Hadith Representative
Salamah bin Al-Akwa' berbaiat dua kali di Hudaibiyah, dan Nabi menjelaskan bahwa isinya adalah baiat untuk menyongsong kematian
Imam Muslim : 3372حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ كِلَاهُمَا عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ ح و حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ وَهَذَا حَدِيثُهُ أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ قَدِمْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَعَلَيْهَا خَمْسُونَ شَاةً لَا تُرْوِيهَا قَالَ فَقَعَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى جَبَا الرَّكِيَّةِ فَإِمَّا دَعَا وَإِمَّا بَصَقَ فِيهَا قَالَ فَجَاشَتْ فَسَقَيْنَا وَاسْتَقَيْنَا قَالَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَانَا لِلْبَيْعَةِ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ قَالَ فَبَايَعْتُهُ أَوَّلَ النَّاسِ ثُمَّ بَايَعَ وَبَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَسَطٍ مِنْ النَّاسِ قَالَ بَايِعْ يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ وَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَزِلًا يَعْنِي لَيْسَ مَعَهُ سِلَاحٌ قَالَ فَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَفَةً أَوْ دَرَقَةً ثُمَّ بَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ النَّاسِ قَالَ أَلَا تُبَايِعُنِي يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ وَفِي أَوْسَطِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ فَبَايَعْتُهُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ قَالَ لِي يَا سَلَمَةُ أَيْنَ حَجَفَتُكَ أَوْ دَرَقَتُكَ الَّتِي أَعْطَيْتُكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقِيَنِي عَمِّي عَامِرٌ عَزِلًا فَأَعْطَيْتُهُ إِيَّاهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ إِنَّكَ كَالَّذِي قَالَ الْأَوَّلُ اللَّهُمَّ أَبْغِنِي حَبِيبًا هُوَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ نَفْسِي ثُمَّ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ رَاسَلُونَا الصُّلْحَ حَتَّى مَشَى بَعْضُنَا فِي بَعْضٍ وَاصْطَلَحْنَا قَالَ وَكُنْتُ تَبِيعًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَسْقِي فَرَسَهُ وَأَحُسُّهُ وَأَخْدِمُهُ وَآكُلُ مِنْ طَعَامِهِ وَتَرَكْتُ أَهْلِي وَمَالِي مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا اصْطَلَحْنَا نَحْنُ وَأَهْلُ مَكَّةَ وَاخْتَلَطَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَكَسَحْتُ شَوْكَهَا فَاضْطَجَعْتُ فِي أَصْلِهَا قَالَ فَأَتَانِي أَرْبَعَةٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ فَجَعَلُوا يَقَعُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبْغَضْتُهُمْ فَتَحَوَّلْتُ إِلَى شَجَرَةٍ أُخْرَى وَعَلَّقُوا سِلَاحَهُمْ وَاضْطَجَعُوا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَسْفَلِ الْوَادِي يَا لِلْمُهَاجِرِينَ قُتِلَ ابْنُ زُنَيْمٍ قَالَ فَاخْتَرَطْتُ سَيْفِي ثُمَّ شَدَدْتُ عَلَى أُولَئِكَ الْأَرْبَعَةِ وَهُمْ رُقُودٌ فَأَخَذْتُ سِلَاحَهُمْ فَجَعَلْتُهُ ضِغْثًا فِي يَدِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ لَا يَرْفَعُ أَحَدٌ مِنْكُمْ رَأْسَهُ إِلَّا ضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَجَاءَ عَمِّي عَامِرٌ بِرَجُلٍ مِنْ الْعَبَلَاتِ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزٌ يَقُودُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَرَسٍ مُجَفَّفٍ فِي سَبْعِينَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ دَعُوهُمْ يَكُنْ لَهُمْ بَدْءُ الْفُجُورِ وَثِنَاهُ فَعَفَا عَنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ } الْآيَةَ كُلَّهَا قَالَ ثُمَّ خَرَجْنَا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَنَزَلْنَا مَنْزِلًا بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَنِي لَحْيَانَ جَبَلٌ وَهُمْ الْمُشْرِكُونَ فَاسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَنْ رَقِيَ هَذَا الْجَبَلَ اللَّيْلَةَ كَأَنَّهُ طَلِيعَةٌ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ قَالَ سَلَمَةُ فَرَقِيتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا ثُمَّ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِظَهْرِهِ مَعَ رَبَاحٍ غُلَامِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ وَخَرَجْتُ مَعَهُ بِفَرَسِ طَلْحَةَ أُنَدِّيهِ مَعَ الظَّهْرِ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا إِذَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْفَزَارِيُّ قَدْ أَغَارَ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَاقَهُ أَجْمَعَ وَقَتَلَ رَاعِيَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَبَاحُ خُذْ هَذَا الْفَرَسَ فَأَبْلِغْهُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَأَخْبِرْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْمُشْرِكِينَ قَدْ أَغَارُوا عَلَى سَرْحِهِ قَالَ ثُمَّ قُمْتُ عَلَى أَكَمَةٍ فَاسْتَقْبَلْتُ الْمَدِينَةَ فَنَادَيْتُ ثَلَاثًا يَا صَبَاحَاهْ ثُمَّ خَرَجْتُ فِي آثَارِ الْقَوْمِ أَرْمِيهِمْ بِالنَّبْلِ وَأَرْتَجِزُ أَقُولُ أَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّ سَهْمًا فِي رَحْلِهِ حَتَّى خَلَصَ نَصْلُ السَّهْمِ إِلَى كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ أَرْمِيهِمْ وَأَعْقِرُ بِهِمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَيَّ فَارِسٌ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَجَلَسْتُ فِي أَصْلِهَا ثُمَّ رَمَيْتُهُ فَعَقَرْتُ بِهِ حَتَّى إِذَا تَضَايَقَ الْجَبَلُ فَدَخَلُوا فِي تَضَايُقِهِ عَلَوْتُ الْجَبَلَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّيهِمْ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَمَا زِلْتُ كَذَلِكَ أَتْبَعُهُمْ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ بَعِيرٍ مِنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا خَلَّفْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَخَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُمْ أَرْمِيهِمْ حَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثِينَ بُرْدَةً وَثَلَاثِينَ رُمْحًا يَسْتَخِفُّونَ وَلَا يَطْرَحُونَ شَيْئًا إِلَّا جَعَلْتُ عَلَيْهِ آرَامًا مِنْ الْحِجَارَةِ يَعْرِفُهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى أَتَوْا مُتَضَايِقًا مِنْ ثَنِيَّةٍ فَإِذَا هُمْ قَدْ أَتَاهُمْ فُلَانُ بْنُ بَدْرٍ الْفَزَارِيُّ فَجَلَسُوا يَتَضَحَّوْنَ يَعْنِي يَتَغَدَّوْنَ وَجَلَسْتُ عَلَى رَأْسِ قَرْنٍ قَالَ الْفَزَارِيُّ مَا هَذَا الَّذِي أَرَى قَالُوا لَقِينَا مِنْ هَذَا الْبَرْحَ وَاللَّهِ مَا فَارَقَنَا مُنْذُ غَلَسٍ يَرْمِينَا حَتَّى انْتَزَعَ كُلَّ شَيْءٍ فِي أَيْدِينَا قَالَ فَلْيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ أَرْبَعَةٌ قَالَ فَصَعِدَ إِلَيَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَةٌ فِي الْجَبَلِ قَالَ فَلَمَّا أَمْكَنُونِي مِنْ الْكَلَامِ قَالَ قُلْتُ هَلْ تَعْرِفُونِي قَالُوا لَا وَمَنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ أَنَا سَلَمَةُ بْنُ الْأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا أَطْلُبُ رَجُلًا مِنْكُمْ إِلَّا أَدْرَكْتُهُ وَلَا يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ فَيُدْرِكَنِي قَالَ أَحَدُهُمْ أَنَا أَظُنُّ قَالَ فَرَجَعُوا فَمَا بَرِحْتُ مَكَانِي حَتَّى رَأَيْتُ فَوَارِسَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ قَالَ فَإِذَا أَوَّلُهُمْ الْأَخْرَمُ الْأَسَدِيُّ عَلَى إِثْرِهِ أَبُو قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَعَلَى إِثْرِهِ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ الْكِنْدِيُّ قَالَ فَأَخَذْتُ بِعِنَانِ الْأَخْرَمِ قَالَ فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ قُلْتُ يَا أَخْرَمُ احْذَرْهُمْ لَا يَقْتَطِعُوكَ حَتَّى يَلْحَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ قَالَ يَا سَلَمَةُ إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَتَعْلَمُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَالنَّارَ حَقٌّ فَلَا تَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ الشَّهَادَةِ قَالَ فَخَلَّيْتُهُ فَالْتَقَى هُوَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ فَعَقَرَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَرَسَهُ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ وَتَحَوَّلَ عَلَى فَرَسِهِ وَلَحِقَ أَبُو قَتَادَةَ فَارِسُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَوَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَتَبِعْتُهُمْ أَعْدُو عَلَى رِجْلَيَّ حَتَّى مَا أَرَى وَرَائِي مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا غُبَارِهِمْ شَيْئًا حَتَّى يَعْدِلُوا قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى شِعْبٍ فِيهِ مَاءٌ يُقَالُ لَهُ ذَو قَرَدٍ لِيَشْرَبُوا مِنْهُ وَهُمْ عِطَاشٌ قَالَ فَنَظَرُوا إِلَيَّ أَعْدُو وَرَاءَهُمْ فَخَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ يَعْنِي أَجْلَيْتُهُمْ عَنْهُ فَمَا ذَاقُوا مِنْهُ قَطْرَةً قَالَ وَيَخْرُجُونَ فَيَشْتَدُّونَ فِي ثَنِيَّةٍ قَالَ فَأَعْدُو فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّهُ بِسَهْمٍ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ يَا ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ أَكْوَعُهُ بُكْرَةَ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ يَا عَدُوَّ نَفْسِهِ أَكْوَعُكَ بُكْرَةَ قَالَ وَأَرْدَوْا فَرَسَيْنِ عَلَى ثَنِيَّةٍ قَالَ فَجِئْتُ بِهِمَا أَسُوقُهُمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَلَحِقَنِي عَامِرٌ بِسَطِيحَةٍ فِيهَا مَذْقَةٌ مِنْ لَبَنٍ وَسَطِيحَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأْتُ وَشَرِبْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللّ
Hat ús ferteld [Abu Bakr bin Abu Syaibah] hat ús ferteld [Hasyim Ibnul Qasim]. -op in oare manier wurdt it oanjûn- Hat ús ferteld [Ishaq bin Ibrahim] hat ús ferteld [Abu Amir Al Aqadi] beide fan [Ikrimah bin Ammar]. -op in oare manier wurdt it oanjûn- Hat ús ferteld [Abdullah bin 'Abdurrahman Ad Darimi] en dit is de hadith. It is oan ús rapportearre [Abu Ali Al Hanafi Ubaidullah bin Abdul Majid] hat ús ferteld dat [Ikrimah] - nammentlik Ibn Ammar - hat my ferteld [Iyas bin Salamah] fan [syn heit] hy sei: 'Wy hawwe ienris fochten mei de boadskipper fan Allah sallallaahu 'alaihi wasallam nei Hudaibiyah, op dat stuit brochten wy fjouwer, en wy brochten ús mar fjouwer geiten, dus dat bedrach fan geitemolke wie net genôch foar ús om te drinken. Dêrnei siet de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam tichtby de put wylst er bidde of spuide derop. Mei tank oan it gebed dat de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam recited oer de geit syn molke, wy wienen allegearre by steat om te drinken de molke nei ús hert ynhâld. Doe frege Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam ús om trou oan him ûnder de beam te beteljen. Ik beloofde trou oan Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam yn 'e earste groep. Dêrnei krige hy inisjatyf fan 'e freonen dy't op dat stuit oanwêzich wiene. Doe't hy de groep yn 't midden berikte, sei Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam tsjin my: 'Seingje dy, o Salamah'. Ik sei ek tsjin him: 'Ik haw trou oan jo tasein yn 'e earste groep, o boade fan Allah'. Mar ynstee sei er tsjin my: 'Gedrach wer, o Salamah'. Ik foldie úteinlik oan syn fersyk. Doe't hy seach dat ik hielendal gjin wapens droech, joech de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam my in skyld. Doe krige er noch in inisjatyf fan de lêste groep. Doe frege er my nochris: 'Wêrom hâldst my net trou, o Salamah?' Ik antwurde: 'Ik haw trou oan jo tasein, o boade fan Allah, yn feite haw ik twa kear trou oan jo tasein, nammentlik oan 'e earste groep en de middelste groep'. Doe sei Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Nim wer trou, o Salamah!' Uteinlik naam ik my foar de tredde kear trou oan him. Nei it ôfnimmen fan eed fan trou, frege Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam my: 'O Salamah, wêr binne de skylden en skylden dy't ik dy jûn haw?' Ik besocht syn fraach út te lizzen: 'O bode fan Allah, earder moete ik myn omke, Amir, it docht bliken dat hy ek hielendal gjin wapens hat, dat ik joech him it skyld'. Doe't dizze útlis hearde, glimke de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam en sei: 'Yndied, jo binne lykas wat de âlden seine, 'O Allah, o myn Rabb, jou my in leafhawwer dy't ik mear hâld as mysels'. In pear dagen letter noege de Mushrikin ús út om frede te meitsjen troch earst in koerier te stjoeren. Nei in proses dat net sa lang wie, hawwe wy einliks ôfpraat om frede te meitsjen. Earder wie ik in tsjinstfeint fan Talhah bin Ubaidillah, myn taak wie om hynders wetter te jaan en se te baden. As beleanning foar syn tsjinst krige ik iten fan him. Ik wie besletten om myn famylje en rykdom te ferlitten om te emigrearjen op it paad fan Allah en syn boadskipper. Doe't it fredesakkoart tusken ús en de minsken fan Mekka fêststeld wie, sadat wy mei-inoar omgean koene, doe gie ik op in dei nei de beammen om ûnder har te rêstjen. Wylst se ûnder de beam leine, kamen ynienen fjouwer Mushrikin út 'e ynwenners fan' e stêd Makkah en raasden oer de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam, dy't my lilk op har makke. Doe ferhuze ik by it sykjen nei in oare beamstam hja hongen de wapens op en dêrnei foelen se yn 'e sliep. Op dat stuit waard ynienen in stim heard dy't fan 'e boaiem fan' e klif rôp: 'O Muhajirin, Ibn Zunaim is fermoarde'. Daliks helle ik út en gong nei de fjouwer polyteïsten dy't sliepten, ik naem har wapens.' Salamah gie troch: 'Dêrnei sei ik tsjin harren: 'Troch dejinge dy't it gesicht fan Mohammed ferhearlike hat, wa't ûnder jimme syn holle doar te ferheegjen, sil ik syn nekke snije'. Uteinlik brocht ik de fjouwer Qurasiy-ûnleauwigen foar de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam. Tagelyk seach ik Amir, myn omke. It die bliken dat hy ek in Quraysh-man mei de namme Mikraz liedt om foar de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam brocht te wurden. De Quraysh-man mei de namme Mikraz mocht op in hynder ride, dat blykte te wurden folge troch sa'n tritich polyteïsten ûnder syn mannen. Foar in momint de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam seach nei harren en sei: 'Lit se wêze, want se sille drage harren ûnrjocht fan begjin oant ein'. Doe ferjûn Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam har, doe iepenbiere Allah it fers: '-En it is Hy dy't har hannen behâlde fan -jo te ferneatigjen- en jo hannen te -behâlde- se yn 'e midden fan' e stêd Mekka nei't Allah jo oer har wûn hat -' -Qs. Al Fath: 24-. Nei dat ynsidint kamen wy tegearre werom nei de stêd Medina mei oerwinning. Mar earst stiene wy earne op. Wylst ús ôfstân fan 'e Bani Lihyan op dat stuit allinich skieden waard troch in berch, neffens de ynformaasje dy't ik wit, wiene de Bani Lihyan ek Mushrik-minsken. Doe stelde de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam dat hy elkenien soe ferjaan dy't nachts de berch koe beklimme. Yndied, de berch foar harren like te wêzen útdaagjend de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam en de maten dy't wiene oanwêzich op dat stuit. Dyselde nacht slagge it my om twa of trije kear de berch te beklimmen. Uteinlik kamen wy yn 'e stêd Medina. Doe stjoerde Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Rabbah - syn tsjinstfeint - om in kamiel te begelieden dy't in frij grutte lading droech, doe begeliede ik Rabbah ek op Talha syn hynder. De oare deis hearde ik ynformaasje dat Abdurrahman Al Fazari ús groep ûnderskeppe woe. It die bliken dat de ynformaasje wie korrekt, Abdurrahman koe fange de kamiel fan Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam en syn lading. Wy hearden sels dat it him slagge om de persoan te deadzjen dy't op 'e kamiel ried. Op dat stuit sei ik tsjin Rabbah, 'O Rabbah, nim dit hynder en jou it oer oan Talha bin Ubaidullah, ferjit net, fertel de boadskipper fan Allah sallallaahu 'alaihi wasallam dat de Mushrikin de groep kamielen dy't er stjoerde hawwe fongen.' Dêrnei klom ik nei de top fan 'e heuvel, rjochting de stêd Medina, ik rôp mei in lûde stim, 'O ynwenners! ’ Trije kear efterinoar. Doe kaam ik fan de heuvel del, wylst ik trochgie mei it sjitten fan pylken op it doel fan de fijân, ûnderwilens om myn hert te treasten, bromde ik: 'Ik bin de soan fan Al Akwa', hjoed is de dei fan ferneatiging! 'Underweis om de fijân te efterfolgjen, trof ik in man út 'e Mushrikin. Doe begon ik pylken op him te rjochtsjen. Net lang dêrnei slagge it my om in pylk rjocht yn syn skouder te stekken, fan in ôfstân sei ik tsjin him: "Fiel de pylk, ik bin de soan fan Al Akwa", hjoed is de dei fan ferneatiging." Salamah sei: "By Allah, ik bliuw pylken op 'e fijân. Ynienen fan 'e foarkant seach ik in fijân riden op in hynder dy't efter de fijân rjochting en doe riden ik nei my hinne. Doe't er foarby kaam, liet ik daliks myn pylk los, oant ik him ferwûne koe. Net lang dêrnei kamen ferskate fijânske troepen oan. Mar lykas earder klom ik daliks de heuvel op. Fan 'e top fan' e heuvel besocht ik har foarútgong te stopjen troch stiennen op har te smiten, en it die bliken dat dizze metoade wurke. Se lutsen regelmjittich werom en lieten my har efternei bliuwe. Om't se beswier makken tsjin 'e lêst dy't se droegen, lieten se úteinlik it measte fan har foarrieden falle fan 'e kamiel fan 'e profeet (frede en segeningen fan Allah mei him) dy't se nommen hiene, sadat it lichter wêze soe en se koenen ûntkomme oan har auto. Ik bleau te folgjen harren tempo wylst smyt pylken. Ik makke ek spoaren op 'e diken mei stiennen, sadat de boadskipper fan Allah (frede en segen fan Allah mei him) en syn maten koene witte wat ik oan dizze fijannen dien hie. Mei-elkoar besochten de Mushrikin-troepen fan 'e heuvel del te kommen troch troch de smelle dyk op 'e heuvel te gean. Gelokkich wie Fulan bin Badri Al Fazari klear om hjirûnder te wachtsjen om har te helpen. Doe sieten se en rêsten om't se wurch wiene, wylst ik op 'e heuvel siet. Fan 'e top fan' e heuvel hearde ik Al Fazari freegjen oan syn freonen dy't krekt fan 'e heuvel ôfkommen wiene: 'Wat is dit? Wat is der mei jim oerkommen? ' se antwurden: 'Wy hawwe útputting ûnderfûn, troch Allah, wy hawwe it net troch de ein fan 'e nacht helle, mar wy waarden altyd bombardearre mei pylken, dus wy smieten de measte fan ús proviand fuort'. Doe bestelde Al Fazari fjouwer fan har om my oan te stean, op it lêst rûnen de fjouwer minsken de heuvel op om my oan te stean. Doe't de ôfstân tusken my en harren tichterby kaam, sadat se myn stim hearden, rôp ik: 'Hey jim fjouwer, ken jim my? ’ antwurden se: ‘Nee, wy kenne dy net, wa bisto krekt? ' Ik antwurde: 'Ik bin Salamah bin Al Akwa', om 'e wille fan' e Ien dy't it gesicht fan Muhammad ferhearliket, sil ik jo net libje litte, miskien sille jo my ek net libje litte '. Doe hearde ik ien fan de fjouwer minsken antwurdzje lykas ik sei. Foardat ik ferhuze, seach ik ynienen ferskate freonen fan Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam hynders riden fan efter de boskjes nei wêr't ik wie. Salamah sei: 'It earste wat ik seach wie Akhram Al Asadi, folge troch Abu Qatadah Al Ansari. Dêrnei ferskynde Miqdad bin Aswad Al Kindi'. Salamah gie troch, 'Doe pakte ik de teugels fan Akhram syn hynder, en it die bliken dat se nei foaren rieden om my te helpen. Ik sei fuortdaliks: 'O Akhram, wês foarsichtich mei har, lit se jo net ferwûne of skea dwaan, oant fersterkingen komme fan 'e boadskipper fan Allah sallallaahu 'alaihi wasallam en de oare begelieders'. Hy antwurde: 'O Salamah, as jo wier leauwe yn Allah en Allah en de dei fan it oardiel, en jo binne der wis fan dat de himel en de hel binne wier, dan net foarkomme my te berikken martlerdom. Salamah sei: 'Doe liet ik him foarút gean om ien op ien te fjochtsjen, doe kaam Abdurrahman nei foaren om Akhram tsjin te gean, earst koe hy Abdurrahman syn hynder ferwûne, mar op it lêst koe Abdurrahman Akhram stekke oant hy foel. Abdurrahman stapte doe op syn hynder. Dêrnei, Abu Qatadah - in hynsteriden soldaat fan 'e profeet sallallaahu 'alaihi wasallam - foarút nei Abdurrahman. Doe koe Abu Qatadah Abdurrahman stekke en him fermoardzje, om 'e wille fan' e Ien dy't it gesicht fan Muhammad sallallaahu 'alaihi wasallam ferhearlike, bleau ik har te foet te folgjen oant ik net ien fan Muhammad sallallaahu 'alaihi wasallam's freonen seach en net iens har stof. Tsjin sinne ûndergong gongen se nei de dyk op 'e heuvel dêr't in boarne wie dy't Dzu hjitte Qard, foar hjar to drinken, omt hja toarst hawwe'. Salamah sei: 'Doe seagen se my efter har oanrinnen, ik blokkearre se fan 'e mar sadat se gjin drip wetter drinke koene'. Salamah sei: 'Doe ferlieten se it plak en striden by de heuvels lâns'. Salamah gie troch: 'Doe rûn ik en trof ien fan harren, doe stuts ik him mei in pylk rjochts op 'e punt fan 'e skouderbonke'. Salamah gie troch, 'Doe sei ik op in spottende toan: 'Besykje de pylk út te lûken dy't ik stiek, ik bin de soan fan Al Akwa', hjoed is de dei fan ferneatiging'. De fijân sei: 'Wat in ûngelokkige moarn, bisto wier Akwa'? ' Ik antwurde: 'Dat is rjocht, fijân fan Allah, ik bin Akwa' dy't jo yn 'e iere moarn pech bringt.' Akwa' gie troch, 'De fijân ferwûne twa fan syn hynders op 'e berchhelling. Ik naam se beide nei de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam. Amir folge my mei in learen geriba mei twa bûsen, ien fol mei mingde molke en de oare fol mei suver wetter. Ik útfierde waskjen en dronk, doe moete ik Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam dy't by de wetterboarne wie dat ik foarkommen dat de fijân drinke. It die bliken dat de boadskipper fan Allah alle kamielen en alles wat ik rêden hie fan 'e polyteïstyske troepen nommen hie, en ek de spear en burdah doek. Op dat stuit hie Bilal in kamiel slachte fan ferskate kamielen dy't ik fan 'e Mushrikians rêden hie, doe naam hy de lever en de bult en ferbaarnde it, dêrnei bea hy it oan 'e boadskipper fan Allah sallallaahu 'alaihi wasallam'. Salamah gie troch, 'ik sei: 'O boadskipper fan Allah, lit my hûndert minsken kieze út it fijân leger, doe folge ik har oant nimmen oars ús ynformearre oer ús posysje, mar ik snij har de nekke'. Salamah sei: 'Dat Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam glimke, sadat syn molaren oerdeis dúdlik sichtber wiene. Doe frege er: 'O Salamah, bist klear foar watst dwaan silst?' Ik antwurde: 'Fansels, troch dejinge dy't jo ferhearlike hat'. Dêrnei sei er: 'Wit it, o Salamah, yndie binne se no op it grûngebiet fan it Ghathafan-folk'. Salamah sei: 'Doe kaam der in man út Ghathafan en sei: 'Sa en sa hiene se in kamiel foar har slachte, doe't se it bist skine, seagen se ynienen stof opstean, dat se rûnen yn in haast fuort'. De oare deis sei de profeet sallallaahu 'alaihi wasallam: 'De bêste soldaat te hynder hjoed is Abu Qatadah, wylst de bêste soldaat te foet Salamah is'. Salamah gie troch, 'Doe joech Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam my twa spearen, nammentlik; spearen foar ruters en spearen foar fuotgongers, en doe kombinearre ik se ta ien. Doe kamen wy werom nei Medina en ik ried efter Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam op 'e Adzba''. Salamah sei: 'Doe't wy midden op 'e dyk wiene, -Salamah sei - wie d'r in freon fan Ansar dy't ús útnoege om in rappe race te rinnen. Salamah sei: 'Doe sei de freon fan 'e Ansar: 'Is d'r net ien dy't in race nei Medina rinne wol? ' en hy herhelle it ferskate kearen'. Salamah gie troch, 'Nei't ik syn wurden hearde, sei ik:' Wolle jo in foarname persoan ferhearlikje, of wolle jo autoriteit krije foar in respekteare persoan? ' hy antwurde: 'Nee, mar foar de boadskipper fan Allah sallallaahu 'alaihi wasallam'. Salamah gie troch, 'ik sei: 'O boadskipper fan Allah, lit my om 'e wille fan myn heit en mem de útdaging oannimme fan' e race foar manlju!' Hy antwurde: 'Asjebleaft as jo wolle'. Salamah sei: 'Litte wy begjinne'. Doe rûn ik op 'e fuotten, ik liet him mei opsetsin gean oant er in heuvel of twa opklommen, om't ik benaud wie dat ik gjin enerzjy hie, doe rûn ik syn fuotstappen foarby en it slagge my noch lit him in heuvel of twa beklimme. Doe ried ik wer sa hurd as ik koe dat ik him tsjinkomme koe.' Salamah sei: 'Doe tikte ik him tusken de skouders'. Salamah gie troch, 'ik sei: 'By Allah, jo binne foarôfgien''. - sei Iyasy; Ik tink dat Salamah sei - 'Ik bin him foarôfgien nei Medina'. Salamah gie troch, 'By Allah, wy