Sesungguhnya Allah telah membebaskan Makkah dari pembunuhan, atau pasukan gajah

حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ قَالَ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ خُزَاعَةَ قَتَلُوا رَجُلًا مِنْ بَنِي لَيْثٍ عَامَ فَتْحِ مَكَّةَ بِقَتِيلٍ مِنْهُمْ قَتَلُوهُ فَأُخْبِرَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَكِبَ رَاحِلَتَهُ فَخَطَبَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ حَبَسَ عَنْ مَكَّةَ الْقَتْلَ أَوْ الْفِيلَ قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ كَذَا قَالَ أَبُو نُعَيْمٍ وَاجْعَلُوهُ عَلَى الشَّكِّ الْفِيلَ أَوْ الْقَتْلَ وَغَيْرُهُ يَقُولُ الْفِيلَ وَسَلَّطَ عَلَيْهِمْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُؤْمِنِينَ أَلَا وَإِنَّهَا لَمْ تَحِلَّ لِأَحَدٍ قَبْلِي وَلَمْ تَحِلَّ لِأَحَدٍ بَعْدِي أَلَا وَإِنَّهَا حَلَّتْ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ أَلَا وَإِنَّهَا سَاعَتِي هَذِهِ حَرَامٌ لَا يُخْتَلَى شَوْكُهَا وَلَا يُعْضَدُ شَجَرُهَا وَلَا تُلْتَقَطُ سَاقِطَتُهَا إِلَّا لِمُنْشِدٍ فَمَنْ قُتِلَ فَهُوَ بِخَيْرِ النَّظَرَيْنِ إِمَّا أَنْ يُعْقَلَ وَإِمَّا أَنْ يُقَادَ أَهْلُ الْقَتِيلِ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ اكْتُبْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ اكْتُبُوا لِأَبِي فُلَانٍ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِلَّا الْإِذْخِرَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَإِنَّا نَجْعَلُهُ فِي بُيُوتِنَا وَقُبُورِنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا الْإِذْخِرَ إِلَّا الْإِذْخِرَقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ يُقَالُ يُقَادُ بِالْقَافِ فَقِيلَ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ أَيُّ شَيْءٍ كَتَبَ لَهُ قَالَ كَتَبَ لَهُ هَذِهِ الْخُطْبَةَ

اسان کي [ابو نعيم الفضل بن دُقين] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [شيبان] [يحييٰ] کان [ابو سلمه] کان [ابو هريره] کان روايت ڪئي آهي؛ ته خزاعہ قبيلي مڪي جي آزاديءَ واري ڏينهن بني ليث جي هڪ ماڻهوءَ کي قتل ڪيو هو، انهن مان هڪ ماڻهوءَ - ليث قبيلي - جي قتل جي بدلي ۾. پوءِ اهو واقعو نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم کي ٻڌايو ويو، پوءِ پاڻ پنهنجي گاڏي ۾ چڙهي ويا ۽ خطبو ڏنو؛ 'بيشڪ الله مڪي کي قتل کان نجات ڏني آهي، يا هاٿين جي لشڪر کان.' ابو عبيدالله چيو؛ 'جيئن ابو نعيم چيو، اهي 'قتل' ۽ 'هاٿي' جي وچ ۾ هٻڪيا. جڏهن ته ٻين چيو؛ 'هاٿي.' پوءِ الله نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم ۽ مؤمنن کي انهن تي فتح ڏني. پاڻ فرمايائون: 'ڄاڻو ته مڪي جي زمين مون کان اڳ يا مون کان پوءِ ڪنهن لاءِ به حلال نه هئي، ڄاڻو ته اها واقعي هڪ ڏينهن لاءِ منهنجي لاءِ هڪ لمحي لاءِ حلال هئي.' ڄاڻو، ۽ هن وقت اهو حرام ٿي چڪو آهي؛ ڪنڊا نه ڪٽڻ گهرجن، وڻ نه ڪٽڻ گهرجن، مليل شيون نه کڻڻ گهرجن جيستائين انهن جو اعلان نه ڪيو وڃي ۽ مالڪ جي ڳولا نه ڪئي وڃي. تنهن ڪري جيڪو به مارجي ويندو، ان کي ٻن نيڪين مان هڪ ملندي؛ تاوان گهرڻ يا مقتول جي خاندان کان بدلو وٺڻ. پوءِ هڪ يمني رهواسي آيو ۽ چيو: 'يا رسول الله، مون لاءِ لکو؟' پوءِ هن چيو: 'ابو فلاڻي لاءِ لکو'. هڪ قريش ماڻهو پوءِ چيو: 'اي الله جا رسول، اذهر جي وڻ کان سواءِ، ڇو ته اسان ان وڻ کي پنهنجن گهرن ۽ قبرن ۾ استعمال ڪندا آهيون'. پوءِ نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'ادذر جي وڻ کان سواءِ، اذهر جي وڻ کان سواءِ'. پوءِ ابو عبدالله کان پڇيو ويو ته، 'هن لاءِ ڇا لکيو ويو هو؟' هن جواب ڏنو، 'اهو خطبو'.