Nabi tak menahan emas segunung uhud lebih dari tiga malam, kecuali untuk membayar hutang

حَدَّثَنَا عَيَّاشٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى حَدَّثَنَا الْجُرَيْرِيُّ عَنْ أَبِي الْعَلَاءِ عَنْ الْأَحْنَفِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ جَلَسْتُ ح و حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا الْجُرَيْرِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو الْعَلَاءِ بْنُ الشِّخِّيرِ أَنَّ الْأَحْنَفَ بْنَ قَيْسٍ حَدَّثَهُمْ قَالَ جَلَسْتُ إِلَى مَلَإٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَجَاءَ رَجُلٌخَشِنُ الشَّعَرِ وَالثِّيَابِ وَالْهَيْئَةِ حَتَّى قَامَ عَلَيْهِمْ فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ بَشِّرْ الْكَانِزِينَ بِرَضْفٍ يُحْمَى عَلَيْهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ ثُمَّ يُوضَعُ عَلَى حَلَمَةِ ثَدْيِ أَحَدِهِمْ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ نُغْضِ كَتِفِهِ وَيُوضَعُ عَلَى نُغْضِ كَتِفِهِ حَتَّى يَخْرُجَ مِنْ حَلَمَةِ ثَدْيِهِ يَتَزَلْزَلُ ثُمَّ وَلَّى فَجَلَسَ إِلَى سَارِيَةٍ وَتَبِعْتُهُ وَجَلَسْتُ إِلَيْهِ وَأَنَا لَا أَدْرِي مَنْ هُوَ فَقُلْتُ لَهُ لَا أُرَى الْقَوْمَ إِلَّا قَدْ كَرِهُوا الَّذِي قُلْتَ قَالَ إِنَّهُمْ لَا يَعْقِلُونَ شَيْئًا قَالَ لِي خَلِيلِي قَالَ قُلْتُ مَنْ خَلِيلُكَ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا ذَرٍّ أَتُبْصِرُ أُحُدًا قَالَ فَنَظَرْتُ إِلَى الشَّمْسِ مَا بَقِيَ مِنْ النَّهَارِ وَأَنَا أُرَى أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرْسِلُنِي فِي حَاجَةٍ لَهُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي مِثْلَ أُحُدٍ ذَهَبًا أُنْفِقُهُ كُلَّهُ إِلَّا ثَلَاثَةَ دَنَانِيرَ وَإِنَّ هَؤُلَاءِ لَا يَعْقِلُونَ إِنَّمَا يَجْمَعُونَ الدُّنْيَا لَا وَاللَّهِ لَا أَسْأَلُهُمْ دُنْيَا وَلَا أَسْتَفْتِيهِمْ عَنْ دِينٍ حَتَّى أَلْقَى اللَّهَ

আমাক কৈছে [আয়্যাছিয়ে] আমাক কৈছে [‘আব্দুল আ’লা] আমাক [আল জুৰাইৰী] [আবু আল ‘আলা’]ৰ পৰা [আল আহনাফ বিন কাইছে] ৰ পৰা কৈছে; মই সভাত বহিলোঁ। আৰু ইয়াকো বর্ণনা কৰা হৈছে, মোক কৈছে [ইছাক বিন মনছুৰে] আমাক কৈছে [‘আব্দুছ ছামাদে] কৈছে, মোক কৈছে [মোৰ পিতৃয়ে] আমাক কৈছে [আল জুৰাইৰিয়ে] আমাক [আবু আল ‘আলা’ বিন আছি-ছিখখিৰক] কৈছে যে [আল আহনাফ বিন কাইছে] তেওঁলোকক কৈছিল, তেওঁ কৈছিল: মই কোৰেইচৰ নেতাসকলৰ লগত বহিছিলো তেতিয়া আহিছিল [এজন ব্যক্তি] যাৰ চুলি আছিল আৰু কাপোৰ আৰু তেওঁৰ চেহেৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিল যেতিয়ালৈকে তেওঁ সেইবোৰৰ মাজত থিয় নহ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ হেল্ল’ ক’লে আৰু ক’লে: ‘যিসকলে জাহান্নামৰ নৰকত ইস্ত্ৰী কৰা শিলেৰে নিজৰ ধন জমা কৰি ৰাখিছে, তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ কান্ধৰ হাড়ৰ শেষৰ পৰা ওলাই অহালৈকে তেওঁলোকৰ মাজৰ বুকুৰ অংশত ৰাখি, তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ কান্ধৰ হাড়ৰ মূৰত ৰাখিলে যেতিয়ালৈকে ই জোকাৰি নাযায়। তেতিয়া মানুহজন গৈ এটা খুঁটাত হেলান দি বহিল। মই তাৰ পিছে পিছে গৈ তাৰ কাষতে বহিলোঁ, যদিও সি কোন সেইটো চিনি নাপালোঁ। তাৰ পিছত মই তেওঁক ক’লোঁ: ‘আপুনি কোৱা কথাবোৰ ঘৃণা নকৰালৈকে মই সেই মানুহবোৰক দেখা নাপাওঁ’। তেওঁ উত্তৰ দিলে: ‘আচলতে তেওঁলোকৰ একেবাৰেই কোনো বুদ্ধি নাই, মই আগতে কোৱা কথাবোৰ মোৰ প্ৰেমিকজনে কোৱাৰ দৰেই আছিল’। তেওঁ -আল আহনাফ বিন কাইছে- ক’লে; মই সুধিলোঁ: ‘তোমাৰ প্ৰেমিক কোন?’। তেওঁ উত্তৰ দিলে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এবাৰ মোক কৈছিল: ‘হে আবু ধৰ্ৰ, তুমি উহুদক দেখিছানে?’। তেওঁ - আল আহনাফ বিন কাইছে - ক’লে, ‘গতিকে মই সূৰ্য্যটোলৈ চালোঁ যিটো এতিয়াও দিন আছিল, আৰু মই দেখিলোঁ যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মোক তেওঁৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিবলৈ পঠিয়াব বিচাৰিছে। গতিকে মই উত্তৰ দিলোঁ: ‘হয়, সাজু’। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘যদি মোৰ হাতত উহুদ পৰ্বতৰ দৰে ডাঙৰ সোণ থাকে আৰু তাৰ পিছত মই তিনিদিনাৰৰ বাহিৰে সকলো খৰচ কৰি পেলাওঁ - যিটো মোৰ থাকি ভাল লাগে - তেন্তে মই ভাল নাপাম। আৰু সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকৰ একেবাৰেই কোনো জ্ঞান নাই, তেওঁলোকে কেৱল পৃথিৱীখনকে সংগ্ৰহ কৰে। নাই, আল্লাহৰ কচম মই তেওঁলোকৰ পৰা দুনিয়াৰ বাবে নিবিচাৰিম, আৰু আল্লাহক লগ নোপোৱালৈকে তেওঁলোকক ধৰ্মীয় ফতোৱা নিদিওঁ।