Tidak boleh meninggalkan sa’i bagi yang berhaji atau berumroh

حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَال سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ عُرْوَةَ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا أَرَى عَلَى أَحَدٍ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ شَيْئًا وَمَا أُبَالِي أَنْ لَا أَطُوفَ بَيْنَهُمَا فَقَالَتْ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَطَافَ الْمُسْلِمُونَ وَإِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لَا يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى { فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } وَلَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ لَكَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِأَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَأَعْجَبَهُ ذَلِكَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا الْعِلْمُ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رِجَالًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَقُولُونَ إِنَّمَا كَانَ مَنْ لَا يَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ مِنْ الْعَرَبِ يَقُولُونَ إِنَّ طَوَافَنَا بَيْنَ هَذَيْنِ الْحَجَرَيْنِ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ وَقَالَ آخَرُونَ مِنْ الْأَنْصَارِ إِنَّمَا أُمِرْنَا بِالطَّوَافِ بِالْبَيْتِ وَلَمْ نُؤْمَرْ بِهِ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ } قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَأُرَاهَا قَدْ نَزَلَتْ فِي هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

Al à dit [Ibn Abu Umar] al à dit [Sufyan] al à dit; O ai sintût [Az Zuhri] contâ di [‘Urwah] che al diseve; O ai dit a [‘Aisha]; ‘Secont me, la persone che e no sa’i jenfri shafa e marwah e no puarte nuie e no mi interesse no sa’i jenfri i doi’. ‘Aisyah e rispuindè; 'Al è une vore mâl ce che tu disès, o mio nevôt, il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al à fat il sa'i e ancje i musulmans, di fat lis personis che a pratichin la talbiyah par Manat il taghut a Musyallil - il puest jenfri Makah e Medine dulà che e je une vore di aghe - a son chês che no fan il sa'i jenfri Safa e Mara. Po dopo Allah Tabaraka wa Ta’ala al à palesât il verset: ‘Duncje cui che al fâs il Hajj ae Cjase di Allah o al eseguìs l’Umrah, a nol è pecjât par lui fâ il Sa’i tra i doi.’ QS Al-Baqarah: 158. Se al fos come che tu âs dit, logjic che il verset al sarès: ‘Alore nol è pecjât par lui no fâ sa’i tra i doi di lôr’. Az Zuhri al disè; O ai menzonât chest a Abu Bakr bin Abdurrahman bin Al Harith bin Hisyam, al somee che al vedi maraveât, al à dit; ‘Cheste e je la sience, e o ai sintût dî cualchi studiôs; “Chei che a no son dacuardi jenfri Shafa e Marwah dai ambients araps a disin che il nestri tawaf jenfri Shafa e Marwah al è une cuistion di ignorance”. Intant che altris, di Ansar a disevin; “O vin vût dome l’ordin di fâ il Tawaf tal Baitullah e no nus è stât ordenât di fâ il Tawaf jenfri Shafa e Marwah, daspò Allah Ta’ala al à palesât il verset: ‘Invezit Shafaa e Marwa a fasin part dal syi’ar di Allah’. 158. Abu Bakr bin Abdurrahman al à dit; ‘Secont me, chest verset al è stât palesât a rivuart di lôr e di lôr’. Abu Isa al disè; Chest hadith al è autentic.