُو فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّهُ بِسَهْمٍ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ يَا ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ أَكْوَعُهُ بُكْرَةَ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ يَا عَدُوَّ نَفْسِهِ أَكْوَعُكَ بُكْرَةَ قَالَ وَأَرْدَوْا فَرَسَيْنِ عَلَى ثَنِيَّةٍ قَالَ فَجِئْتُ بِهِمَا أَسُوقُهُمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَلَحِقَنِي عَامِرٌ بِسَطِيحَةٍ فِيهَا مَذْقَةٌ مِنْ لَبَنٍ وَسَطِيحَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأْتُ وَشَرِبْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللّ
Hefur sagt okkur [Abu Bakr bin Abu Syaibah] hefur sagt okkur [Hasyim Ibnul Qasim]. - á annan hátt er sagt - Hefur sagt okkur [Ishaq bin Ibrahim] hefur sagt okkur [Abu Amir Al Aqadi] bæði frá [Ikrimah bin Ammar]. - á annan hátt er sagt - Hefur sagt okkur [Abdullah bin 'Abdurrahman Ad Darimi] og þetta er hadíð. Það hefur verið greint frá okkur [Abu Ali Al Hanafi Ubaidullah bin Abdul Majid] hefur sagt okkur [Ikrimah] - þ.e. Ibn Ammar - hefur sagt mér [Iyas bin Salamah] frá [föður sínum] að hann hafi sagt: "Við börðumst einu sinni við sendiboða Allahs sallallaahu 'alaihi wasallam til Hudaibiyah, á þeim tíma vorum við fjórtán hundruð og við komum aðeins með fimmtíu geitur, svo þessi geitamjólk var ekki nóg fyrir okkur að drekka." Eftir það sat spámaðurinn (friður sé með honum) nálægt brunninum á meðan hann baðst fyrir eða spýtti á hann. Þökk sé bæninni sem spámaðurinn (friður sé með honum) bar yfir geitamjólkinni gátum við öll drukkið mjólkina að vild. Þá bauð Rasulullah (friður sé með honum) okkur að votta sér hollustu undir trénu. Ég sór Rasulullah (friður sé með honum) hollustu í fyrsta hópnum. Síðan hélt hann áfram að fá innvígslu frá vinum sem voru viðstaddir á þeim tíma. Þegar hann kom að hópnum í miðjunni sagði Rasulullah (friður sé með honum) við mig: „Blessaður veri þú, ó Salamah.“ Ég sagði einnig við hann: „Ég hef svarið þér hollustu í fyrsta hópnum, ó sendiboði Allahs.“ En í staðinn sagði hann við mig: „Hegðaðu þig aftur, ó Salamah.“ Ég varð að lokum við beiðni hans. Þegar spámaðurinn (friður sé með honum) sá að ég bar engin vopn, gaf hann mér skjöld. Þá fékk hann aðra vígslu frá síðasta hópnum. Þá spurði hann mig aftur: „Hvers vegna sverðu ekki hollustu við mig, ó Salama?“ Ég svaraði: „Ég hef svarið þér hollustu, ó sendiboði Allahs, reyndar hef ég svarið þér hollustu tvisvar, þ.e. fyrsta hópnum og miðhópnum.“ Þá sagði spámaðurinn (friður sé með honum): „Vertu enn og aftur hollustu, ó Salama!“ Að lokum sór ég honum hollustu í þriðja sinn. Eftir að hafa svarið hollustueið spurði spámaðurinn (friður sé með honum) mig: „Ó Salama, hvar eru skildirnir og skjöldarnir sem ég gaf þér?“ Ég reyndi að útskýra spurningu hans: „Ó sendiboði Allahs, fyrr í dag hitti ég frænda minn, Amir, og það kom í ljós að hann ber heldur engin vopn, svo ég gaf honum skjöldinn.“ Þegar spámaðurinn, friður sé með honum, heyrði þessa útskýringu brosti hann og sagði: „Sannarlega eruð þið eins og hinir fornu sögðu: „Ó, Allah, ó, Rabb, gefðu mér elskhuga sem ég elska meira en sjálfan mig.“ Fáeinum dögum síðar bauð Mushrikin okkur að semja frið með því að senda fyrst sendiboða. Eftir að hafa farið í gegnum ferli sem tók ekki svo langan tíma samþykktum við loksins að semja frið. Áður var ég þjónn Talhah bin Ubaidillah, starf mitt var að gefa hestum vatn og baða þá. Sem umbun fyrir þjónustu hans fékk ég mat frá honum. Ég var staðráðinn í að yfirgefa fjölskyldu mína og auð til að flytja á leið Allah og sendiboða hans. Þegar friðarsamningurinn milli okkar og íbúa Mekka hafði verið gerður, svo að við gætum blandað geði saman, þá fór ég einn daginn að trjánum til að hvílast undir þeim. Meðan ég lá undir því tré komu skyndilega fjórir fjölgyðistrúarmenn frá íbúum Mekka og slúðruðu um sendiboða Allah (friður og blessun Allahs sé með honum) þar til ég varð reiður við þá. Svo færði ég mig að öðrum trjástofni á meðan ég horfði á þá hengja upp vopnin sín og þá sofnuðu þeir. Á þeirri stundu heyrði ég skyndilega rödd kalla frá botni gljúfursins: „Ó, Muhajirun, Ibn Zunaim hefur verið drepinn.“ Ég dró mig strax út og gekk til fjögurra fjölgyðistrúarmanna sem voru sofandi og tók vopn þeirra.“ Salamah hélt áfram: „Eftir það sagði ég við þá: „Við þann sem hefur vegsamað andlit Múhameðs, hver sem er ykkar sem þorir að lyfta höfði sínu, ég mun höggva hann á háls.“ Að lokum leiddi ég fjóra vantrúaða Kúrasíana fyrir sendiboða Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum). Á sama tíma sá ég Amir, frænda minn. Það kom í ljós að hann var einnig að leiða Kúraismann að nafni Mikraz til að vera færður fyrir spámanninn sallallaahu 'alaihi wasallam. Kúraismaðurinn að nafni Mikraz fékk að ríða hesti sem reyndust vera fylgt eftir af um þrjátíu fjölgyðistrúarmönnum meðal manna hans. Um stund horfði spámaðurinn sallallaahu 'alaihi wasallam á þá og sagði: "Látið þá vera, því að þeir munu bera ranglæti sitt frá upphafi til enda." Þá fyrirgaf spámaðurinn sallallaahu 'alaihi wasallam þeim, þá opinberaði Allah versið: "-Og það er hann sem hélt höndum þeirra frá því að -tortíma- ykkur og -tók af höndum ykkar frá því að -tortíma- þeim í miðri borginni Mekka eftir að Allah vann ykkur yfir þá-" -Spurningar. Al Fath: 24-. Eftir þennan atburð snerum við saman aftur til Medínu með sigri. En fyrst stoppuðum við einhvers staðar. Á meðan var fjarlægðin milli okkar og Bani Lihyan á þeim tíma aðeins aðskilin af fjalli, samkvæmt þeim upplýsingum sem ég veit voru Bani Lihyan einnig meðal fjölgyðistrúarmanna. Þá sagði spámaðurinn sallallaahu 'alaihi wasallam að hann myndi fyrirgefa öllum sem gætu klifrað upp fjallið á nóttunni. Vissulega virtist fjallið sem var fyrir framan þá vera áskorun fyrir spámanninn (friður sé með honum) og félagana sem voru viðstaddir á þeim tíma. Sömu nótt tókst mér að klífa fjallið tvisvar eða þrisvar sinnum. Að lokum komum við til Medínu. Þá sendi spámaðurinn (friður sé með honum) Rabba - þjón sinn - til að fylgja úlfaldanum sem bar nokkuð stóran farm, og ég fylgdi einnig Rabba á hesti Talhah. Daginn eftir heyrði ég upplýsingar um að Abdurrahman Al Fazari ætlaði að stöðva hópinn okkar. Það kom í ljós að upplýsingarnar voru sannar, Abdurrahman tókst að handtaka úlfalda spámannsins (friður sé með honum) og farm hans. Við heyrðum meira að segja að honum hefði tekist að drepa þann sem reið úlfaldanum. Á þeim tíma sagði ég við Rabba: „Ó, Rabba, taktu þennan hest og afhentu hann Talhah bin Ubaidullah, gleymdu ekki að láta sendiboða Allahs, sallallaahu 'alaihi wasallam, vita að fjölgyðistrúarmennirnir hafi náð úlfaldahópnum sem hann sendi.“ Eftir það klifraði ég upp hæðina, snéri að borginni Medínu, og hrópaði hárri röddu: „Ó fólk!“ Þrisvar sinnum í röð. Þá kom ég niður af hæðinni og hélt áfram að skjóta örvum á óvinaskotmörk, en á sama tíma, til að hugga hjarta mitt, raulaði ég: „Ég er sonur Al Akwa,“ í dag er eyðileggingardagur! „Á leið minni til að elta óvininn hitti ég mann úr fjölgyðistrúarmönnum. Þá byrjaði ég að miða örvum á hann. Skömmu síðar tókst mér að stinga ör beint í öxl hans, úr fjarlægð sagði ég við hann: „Smakkaðu örina, ég er sonur Al Akwa,“ í dag er eyðileggingardagur.“ Salamah sagði: „Við Allah, ég hélt áfram að skjóta örvum á óvininn.“ Skyndilega sá ég óvin koma að framan á mér ríðandi á hestbaki. Þá faldi ég mig á bak við þykkt tré. Um leið og óvinurinn á hestbaki fór fram hjá skaut ég örinni og tókst að særa hann. Skömmu síðar komu nokkrir óvinahermenn til viðbótar. En eins og áður klifraði ég strax upp hæðina. Af hæðartoppinum reyndi ég að stöðva framrás þeirra með því að kasta steinum að þeim og það tókst. Þeir hörfuðu skipulega og leyfðu mér að halda áfram að elta þá. Þar sem þeim fannst þeir vera þungir undir byrðinni sem þeir báru, losuðu þeir sig að lokum við flestar vistir sínar af úlfalda sendiboða Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) sem þeir höfðu tekið, svo að hann yrði léttari og þeir gætu hlaupið í burtu með farartæki sitt. Ég hélt áfram að elta þá á meðan ég skaut örvum. Ég gerði einnig spor á vegunum með steinum svo að sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) og félagar hans myndu vita hvað ég hafði gert óvinunum. Fjölgyðistrúarliðið var þröngt saman og reyndi að komast niður hæðina eftir þröngum stíg. Sem betur fer var Fulan bin Badri Al Fazari reiðubúinn að hjálpa þeim. Þá settust þeir niður til að hvíla sig því þeir voru úrvinda, á meðan ég sat á hæðinni. Af hæðartoppinum heyrði ég Al Fazari spyrja félaga sína sem voru nýkomnir niður af hæðinni: „Hvað er þetta? Hvað hefur komið fyrir ykkur?“ Þeir svöruðu: „Við höfum fundið fyrir þreytu, fyrir Allah, við komumst ekki í gegnum nóttina heldur vorum stöðugt úðaðir með örvum, svo við hentum flestum vistum okkar.“ Þá skipaði Al Fazari fjórum þeirra að horfast í augu við mig, að lokum hlupu þeir fjórir upp hæðina til að horfast í augu við mig. Þegar fjarlægðin milli mín og þeirra var næg til að þeir heyrðu rödd mína, þá kallaði ég: „Ó, þið fjórir, þekkið þið mig?“ „Þeir svöruðu: „Nei, við þekkjum ykkur ekki, hverjir eruð þið í raun og veru?“ Ég svaraði: „Ég er Salamah bin Al Akwa,“ fyrir þann sem vegsamaði andlit Múhameðs, ég mun ekki láta ykkur lifa, kannski látið þið mig ekki heldur lifa.“ Þá heyrði ég einn af fjórum svara eins og ég sagði. Áður en ég hafði fært mig sá ég skyndilega nokkra félaga Sendiboða Allahs (friður sé með honum) sem ríðuðu hestum koma út úr runnum eða trjám í átt að mér. Salamah sagði: „Það fyrsta sem ég sá var Akhram Al Asadi, á eftir honum kom Abu Qatadah Al Ansari. Eftir það birtist Miqdad bin Aswad Al Kindi.“ Salamah hélt áfram: „Þá greip ég í taumana á hesti Akhrams og þeir þustu fram til að hjálpa mér. Ég sagði strax: „Ó Akhram, vertu varkár með þá, láttu þá ekki meiða þig eða skaða fyrr en liðsauki kemur frá Sendiboða Allahs (friður sé með honum) og hinum félögunum.“ Hann svaraði: „Ó Salamah, ef þú trúir sannarlega á Allah og Allah og dómsdaginn og ert viss um að himinn og helvíti séu sönn, þá komdu ekki í veg fyrir að ég hljóti píslarvætti.“ Salamah sagði: „Þá lét ég hann ganga fram til að berjast einn á móti einum, þá kom Abdurrahman fram til að horfast í augu við Akhram, fyrst tókst honum að særa hest Abdurrahman, en að lokum tókst Abdurrahman að stunga Akhram þar til hann féll. Abdurrahman steig þá á bak hesti sínum. Eftir það gekk Abu Qatadah - hestamaður spámannsins (friður sé með honum) - fram til að horfast í augu við Abdurrahman. Þá tókst Abu Qatadah að stunga Abdurrahman og drepa hann, fyrir sakir þess sem vegsamaði andlit Múhameðs (friður sé með honum). Ég hélt áfram að elta þá fótgangandi þar til ég sá engan af vinum Múhameðs (friður sé með honum) og ekki einu sinni ryk þeirra. Undir sólsetri héldu þeir að veginum á hæðinni þar sem var uppspretta sem hét Dzu Qard, þar sem þeir gátu drukkið því þeir voru þyrstir.“ Salamah sagði: „Þá sáu þeir mig hlaupa á eftir þeim, ég lokaði þeim frá vatninu svo þeir gætu ekki drukkið dropa af vatni.“ Salamah sagði: „Þá yfirgáfu þeir staðinn og börðust eftir hlíðunum.“ Salamah hélt áfram: „Þá hljóp ég og hitti einn þeirra, þá stakk ég hann með ör beint í öxlbeinið.“ Salamah hélt áfram: „Þá sagði ég með spottandi tón: „Reyndu að draga upp örina sem ég stakk, ég er sonur Al Akwa,“ í dag er eyðileggingardagur.“ Óvinurinn sagði: „Hvílíkur óheppinn morgunn, ert þú virkilega Akwa?“ Ég svaraði: „Það er rétt, óvinur Allahs, ég er Akwa sem færir þér óheppni snemma morguns.“ Akwa hélt áfram: „Óvinurinn særði tvo af hestum sínum á fjallshlíðinni. Ég fór með þá báða til spámannsins sallallaahu ‘alaihi wasallam.“ Amir fylgdi mér með leðurgeriba með tveimur vösum, öðrum fullum af blönduðum mjólk og hinum fullum af hreinu vatni.“ Ég framkvæmdi þvott og drakk, síðan hitti ég Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam sem var við vatnsból sem ég kom í veg fyrir að óvinurinn gæti drukkið úr. Það kom í ljós að Sendiboði Allahs hafði tekið alla úlfaldana og allt sem ég hafði bjargað frá fjölgyðistrúarliðunum, sem og spjótið og burdah-dúkinn. Á þeim tíma hafði Bilal slátrað úlfalda af nokkrum úlföldum sem ég hafði bjargað frá múshrikíunum, síðan tók hann lifur hans og hnúður og brenndi það, eftir það bauð hann það Sendiboða Allahs sallallahu 'alaihi wasallam'. Salamah hélt áfram: „Ég sagði: „Ó Sendiboði Allahs, leyfðu mér að velja hundrað menn úr óvinahernum, síðan mun ég fylgja þeim þar til enginn upplýsir okkur um stöðu okkar nema ég höggvi af þeim hálsinn.“ Salamah sagði: „Þá brosti Sendiboði Allahs sallallahu 'alaihi wasallam svo að jaxlar hans sáust greinilega þann dag. Þá spurði hann: „Ó Salamah, ertu tilbúinn fyrir það sem þú ætlar að gera?“ „Ég svaraði: „Já, við þann sem hefur heiðrað þig.“ Þá sagði hann: „Vita þú, ó Salamah, að þeir eru nú á yfirráðasvæði Ghatafan-fólksins.“ Salamah sagði: „Þá kom maður frá Ghatafan og sagði: „Sá og sá hefur slátrað úlfalda fyrir þá og þegar þeir voru að flá hann sáu þeir skyndilega ryk bylgjast upp svo þeir hlupu í burtu í ofboði.“ Daginn eftir sagði sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum): „Besti riddarinn í dag er Abu Qatadah og besti fótgönguliðinn er Salamah.“ Salamah hélt áfram: „Þá gaf sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) mér tvö spjót, eitt fyrir riddarana og eitt fyrir fótgönguliðana, og ég sameinaði þau í eitt. Þá snerum við aftur til Medínu og ég reið á eftir sendiboða Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) á Adzba.“ Salamah sagði: „Á meðan við vorum á leiðinni,“ sagði Salamah, „bauð félagi Ansar okkur í spretthlaup. Salamah sagði: „Þá sagði félagi Ansar: „Er enginn sem vill keppa til Medínu?“ og hann endurtók þetta nokkrum sinnum.“ Salamah hélt áfram: „Eftir að ég heyrði hann sagði ég: „Viltu heiðra göfugan einstakling eða öðlast virðingu fyrir virtum einstaklingi?“ Hann svaraði: „Nei, heldur fyrir sendiboða Allahs, friður sé með honum.“ Salamah hélt áfram: „Ég sagði: „Ó, sendiboði Allahs, fyrir hönd föður míns og móður, leyfðu mér að taka áskorun mannkyns!“ Hann svaraði: „Vinsamlegast, ef þú vilt.“ Salamah sagði: „Byrjum.“ Þá hljóp ég með fótunum, reyndar lét ég hann vísvitandi klífa eina eða tvær hæðir, því ég var hræddur um að hann myndi klárast orkunni, þá hljóp ég fram hjá fótsporum hans og lét hann samt klífa eina eða tvær hæðir. Þá hljóp ég aftur eins hratt og ég gat þar til ég gat hitt hann.“ Salamah sagði: „Þá klappaði ég honum á milli axlanna.“ Salamah hélt áfram: „Ég sagði: ,Við Allah, þú hefur verið á undan honum.‘“ - Iyasy sagði; ég held að Salamah hafi sagt: „Ég hef verið á undan honum til Medínu.“ Salamah hélt áfram: „Við Allah, þegar við vorum