Ar Raqib

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ عَنِ الْمُنْذِرِ بْنِ جَرِيرٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي صَدْرِ النَّهَارِ قَالَ فَجَاءَهُ قَوْمٌ حُفَاةٌ عُرَاةٌ مُجْتَابِي النِّمَارِ أَوْ الْعَبَاءِ مُتَقَلِّدِي السُّيُوفِ عَامَّتُهُمْ مِنْ مُضَرَ بَلْ كُلُّهُمْ مِنْ مُضَرَ فَتَغَيَّرَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَا رَأَى بِهِمْ مِنْ الْفَاقَةِ قَالَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ فَأَمَرَ بِلَالًا فَأَذَّنَ وَأَقَامَ فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ فَقَالَ { يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ إِلَى آخِرِ الْآيَةِ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَقِيبًا } وَقَرَأَ الْآيَةَ الَّتِي فِي الْحَشْرِ { وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ } تَصَدَّقَ رَجُلٌ مِنْ دِينَارِهِ مِنْ دِرْهَمِهِ مِنْ ثَوْبِهِ مِنْ صَاعِ بُرِّهِ مِنْ صَاعِ تَمْرِهِ حَتَّى قَالَ وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ قَالَ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ بِصُرَّةٍ كَادَتْ كَفُّهُ تَعْجِزُ عَنْهَا بَلْ قَدْ عَجَزَتْ ثُمَّ تَتَابَعَ النَّاسُ حَتَّى رَأَيْتُ كَوْمَيْنِ مِنْ طَعَامٍ وَثِيَابٍ حَتَّى رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَهَلَّلُ وَجْهُهُ يَعْنِي كَأَنَّهُ مُذْهَبَةٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ سَنَّ فِي الْإِسْلَامِ سُنَّةً حَسَنَةً فَلَهُ أَجْرُهَا وَأَجْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا بَعْدَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُنْتَقَصَ مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْءٌ وَمَنْ سَنَّ فِي الْإِسْلَامِ سُنَّةً سَيِّئَةً كَانَ عَلَيْهِ وِزْرُهَا وَوِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا بَعْدَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُنْتَقَصَ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَيْءٌ حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ عَوْنَ بْنَ أَبِي جَحْفَةَ قَالَ سَمِعْتُ مُنْذِرَ بْنَ جَرِيرٍ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَدْرَ النَّهَارِ فَذَكَرَهُ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ وَأَمَرَ بِلَالًا فَأَذَّنَ ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى وَقَالَ كَأَنَّهُ مُذْهَبَةٌ

O l’à dito [o Muhammad bin Ja’far] O l’à dito [o Syu’bah] da [Aun bin Abu Juhaifah] da [Al Mundziri bin Jarir] da [seu poæ] o l’à dito; Ean da-a parte do Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam a-o prinçipio do dòppomeizzogiorno. Dapeu gh'ea un gruppo ch'o l'ea à pê desnuo, nudo, con in sce-o sciô de stöfe de laña à righe ò di longhi mantelli, portavan de spada, a ciù parte de quelli ean de Mudhar, fòscia fiña tutti de Mudhar. De botto a faccia do Rasulullah Shallallahu'alaihiwaslalam a l'é cangiâ quande o l'à visto a misëia ch'a l'existeiva tra de loiatri. O Bilal o l'à dito che o Messaggê de Allah o l'ea apreuvo à camminâ avanti e inderê, dapeu o l'à ordenou a-o Bilal de fâ l'appello a-a preghea, cösa ch'o l'à fæto, e o l'à osservou. O l’à pregou e o l’à pregou, dapeu o l’à consegnou o verscio ‘O pòpolo, tegnî paû do to rabbin ch’o t’à creou da unn’anima’ -QS. Annisa; 1-, a-o verscio 'De fæto Allah o l'é in sce ti -QS. Annisa'; 1-, dapeu o l’à lezzuo o verscio inta Surah Alhasyr ch’o l’é scrito ‘Che ògni anima a fasse attençion à quello ch’a fa pe doman’ -QS. Alhasyr 18-, o Jarir o l'à dito, dòppo avei lezzuo o verscio, quarchedun o l'à dæto l'elemosina da-i seu dinari, i seu dirham, i seu vestî, e a seu mesua sha' de gran, ò a seu mesua sha' de dæte, fin à quande o l'à dito 'Anche s'a l'é solo che unna meza dæta'. O Jarir o l'à dito, dapeu gh'ea un Ansar ch'o portava un pacco che e palme ean squæxi fòrte, de fæto o no poeiva manco portâ o pacco. Dapeu i amixi se son sciortii pe vedde doe pille de mangiâ e de vestî fin à quande ò visto o Messaggê de Allah, sallallaahu’alaihiwasallam, a seu faccia a sciortiva comme s’o fïse stæto dorou d’öo. Allora o Profeta sallallaahu’alaihiwasallam o l’à dito: ‘Chi comensa unn’açion boña inte l’Islam, aloa o l’ottëgne a seu compensaçion e a compensaçion ch’a l’imita dòppo sensa redue pe ninte a seu compensaçion, e chi o comensa o mâ, aloa o l’ottëgne o seu peccou e o peccou ch’o l’imita dòppo sensa redue o seu peccou ciù pöco. O l'à dito [Hasyim bin Al Qasim] O l'à dito [Syu'bah] o l'à dito, ò sentio ['Aun bin Abi Jahafah] dî, ò sentio [Abu Mundzir bin Jarir] contâ da [seu poæ], o l'à dito, eimo co-o Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam o l'à dito, a-o comenso do men. O l’à dito solo, o l’à instruio o Bilal de fâ l’appello a-a preghea, dapeu o l’é introu inta stançia e o l’é vegnuo feua e o l’à pregou, e o l’à dito ascì, comme s’o fïse dorou d’öo.