Tidak boleh meninggalkan sa’i bagi yang berhaji atau berumroh

حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَال سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لَا أَطُوفَ بَيْنَهُمَا فَقَالَتْ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لَا يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى { فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا الْعِلْمُ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لَا يَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنْ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ وَقَالَ آخَرُونَ مِنْ الْأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

[ابن ابو عمر] اسان کي ٻڌايو آهي [سفيان] اسان کي ٻڌايو آهي؛ مون [عز زهريءَ] کي [عروه] کان روايت ڪندي ٻڌو آهي ته هن چيو؛ مون [عائشه] کي چيو؛ 'منهنجي خيال ۾، جيڪو صفا ۽ مروه جي وچ ۾ سعي نٿو ڪري، اهو ڪنهن به شيءِ جو ذميوار ناهي ۽ مون کي انهن جي وچ ۾ سعي نه ڪرڻ جي ڪا پرواهه ناهي'. 'عائشه جواب ڏنو؛ 'جيڪو توهان چئو ٿا اهو تمام خراب آهي، اي منهنجا ڀائٽيو، الله جي رسول صلي الله عليه وسلم سعي ڪئي آهي ۽ مسلمانن به، حقيقت ۾ جيڪو طاغوت منات کي تلبيه ڏئي ٿو جيڪو مسيل ۾ آهي - مڪي ۽ مديني جي وچ ۾ هڪ جڳهه جتي گهڻو پاڻي آهي - اهو آهي جيڪو صفا ۽ مروه جي وچ ۾ سعي نٿو ڪري. پوءِ الله تبارڪ و تعاليٰ آيت نازل ڪئي: 'پوءِ جيڪو به بيت الله جو حج ڪري يا عمرو ڪري، ان تي انهن جي وچ ۾ سعي ڪرڻ ۾ ڪو گناهه ناهي'. سورة البقره؛ 158. جيڪڏهن اهو ائين هجي ها جيئن توهان چئو ٿا، يقيناً آيت هي هجي ها؛ 'پوءِ ان لاءِ ڪو گناهه ناهي ته انهن ٻنهي جي وچ ۾ سعي نه ڪري'. الزهري چيو؛ مون اهو ذڪر ابو بڪر بن عبدالرحمان بن الحارث بن هشام سان ڪيو، ظاهر آهي ته ان کيس حيران ڪيو، هن چيو؛ 'هي سائنس آهي، ۽ مون ڪجهه عالمن کي چوندا ٻڌو آهي؛ 'عربن مان شفا ۽ مروه جي وچ ۾ اختلاف ڪندڙ چون ٿا؛ ته شفا ۽ مروه جي وچ ۾ اسان جو طواف جاهليت جو معاملو آهي'. جڏهن ته انصار مان ٻين چيو ته؛ 'اسان کي صرف بيت الله ۾ طواف ڪرڻ جو حڪم ڏنو ويو هو ۽ اسان کي شفا ۽ مروه جي وچ ۾ طواف ڪرڻ جو حڪم نه ڏنو ويو هو، پوءِ الله تعاليٰ آيت نازل ڪئي؛ 'بيشڪ شفا ۽ مروه الله جي سير جو حصو آهن'. سورة البقرة؛ 158. ابو بڪر بن عبدالرحمان چيو؛ 'منهنجي خيال ۾، هي آيت انهن ۽ انهن جي باري ۾ نازل ٿي هئي'. ابو عيسيٰ چيو؛ هي حديث صحيح آهي.