Salamah bin Al-Akwa' berbaiat dua kali di Hudaibiyah, dan Nabi menjelaskan bahwa isinya adalah baiat untuk menyongsong kematian

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ كِلَاهُمَا عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ ح و حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ وَهَذَا حَدِيثُهُ أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ قَدِمْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَعَلَيْهَا خَمْسُونَ شَاةً لَا تُرْوِيهَا قَالَ فَقَعَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى جَبَا الرَّكِيَّةِ فَإِمَّا دَعَا وَإِمَّا بَصَقَ فِيهَا قَالَ فَجَاشَتْ فَسَقَيْنَا وَاسْتَقَيْنَا قَالَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَانَا لِلْبَيْعَةِ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ قَالَ فَبَايَعْتُهُ أَوَّلَ النَّاسِ ثُمَّ بَايَعَ وَبَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَسَطٍ مِنْ النَّاسِ قَالَ بَايِعْ يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ وَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَزِلًا يَعْنِي لَيْسَ مَعَهُ سِلَاحٌ قَالَ فَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَفَةً أَوْ دَرَقَةً ثُمَّ بَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ النَّاسِ قَالَ أَلَا تُبَايِعُنِي يَا سَلَمَةُ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ وَفِي أَوْسَطِ النَّاسِ قَالَ وَأَيْضًا قَالَ فَبَايَعْتُهُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ قَالَ لِي يَا سَلَمَةُ أَيْنَ حَجَفَتُكَ أَوْ دَرَقَتُكَ الَّتِي أَعْطَيْتُكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقِيَنِي عَمِّي عَامِرٌ عَزِلًا فَأَعْطَيْتُهُ إِيَّاهَا قَالَ فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ إِنَّكَ كَالَّذِي قَالَ الْأَوَّلُ اللَّهُمَّ أَبْغِنِي حَبِيبًا هُوَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ نَفْسِي ثُمَّ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ رَاسَلُونَا الصُّلْحَ حَتَّى مَشَى بَعْضُنَا فِي بَعْضٍ وَاصْطَلَحْنَا قَالَ وَكُنْتُ تَبِيعًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَسْقِي فَرَسَهُ وَأَحُسُّهُ وَأَخْدِمُهُ وَآكُلُ مِنْ طَعَامِهِ وَتَرَكْتُ أَهْلِي وَمَالِي مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا اصْطَلَحْنَا نَحْنُ وَأَهْلُ مَكَّةَ وَاخْتَلَطَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَكَسَحْتُ شَوْكَهَا فَاضْطَجَعْتُ فِي أَصْلِهَا قَالَ فَأَتَانِي أَرْبَعَةٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ فَجَعَلُوا يَقَعُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبْغَضْتُهُمْ فَتَحَوَّلْتُ إِلَى شَجَرَةٍ أُخْرَى وَعَلَّقُوا سِلَاحَهُمْ وَاضْطَجَعُوا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَسْفَلِ الْوَادِي يَا لِلْمُهَاجِرِينَ قُتِلَ ابْنُ زُنَيْمٍ قَالَ فَاخْتَرَطْتُ سَيْفِي ثُمَّ شَدَدْتُ عَلَى أُولَئِكَ الْأَرْبَعَةِ وَهُمْ رُقُودٌ فَأَخَذْتُ سِلَاحَهُمْ فَجَعَلْتُهُ ضِغْثًا فِي يَدِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ لَا يَرْفَعُ أَحَدٌ مِنْكُمْ رَأْسَهُ إِلَّا ضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاهُ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَجَاءَ عَمِّي عَامِرٌ بِرَجُلٍ مِنْ الْعَبَلَاتِ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزٌ يَقُودُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَرَسٍ مُجَفَّفٍ فِي سَبْعِينَ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ دَعُوهُمْ يَكُنْ لَهُمْ بَدْءُ الْفُجُورِ وَثِنَاهُ فَعَفَا عَنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ } الْآيَةَ كُلَّهَا قَالَ ثُمَّ خَرَجْنَا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَنَزَلْنَا مَنْزِلًا بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَنِي لَحْيَانَ جَبَلٌ وَهُمْ الْمُشْرِكُونَ فَاسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَنْ رَقِيَ هَذَا الْجَبَلَ اللَّيْلَةَ كَأَنَّهُ طَلِيعَةٌ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ قَالَ سَلَمَةُ فَرَقِيتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا ثُمَّ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِظَهْرِهِ مَعَ رَبَاحٍ غُلَامِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ وَخَرَجْتُ مَعَهُ بِفَرَسِ طَلْحَةَ أُنَدِّيهِ مَعَ الظَّهْرِ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا إِذَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْفَزَارِيُّ قَدْ أَغَارَ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَاقَهُ أَجْمَعَ وَقَتَلَ رَاعِيَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَبَاحُ خُذْ هَذَا الْفَرَسَ فَأَبْلِغْهُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَأَخْبِرْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الْمُشْرِكِينَ قَدْ أَغَارُوا عَلَى سَرْحِهِ قَالَ ثُمَّ قُمْتُ عَلَى أَكَمَةٍ فَاسْتَقْبَلْتُ الْمَدِينَةَ فَنَادَيْتُ ثَلَاثًا يَا صَبَاحَاهْ ثُمَّ خَرَجْتُ فِي آثَارِ الْقَوْمِ أَرْمِيهِمْ بِالنَّبْلِ وَأَرْتَجِزُ أَقُولُ أَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّ سَهْمًا فِي رَحْلِهِ حَتَّى خَلَصَ نَصْلُ السَّهْمِ إِلَى كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ أَرْمِيهِمْ وَأَعْقِرُ بِهِمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَيَّ فَارِسٌ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَجَلَسْتُ فِي أَصْلِهَا ثُمَّ رَمَيْتُهُ فَعَقَرْتُ بِهِ حَتَّى إِذَا تَضَايَقَ الْجَبَلُ فَدَخَلُوا فِي تَضَايُقِهِ عَلَوْتُ الْجَبَلَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّيهِمْ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَمَا زِلْتُ كَذَلِكَ أَتْبَعُهُمْ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ بَعِيرٍ مِنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا خَلَّفْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَخَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُمْ أَرْمِيهِمْ حَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلَاثِينَ بُرْدَةً وَثَلَاثِينَ رُمْحًا يَسْتَخِفُّونَ وَلَا يَطْرَحُونَ شَيْئًا إِلَّا جَعَلْتُ عَلَيْهِ آرَامًا مِنْ الْحِجَارَةِ يَعْرِفُهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى أَتَوْا مُتَضَايِقًا مِنْ ثَنِيَّةٍ فَإِذَا هُمْ قَدْ أَتَاهُمْ فُلَانُ بْنُ بَدْرٍ الْفَزَارِيُّ فَجَلَسُوا يَتَضَحَّوْنَ يَعْنِي يَتَغَدَّوْنَ وَجَلَسْتُ عَلَى رَأْسِ قَرْنٍ قَالَ الْفَزَارِيُّ مَا هَذَا الَّذِي أَرَى قَالُوا لَقِينَا مِنْ هَذَا الْبَرْحَ وَاللَّهِ مَا فَارَقَنَا مُنْذُ غَلَسٍ يَرْمِينَا حَتَّى انْتَزَعَ كُلَّ شَيْءٍ فِي أَيْدِينَا قَالَ فَلْيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ أَرْبَعَةٌ قَالَ فَصَعِدَ إِلَيَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَةٌ فِي الْجَبَلِ قَالَ فَلَمَّا أَمْكَنُونِي مِنْ الْكَلَامِ قَالَ قُلْتُ هَلْ تَعْرِفُونِي قَالُوا لَا وَمَنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ أَنَا سَلَمَةُ بْنُ الْأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا أَطْلُبُ رَجُلًا مِنْكُمْ إِلَّا أَدْرَكْتُهُ وَلَا يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ فَيُدْرِكَنِي قَالَ أَحَدُهُمْ أَنَا أَظُنُّ قَالَ فَرَجَعُوا فَمَا بَرِحْتُ مَكَانِي حَتَّى رَأَيْتُ فَوَارِسَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ قَالَ فَإِذَا أَوَّلُهُمْ الْأَخْرَمُ الْأَسَدِيُّ عَلَى إِثْرِهِ أَبُو قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَعَلَى إِثْرِهِ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ الْكِنْدِيُّ قَالَ فَأَخَذْتُ بِعِنَانِ الْأَخْرَمِ قَالَ فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ قُلْتُ يَا أَخْرَمُ احْذَرْهُمْ لَا يَقْتَطِعُوكَ حَتَّى يَلْحَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ قَالَ يَا سَلَمَةُ إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَتَعْلَمُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَالنَّارَ حَقٌّ فَلَا تَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ الشَّهَادَةِ قَالَ فَخَلَّيْتُهُ فَالْتَقَى هُوَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ فَعَقَرَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَرَسَهُ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ وَتَحَوَّلَ عَلَى فَرَسِهِ وَلَحِقَ أَبُو قَتَادَةَ فَارِسُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَوَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَتَبِعْتُهُمْ أَعْدُو عَلَى رِجْلَيَّ حَتَّى مَا أَرَى وَرَائِي مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا غُبَارِهِمْ شَيْئًا حَتَّى يَعْدِلُوا قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى شِعْبٍ فِيهِ مَاءٌ يُقَالُ لَهُ ذَو قَرَدٍ لِيَشْرَبُوا مِنْهُ وَهُمْ عِطَاشٌ قَالَ فَنَظَرُوا إِلَيَّ أَعْدُو وَرَاءَهُمْ فَخَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ يَعْنِي أَجْلَيْتُهُمْ عَنْهُ فَمَا ذَاقُوا مِنْهُ قَطْرَةً قَالَ وَيَخْرُجُونَ فَيَشْتَدُّونَ فِي ثَنِيَّةٍ قَالَ فَأَعْدُو فَأَلْحَقُ رَجُلًا مِنْهُمْ فَأَصُكُّهُ بِسَهْمٍ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الْأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ يَا ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ أَكْوَعُهُ بُكْرَةَ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ يَا عَدُوَّ نَفْسِهِ أَكْوَعُكَ بُكْرَةَ قَالَ وَأَرْدَوْا فَرَسَيْنِ عَلَى ثَنِيَّةٍ قَالَ فَجِئْتُ بِهِمَا أَسُوقُهُمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَلَحِقَنِي عَامِرٌ بِسَطِيحَةٍ فِيهَا مَذْقَةٌ مِنْ لَبَنٍ وَسَطِيحَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأْتُ وَشَرِبْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللّ

Esan digu [Abu Bakr bin Abu Syaibah-ek] esan digula [Hasyim Ibnul Qasim-ek]. -beste modu batean esaten da- Esan digu [Ishaq bin Ibrahim-ek] esan digula [Abu Amir Al Aqadi-k] biak [Ikrimah bin Ammar-engandik]. -beste modu batean esaten da- Esan digu [Abdullah bin 'Abdurrahman Ad Darimi] eta hau da haditha. Jakinarazi digute [Abu Ali Al Hanafi Ubaidullah bin Abdul Majid-ek] esan digula [Ikrimah-ek] -hau da, Ibn Ammar-ek- esan dit [Iyas bin Salamah] [bere aitak] esan zuela: 'Behin Allahren Mezulariaren aurka borrokatu ginen Hudaibiyah-ra, garai hartan laurehun ginen, eta berrogeita hamar ahuntz bakarrik ekarri genituen, beraz, ahuntz esne kopuru hori ez zen nahikoa edateko. Ondoren, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, putzuaren ondoan eseri zen otoitz egiten edo gainean tu egiten zuen bitartean. Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, ahuntz-esnearen gainean errezitatu zuen otoitzari esker, denok esnea nahi genuen arte edan ahal izan genuen. Orduan, Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek zuhaitzaren azpian leialtasuna adieraztera gonbidatu gintuen. Lehenengo taldean Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam-i leialtasuna zin egin nion. Gero, une hartan bertan zeuden lagunengandik hastapena jasotzen jarraitu zuen. Erdiko taldera iritsi zenean, Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zidan: "Bedeinka zaitzala, Salamah". Nik ere esan nion: "Lehen taldean leialtasuna zin egin dizut, Allahren Mezularia". Baina horren ordez esan zidan: "Portatu zaitez berriro, Salamah". Azkenean, bere eskaera bete nuen. Armarik ez nuela ikusi zuenean, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek ezkutu bat eman zidan. Gero, beste hastapen bat jaso zuen azken taldearengandik. Garai hartan, berriro galdetu zidan: 'Zergatik ez didazu leialtasuna hartzen, Salamah?'. Nik erantzun nion: 'Leialtasuna zin egin dizut, Allahren Mezularia, izan ere, bi aldiz zin egin dizut leialtasuna, lehen taldeari eta erdiko taldeari, hain zuzen ere'. Orduan, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: 'Hartu leialtasuna berriro, Salamah!'. Azkenean, hirugarren aldiz zin egin nion leialtasuna. Leialtasun zina egin ondoren, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek galdetu zidan: 'Salamah, non daude eman nizkizun ezkutuak eta babeskiak?'. Bere galdera azaltzen saiatu nintzen: 'Alaren Mezularia, lehenago nire osaba Amir ezagutu nuen, eta azkenean ez du armarik, beraz, ezkutua eman nion'. Azalpen hau entzunda, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallamek irribarre egin eta esan zuen: "Egia esan, antzinakoek esan zutenaren antzekoa zara: 'O Ala, o ene Maisu, eman iezadazu neure burua baino gehiago maite dudan maitale bat'". Egun batzuk geroago, Mushrikinek bakea egitera gonbidatu gintuen, lehenik mezulari bat bidaliz. Prozesu luzea egin ondoren, azkenean bakea egitea adostu genuen. Aurretik, Talhah bin Ubaidillahren morroia nintzen, nire lana zaldiei ura ematea eta bainatzea zen. Bere zerbitzuaren sari gisa, janaria jaso nuen berarengandik. Nire familia eta aberastasuna uztea erabaki nuen Ala eta bere Mezulariaren bidean emigratzeko. Meka herriaren eta gure arteko bake akordioa ezarri zenean, elkarren artean nahastu ahal izateko, egun batean zuhaitzetara joan nintzen haien azpian atseden hartzera. Zuhaitz horren azpian etzanda nengoela, bat-batean Mekako lau politeista etorri ziren eta Alaren Mezulariaren (bakea eta Alaren bedeinkapenak beraren gainean) inguruan txutxu-mutxuka ari ziren, harik eta haiekin haserretu nintzen arte. Orduan, beste zuhaitz-enbor batera joan nintzen armak zintzilikatzen ikusten nituen bitartean eta gero lokartu egin ziren. Une horretan, bat-batean ahots bat entzun nuen amildegiaren hondotik oihuka: 'Oi Muhajirun, Ibn Zunaim hil dute'. Berehala atera eta lo zeuden lau politeistengana joan nintzen, eta haien armak hartu nituen'. Salamahk jarraitu zuen: 'Ondoren, esan nien: 'Mahomaren aurpegia glorifikatu duenaren izenean, zuen artean burua altxatzen ausartzen den edonork lepoa jo diezaioket'. Azkenean, lau Qurashi infidelak Alaren Mezulariaren (bakea eta Alaren bedeinkapenak beraren gainean) aurrera eraman nituen. Aldi berean, Amir, nire osaba, ikusi nuen. Mikraz izeneko Quraish gizon bat ere eramaten ari zela gertatu zen, sallallaahu 'alaihi wasallam Profetaren aurrera eramateko. Mikraz izeneko Quraysh gizonari zaldi gainean ibiltzen utzi zioten, eta, azkenean, bere gizonen artean hogeita hamar bat politeista zebiltzan atzetik. Une batez, sallallaahu 'alaihi wasallam profetak begiratu eta esan zien: "Utzi bakean, hasieratik amaierara jasango baitute beren injustizia". Orduan, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek barkatu egin zien, eta gero Alak bertso hau agerian utzi zuen: "-Eta Hark eragotzi zien haien eskuak zuek suntsitzea, eta zuen eskuak Meka hiriaren erdian suntsitzea eragotzi zizkiena, Alak haien gainetik irabazi ondoren-" -Galdera Al Fath: 24-. Gertakari horren ondoren, elkarrekin itzuli ginen Medina hirira garaipenarekin. Baina lehenik, nonbait gelditu ginen. Bitartean, garai hartan Bani Lihyanen eta gure arteko distantzia mendi batek bakarrik bereizten zuen, eta dakidanez, Bani Lihyanak ere politeisten artean zeuden. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, esan zuen gauez mendira igotzen zen edonori barkatuko ziola. Izan ere, aurrean zuten mendiak erronka egiten ziola zirudien Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, eta une hartan bertan zeuden lagunei. Gau berean, bi edo hiru aldiz igotzea lortu nuen mendira. Azkenean, Medina hirira iritsi ginen. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, Rabbah bidali zuen -bere morroia- zama nahiko handia zeraman gamelua eskoltatzera, eta gero, nik ere lagundu nion Rabbahri Talhah-ren zaldian. Hurrengo egunean, Abdurrahman Al Fazarik gure taldea atzemango zuela entzun nuen. Informazioa egia zela gertatu zen, Abdurrahmanek Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam-en gamelua eta bere zama harrapatzea lortu zuen. Gameluan zihoan pertsona hiltzea ere lortu zuela entzun genuen. Garai hartan Rabbahi esan nion: «Oi Rabbah, hartu zaldi hau eta eman Talhah bin Ubaidullah-ri, ez ahaztu, jakinarazi Allahren Mezulariari, sallallaahu 'alaihi wasallam, politeistek bidalitako gamelu taldea harrapatu dutela». Ondoren, muinora igo nintzen, Medina hiriari begira, eta ozen oihu egin nuen: «Oi jendea!». Hiru aldiz jarraian. Gero, muinotik jaitsi nintzen etsaien helburuetara geziak jaurtitzen jarraituz, eta, aldi berean, bihotza kontsolatzeko, marmar egin nuen: «Al Akwaren semea naiz», gaur suntsipenaren eguna da!». Etsaia harrapatzera nindoala, politeistetako gizon batekin topo egin nuen. Orduan, geziak jaurtitzen hasi nintzen. Handik gutxira, gezi bat sartu nion sorbaldan, eta urrutitik esan nion: «Dastatu gezi hori, Al Akwaren semea naiz», gaur suntsipenaren eguna da». Salamah-ek esan zuen: «Alaren izenean, etsaiei geziak jaurtitzen jarraitu diet». Bat-batean, zaldi gainean zihoan etsai bat niregana zetorrela ikusi nuen. Orduan, zuhaitz lodi baten atzean ezkutatu nintzen. Zaldi gainean zegoen etsaia pasa bezain laster, berehala jaurti nuen gezia eta zauritzea lortu nuen. Handik gutxira, beste hainbat etsai tropa etorri ziren. Baina lehen bezala, berehala igo nintzen muinora. Muinoaren gailurretik haien aurrerapena geldiarazten saiatu nintzen harriak botaz, eta arrakasta izan nuen. Modu ordenatuan atzera egin zuten eta haien atzetik jarraitzen utzi zidaten. Zeramaten zamarekin astun sentitzen zirenez, azkenean hornigai gehienak Alaren Mezulariaren gamelutik (bakea eta Alaren bedeinkapenak berarengan) bota zituzten, arinagoa izan zedin eta beren ibilgailuarekin ihes egin ahal izateko. Geziak jaurtitzen jarraitu nien. Errepideetan arrastoak ere egin nituen harriekin, Alaren Mezulariak (bakea eta Alaren bedeinkapenak berarengan) eta bere lagunek jakin zezaten zer egin nien etsaiei. Tropa politeistak elkarrekin estututa zeuden, muinoa bide estu batetik jaisten saiatuz. Zorionez, Fulan bin Badri Al Fazari prest zegoen laguntzeko. Gero, atseden hartzeko eseri ziren, nekatuta zeudelako, eta ni, berriz, muinoan eserita nengoen. Muinoaren gailurretik, Al Fazarik muinotik jaitsi berri ziren bere lagunei galdetzen entzun nien: «Zer da hau? Zer gertatu zaizue?». Haiek erantzun zuten: «Nekea jasan dugu, Alaren izenean, ez dugu gauaren amaierara arte iritsi, baina etengabe geziekin zaparrada egin digute, beraz, gure hornigai gehienak bota ditugu». Orduan, Al Fazarik lau pertsonetara begira jartzeko agindu zien, eta azkenean laurak muinora igo ziren korrika niri begira egoteko. Nire eta haien arteko distantzia nahikoa zenean nire ahotsa entzuteko, orduan oihu egin nuen: «Zuek laurok, ezagutzen nauzue?». Haiek erantzun zuten: «Ez, ez zaituztegu ezagutzen, nor zarete benetan?». Nik erantzun nien: «Salamah bin Al Akwa naiz», Muhammaden aurpegia goraipatu zuenaren izenean, ez zaituztet bizitzen utziko, agian zuek ere ez nauzue bizitzen utziko». Orduan, lau pertsonetatik batek esan bezala erantzuten entzun nuen. Mugitu baino lehen, bat-batean, Allahren Mezulariaren (sallallaahu 'alaihi wasallam) hainbat lagun ikusi nituen, zaldi gainean, zuhaitzen zuhaixken atzetik ni nengoen lekura ateratzen. Salamahek esan zuen: «Ikusi nuen lehenengo gauza Akhram Al Asadi izan zen, eta ondoren Abu Qatadah Al Ansari. Ondoren, Miqdad bin Aswad Al Kindi agertu zen». Salamahek jarraitu zuen: «Orduan, Akhram-en zaldiaren uzdeak hartu nituen, eta laguntzera joan ziren korrika. Berehala esan nien: «Oi Akhram, kontuz ibili haiekin, ez utzi minik egiten edo kalterik egiten, Allahren Mezulariaren (sallallaahu 'alaihi wasallam) eta beste lagunen errefortzuak etorri arte». Hark erantzun zuen: «Oi Salamah, benetan Allahrengan, Allahrengan eta Judizioaren Egunean sinesten baduzu, eta zerua eta infernua egiazkoak direla ziur bazaude, ez eragotzi martirioa lortzea». Salamah-ek esan zuen: «Orduan, aurrera egiten utzi nion aurrez aurre borrokatzeko, eta gero Abdurrahman aurrera egin zuen Akhram-i aurre egiteko. Hasieran, Abdurrahmanen zaldia zauritu ahal izan zuen, baina azkenean, Abdurrahmanek Akhram labankadaz jo ahal izan zuen erori arte. Abdurrahmanek bere zaldira igo zen. Ondoren, Abu Qatadah - Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam-en zaldizko soldadu bat - aurrera egin zuen Abdurrahman-i aurre egiteko. Orduan, Abu Qatadah-ek Abdurrahman labankadaz jo eta hil ahal izan zuen, Muhammad, sallallaahu 'alaihi wasallam-en aurpegia goratu zuenaren mesedetan. Oinez jarraitu nien Muhammad, sallallaahu 'alaihi wasallam-en lagunik ikusi ez nuen arte, eta ezta haien hautsa ere. Ilunabarrean, muinoan zegoen errepidera joan ziren, non Dzu Qard izeneko iturri bat zegoen, egarri zirelako edateko». Salamah-ek esan zuen: «Orduan, haien atzetik korrika nindoala ikusi ninduten, eta lakutik urrundu nituen ur tanta bat ere edan ez zezaten». Salamah-ek esan zuen: «Orduan, lekutik alde egin eta mendi-magalean borrokatu ziren». Salamah-ek jarraitu zuen: «Orduan korrika egin eta haietako batekin topo egin nuen, eta gero gezi batekin sorbalda-hezurraren puntan sartu nion». Salamah-ek jarraitu zuen: «Orduan, iseka-tonuan esan nion: 'Saiatu sartu nizun gezia ateratzen, Al Akwaren semea naiz', gaur suntsipenaren eguna da». Etsaiak esan zuen: «Zein goiz zorte txarrekoa, benetan Akwa al zara?». Nik erantzun nion: «Hori da, Alaren etsaia, ni Akwa naiz, goizaldean zorte txarra ekartzen dizuna». Akwa-k jarraitu zuen: «Etsaiak bere bi zaldi zauritu zituen mendi-magalean. Biak eraman nituen Profetarengana, sallallaahu 'alaihi wasallam. Amirrek jarraitu zidan bi poltsiko zituen larruzko geriba bat zeramala, bata esne nahasiarekin eta bestea ur garbiarekin». Abluzioa egin eta edan nuen, gero Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin topo egin nuen, etsaiari edatea eragotzi nion ur iturrian zegoena. Gertatu zen Ala-ren Mezulariak gamelu guztiak eta politeisten tropetatik salbatu nuen guztia hartu zuela, baita lantza eta burdah oihalak ere. Garai hartan, Bilalek mushrikiarrengandik erreskatatu nituen gamelu bat hil zuen, gero gibela eta konkorra hartu eta erre egin zituen, eta ondoren Ala-ren Mezulariari eskaini zizkion. Salamah-ek jarraitu zuen: «Esan nuen: “Alaren Mezularia, utzi ehun gizon aukeratzen etsaien armadatik, eta gero jarraituko diet inork gure posizioaren berri eman arte, nik haien lepoa moztu izan ezik”. Salamah-ek esan zuen: “Beraz, Ala-ren Mezulariak irribarre egin zuen egun hartan bere haginak argi eta garbi ikusten ziren arte. Gero galdetu zuen: “Oi Salamah, prest al zaude egingo duzun horretarako?” 'Bai, zu ohoratu zaituenaren izenean erantzun nion'. Orduan esan zuen: 'Jakin ezazu, Salamah, Ghatafan herriaren lurraldean daudela orain'. Salamah-ek esan zuen: 'Orduan, gizon bat etorri zen Ghatafanetik eta esan zuen: 'Honek gamelu bat hil die, eta larrua kentzen ari zirela, bat-batean hautsa ikusi zuten, eta izututa ihes egin zuten'. Hurrengo egunean, Ala-ren Mezulariak (bakea eta Ala-ren bedeinkapenak beraren gainean izan daitezela) esan zuen: "Gaur egungo zaldizko onena Abu Qatadah da, eta oinezko soldadu onena Salamah". Salamah-ek jarraitu zuen: "Orduan, Ala-ren Mezulariak (bakea eta Ala-ren bedeinkapenak beraren gainean izan daitezela) bi lantza eman zizkidan, bat zaldizkoentzat eta bestea oinezko soldaduentzat, eta nik batu nituen. Gero Medinara itzuli ginen, eta Ala-ren Mezulariaren atzetik joan nintzen (bakea eta Ala-ren bedeinkapenak beraren gainean izan daitezela) Adzban". Salamah-k esan zuen: «Bidean gindoazela, -esan zuen Salamah-, Ansar-en lagun batek lasterketa azkar batera gonbidatu gintuen. Salamah-k esan zuen: «Orduan, Ansar-en lagunak galdetu zuen: "Ez al dago inor Medinara lasterketa egin nahi duenik?", eta hainbat aldiz errepikatu zuen hori». Salamah-k jarraitu zuen: «Entzun ondoren, galdetu nion: "Pertsona noble bat ohoratu nahi duzu, ala pertsona ospetsu baten aurrean ospea lortu nahi duzu?"». Hark erantzun zuen: «Ez, baina Ala-ren Mezulariarentzat, sallallaahu 'alaihi wasallam'». Salamah-ek jarraitu zuen: «Nik esan nuen: «Alaren Mezularia, nire aita eta amaren izenean, onartu gizonaren arraza erronka!». Hark erantzun zuen: «Mesedez, nahi baduzu». Salamah-ek esan zuen: «Has gaitezen». Orduan, oinekin korrika egin nuen, nahita utzi nion muino bat edo bi igotzen, energiarik gabe geratuko ote zen beldur bainintzen, gero bere urratsen aurretik korrika egin nuen eta hala ere muino bat edo bi igotzen utzi nion. Orduan, ahal nuen azkarren korrika egin nuen, harekin topo egin arte». Salamah-ek esan zuen: «Orduan, sorbalden artean laztandu nuen». Salamah-ek jarraitu zuen: «Esan nion: 'Alaren izenean, aurretik joan zaituzte'». - Iyasy-k esan zuen; uste dut Salamah-ek esan zuela- «Aurretik joan naiz Medinara». Salamah-ek jarraitu zuen: «Alaren izenean, ginenean...»