Tidak boleh meninggalkan sa’i bagi yang berhaji atau berumroh

حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَال سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لَا أَطُوفَ بَيْنَهُمَا فَقَالَتْ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لَا يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى { فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا الْعِلْمُ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لَا يَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنْ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ وَقَالَ آخَرُونَ مِنْ الْأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

[ইবনে আবু উমৰে] আমাক কৈছে [ছুফিয়ানে] আমাক কৈছে যে তেওঁ কৈছিল; [আজ জুহৰীয়ে] [উৰৱাহ]ৰ পৰা বর্ণনা কৰা শুনিলোঁ যে তেওঁ কৈছিল; মই [‘আইছা]ক ক’লোঁ; 'মোৰ মতে ছাফা আৰু মাৰৱাহৰ মাজত যিজনে ছাই নকৰে তেওঁ কোনো কথাৰ বাবে দায়ী নহয় আৰু তেওঁলোকৰ মাজত ছাই নকৰাৰ কথাও মই গুৰুত্ব নিদিওঁ'। 'আইছাই উত্তৰ দিলে; 'আপুনি যি কয়, সেয়া অতি বেয়া, হে মোৰ ভতিজা, আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে ছাই কৰিলে আৰু মুছলমানসকলেও ছাই কৰিলে, সঁচাকৈয়ে যিজনে মুছ্যাল্লিলত - মক্কা আৰু মদীনাৰ মাজৰ ঠাই য'ত বহুত পানী থাকে - মানাতৰ বাবে ছাইয়া পাঠ কৰে। তাৰ পিছত আল্লাহ তাবাৰকা ৱা তাআলাই এই আয়াতটো অৱতীৰ্ণ কৰিলে: ‘গতিকে যিয়ে ঘৰত হজ কৰে বা উমৰাহ কৰে, তেওঁলোকৰ মাজত ছাই কৰাৰ বাবে তেওঁৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই’। QS আল-বাকাৰাহ: ১৫৮) যদি আপুনি কোৱাৰ দৰেই হয়, তেন্তে অৱশ্যেই আয়াতটো হ’ব: ‘তেন্তে তেওঁ দুয়োৰে মাজত ছাই নকৰিলে কোনো পাপ নাই’। আজ জুহৰীয়ে ক’লে; মই এই কথা আবু বকৰ বিন আব্দুৰহমান বিন আল হাৰিথ বিন হিছ্যামৰ আগত উল্লেখ কৰিছিলো, আপাত দৃষ্টিত ই তেওঁক আচৰিত কৰি তুলিছিল, তেওঁ কয়; 'এয়া বিজ্ঞান, আৰু কিছুমান পণ্ডিতে কোৱা শুনিছো; 'আৰব মহলৰ পৰা যিসকলে শ্বাফা আৰু মাৰৱাহৰ মাজত একমত নহয় তেওঁলোকে কয় যে শ্বাফা আৰু মাৰৱাহৰ মাজত আমাৰ তাৱাফ অজ্ঞানৰ বিষয়'। আনহাতে আন কিছুমানে, আনছাৰৰ পৰা ক’লে; 'আমাক কেৱল বৈতুল্লাহত তাৱাফ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল আৰু শ্বাফা আৰু মাৰৱাহৰ মাজত তাৱাফ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হোৱা নাছিল, তাৰ পিছত আল্লাহ তা'আলাই এই আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিছিল: 'সঁচাকৈয়ে শ্বাফা আৰু মাৰৱা আল্লাহৰ ছ্যিয়াৰৰ অংশ'। QS আল-বাকাৰাহ: ১৫৮) আবু বকৰ বিন আব্দুৰহমানে কৈছে; 'মোৰ মতে এই পদটো তেওঁলোক আৰু তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কে অৱতীৰ্ণ হৈছিল'। আবু ইছাই ক’লে; এই হাদীছ হাছান ছহীহ।