Surat Rasulullah dan kesaksian Abu Sufyan di depan Heraclius

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُأَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي رَكْبٍ مِنْ قُرَيْشٍ وَكَانُوا تِجَارًا بِالشَّأْمِ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَادَّ فِيهَا أَبَا سُفْيَانَ وَكُفَّارَ قُرَيْشٍ فَأَتَوْهُ وَهُمْ بِإِيلِيَاءَ فَدَعَاهُمْ فِي مَجْلِسِهِ وَحَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ ثُمَّ دَعَاهُمْ وَدَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا بِهَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا فَقَالَ أَدْنُوهُ مِنِّي وَقَرِّبُوا أَصْحَابَهُ فَاجْعَلُوهُمْ عِنْدَ ظَهْرِهِ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ فَوَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ مِنْ أَنْ يَأْثِرُوا عَلَيَّ كَذِبًا لَكَذَبْتُ عَنْهُ ثُمَّ كَانَ أَوَّلَ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَنْ قَالَ كَيْفَ نَسَبُهُ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ مِنْكُمْ أَحَدٌ قَطُّ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَقُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ لَا نَدْرِي مَا هُوَ فَاعِلٌ فِيهَا قَالَ وَلَمْ تُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرُ هَذِهِ الْكَلِمَةِ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قُلْتُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالٌ يَنَالُ مِنَّا وَنَنَالُ مِنْهُ قَالَ مَاذَا يَأْمُرُكُمْ قُلْتُ يَقُولُ اعْبُدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَاتْرُكُوا مَا يَقُولُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالصِّلَةِ فَقَالَ لِلتَّرْجُمَانِ قُلْ لَهُ سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فَذَكَرْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو نَسَبٍ فَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ لَقُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَسِي بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا قُلْتُ فَلَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ أَبِيهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا فَقَدْ أَعْرِفُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ اتَّبَعُوهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَذَكَرْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَذَكَرْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ أَمْرُ الْإِيمَانِ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ أَيَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا تَغْدِرُ وَسَأَلْتُكَ بِمَا يَأْمُرُكُمْ فَذَكَرْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَنْ عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ فَإِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا فَسَيَمْلِكُ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ لَمْ أَكُنْ أَظُنُّ أَنَّهُ مِنْكُمْ فَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لِقَاءَهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمِهِ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي بَعَثَ بِهِ دِحْيَةُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى فَدَفَعَهُ إِلَى هِرَقْلَ فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لَا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا قَالَ مَا قَالَ وَفَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ كَثُرَ عِنْدَهُ الصَّخَبُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ وَأُخْرِجْنَا فَقُلْتُ لِأَصْحَابِي حِينَ أُخْرِجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ إِنَّهُ يَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَيَّ الْإِسْلَامَ وَكَانَ ابْنُ النَّاظُورِ صَاحِبُ إِيلِيَاءَ وَهِرَقْلَ سُقُفًّا عَلَى نَصَارَى الشَّأْمِ يُحَدِّثُ أَنَّ هِرَقْلَ حِينَ قَدِمَ إِيلِيَاءَ أَصْبَحَ يَوْمًا خَبِيثَ النَّفْسِ فَقَالَ بَعْضُ بَطَارِقَتِهِ قَدْ اسْتَنْكَرْنَا هَيْئَتَكَ قَالَ ابْنُ النَّاظُورِ وَكَانَ هِرَقْلُ حَزَّاءً يَنْظُرُ فِي النُّجُومِ فَقَالَ لَهُمْ حِينَ سَأَلُوهُ إِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ حِينَ نَظَرْتُ فِي النُّجُومِ مَلِكَ الْخِتَانِ قَدْ ظَهَرَ فَمَنْ يَخْتَتِنُ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ قَالُوا لَيْسَ يَخْتَتِنُ إِلَّا الْيَهُودُ فَلَا يُهِمَّنَّكَ شَأْنُهُمْ وَاكْتُبْ إِلَى مَدَايِنِ مُلْكِكَ فَيَقْتُلُوا مَنْ فِيهِمْ مِنْ الْيَهُودِ فَبَيْنَمَا هُمْ عَلَى أَمْرِهِمْ أُتِيَ هِرَقْلُ بِرَجُلٍ أَرْسَلَ بِهِ مَلِكُ غَسَّانَ يُخْبِرُ عَنْ خَبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا اسْتَخْبَرَهُ هِرَقْلُ قَالَ اذْهَبُوا فَانْظُرُوا أَمُخْتَتِنٌ هُوَ أَمْ لَا فَنَظَرُوا إِلَيْهِ فَحَدَّثُوهُ أَنَّهُ مُخْتَتِنٌ وَسَأَلَهُ عَنْ الْعَرَبِ فَقَالَ هُمْ يَخْتَتِنُونَ فَقَالَ هِرَقْلُ هَذَا مُلْكُ هَذِهِ الْأُمَّةِ قَدْ ظَهَرَ ثُمَّ كَتَبَ هِرَقْلُ إِلَى صَاحِبٍ لَهُ بِرُومِيَةَ وَكَانَ نَظِيرَهُ فِي الْعِلْمِ وَسَارَ هِرَقْلُ إِلَى حِمْصَ فَلَمْ يَرِمْ حِمْصَ حَتَّى أَتَاهُ كِتَابٌ مِنْ صَاحِبِهِ يُوَافِقُ رَأْيَ هِرَقْلَ عَلَى خُرُوجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَّهُ نَبِيٌّ فَأَذِنَ هِرَقْلُ لِعُظَمَاءِ الرُّومِ فِي دَسْكَرَةٍ لَهُ بِحِمْصَ ثُمَّ أَمَرَ بِأَبْوَابِهَا فَغُلِّقَتْ ثُمَّ اطَّلَعَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الرُّومِ هَلْ لَكُمْ فِي الْفَلَاحِ وَالرُّشْدِ وَأَنْ يَثْبُتَ مُلْكُكُمْ فَتُبَايِعُوا هَذَا النَّبِيَّ فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الْوَحْشِ إِلَى الْأَبْوَابِ فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِّقَتْ فَلَمَّا رَأَى هِرَقْلُ نَفْرَتَهُمْ وَأَيِسَ مِنْ الْإِيمَانِ قَالَ رُدُّوهُمْ عَلَيَّ وَقَالَ إِنِّي قُلْتُ مَقَالَتِي آنِفًا أَخْتَبِرُ بِهَا شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ فَقَدْ رَأَيْتُ فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ فَكَانَ ذَلِكَ آخِرَ شَأْنِ هِرَقْلَرَوَاهُ صَالِحُ بْنُ كَيْسَانَ وَيُونُسُ وَمَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ

Ci dissi [Abu Al Yaman Al Hakam bin Nafi'] dissi, ci dissi [Syu'aib] di [Az Zuhri] mi dissi [Abdullah bin Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud] ca [Abdullah bin 'Abbas] ci dissi ca [Abu] lu havi Harbdullah bin Tofyan; chi Eracliu ricivìu nu gruppu di cummerciu Quraish, ca era nna na spidizzioni cummirciali ntâ Terra dâ Siria ntô mumentu n cui trasìu 'n viguri l'accordu tra lu prufeta e Abu Sufyan e li nfideli quraish. Quannu si firmàru a Iliya' scuntraru Eràcliu pi l'invitu di Eràcliu pi èssiri 'nvitati ô dialugu ntâ sò assemblea, ntô quali tempu Eràcliu era nzèmmula ê dignitari rumani. Eràcliu li parràu attraversu n'interpretri. Eràcliu dissi; "Quali di voi avi la rilazzioni familiari cchiù stritta câ pirsuna ca dici di èssiri lu prufeta?". Abu Sufyanu dissi; accussì rispunnìu; "Sò chiḍḍu c'avi la rilazziuni familiari cchiù vicina cu iḍḍu". Eràcliu dissi; "Avvicinalu a mia e puru ê sò amici". Quinni misiru li Quraysh arrè a Abu Sufyan. Allura Eràcliu dissi attraversu lu sò ntirpriti: "Dici ca ci dumannai di l'omu ca dicìa di èssiri nu prufeta." Si mi minci, allura tu ci l'hai a mintiri". Pi Allah, si non fussi pâ vergogna causata di l'accusi di minzogna ca mi avìssiru a livellari, l'avìssi minzognatu." Abu Sufyanu dissi; Allura la prima cosa ca mi dumannò supra iḍḍu - lu prufeta sallallaahu 'alaihi wasallam - fu: "quali è la pusizzioni dâ sò lignaggiu tra di voi?" Rispunnìa: "Iḍḍu è di lignaggiu bonu - nòbbili". Dumannò n’àutra vota: «L’ha dittu n’àutru prima di iḍḍu?» Rispunnìa: "Nenti". Dumannò n'àutra vota: «Sò patri è re?» Rispunnìa: "No". Chiḍḍi ca lu sèguinu sunnu genti di rangu àutu o genti vasci?" Rispunnìa: "Puru chiḍḍi ca lu sèguinu sunnu genti vasci". Dumannò n’àutra vota: “Li seguaci aumentunu o diminuisciunu?” Rispunnìa: "Aummentu". Dumannò n’àutra vota: “Qualchidunu s’apòstata picchì era arraggiatu câ sò riliggiuni?” Rispunnìa: "Nenti". Dumannò n'àutra vota: "Lu truvai mai minzognu prima di diri chiḍḍu ca dissi?" Rispunnìa: "Mai". Dumannò n'àutra vota: "Ha mai truffatu?" Rispunnìu: «Mai. Quannu stàumu cu iḍḍu, non lu fici mai". Abu Sufyan dissi: "Non pozzu trasmèttiri nenti autru ca palori comu chisti". Dumannò n'autra vota: "Lu cummatti?" Rispunnìa: "Iè". Dumannò n’àutra vota: “Comu finìu la guerra?” Rispunnìu: «La guerra tra nui e iddu è assài. Quarchi vota iḍḍu ci picca, quarchi vota lu pigghiamu nuiautri". Dumannò n’àutra vota: «Chi ti ordinò di fari?» Rispunnìu: «Ci urdinò; «Adura Allah senza assuciari nenti cu iḍḍu, e abbannuna chiḍḍu ca dìssiru li tò antenati. "Ci ordinò puru di priari, pagari la zakat, diri la virità, pirdunari l'unu all'àutru e mantèniri l'amicizia." Allura Eràcliu dissi ô sò ntirpriti: "Dici ca ti chiamai la giniturialità dâ pirsuna, tu mi dici ca la pirsuna è di nascita nòbbili." Â stissa manera, l'omu fu risurgiutu ntra li discinnenti dû sò pòpulu. E ti dumannai si qualchidunu avìa mai dittu chiḍḍu ca dissi prima, tu dissi no. Si si dissi ca quarchi d’unu l’avìa dittu prima, ovviamenti supponi ca sta pirsuna stava cupiannu quarchi d’unu prima ca avìa dittu quarchi cosa simili. Ti dumannai puru si sò patri era di discinnenza riali, quinni tu rispunnìsti no. Dissi ca si sò patri era di discinnenza riali, naturalmenti chista pirsuna avìa a rivinnicari lu regnu di sò patri. E ti dumannai puru si l'hai mai capitu Si minciò prima di diri chiḍḍu ca dissi, tu ci rispunnìsti di no. Capiscu veru ca puru l’òmini nun osanu mintiri, e mancu mintiri a Allah. E puru iu t'aju dumannatu: sunnu chiddi ca lu sèguinu sunnu li nòbbili o li vasci?» Tu rispunnìsti ê vasci ca lu siguìanu. Certu, sunnu li seguaci dû prufeta. Ti dumannai puru si lu nùmmaru di seguaci aumintau o diminuìu, tu rispunnìsti ca aumintau. E chistu è lu casu dâ fidi nzinu a quannu addiventa pirfetta. Ti dumannai puru si qualchidunu s’apostata picchì era arraggiatu câ so riliggiuni. Tu rispunnìsti no. E accussì è la fidi quannu crisci e crisci ntô cori. Ti dumannai puru si avìa mai truffatu, tu rispunnìsti mai. E accussì fu ca l’Apòstuli nun putìanu truffari. E ti chiamai puru chiḍḍu ca ti urdinò di fari, tu rispunnìsti ca ti urdinò di adurari Allah nun assuciannu nenti cu Iḍḍu, e ti pruibbìu di adurari l’ìduli, ti urdinò puru di sustinìri la prighera, pagari la zakat, parrari la virità, pirdunari l’unu cu l’àutru e mantèniri l’amicizia. Si tuttu chiddu ca dici è veru, di sicuru guvernarà lu regnu sutta li me pedi. Suspittava veru ca ora non era tra di voi, si sapia la strata pi jùnciri a iḍḍu, di sicuru circava accussì assài di truvàrilu ca quannu era vicinu a iḍḍu ci lavava di sicuru li pedi. Allura Eràcliu chiamò na littra dû prufeta ca fu purtata di Dihyah pî guvirnanti di Basrah. Allura detti la littra a Eràcliu, quinni la leggiu e lu cuntinutu dicìa: "Bismillahir Rahmanir Rahim." Di Maumettu, sirvituri di Allah e dû sò Messaggeru a Eràcliu. Suvranu rumanu, Salvezza pi chiḍḍi ca sèguinu li istruzzioni. Allura chiuttostu ca chissu, vi invitu câ chiamata di l'Islam; Entra nta l’Islam, allura sarai sicuru, Allah ti ricumpenzarà du’ voti. Ma si ti sfuggi, allura purterai li piccati dû to pòpulu e: o pòpulu dû libbru, veni - tèni - a na frasi - nu dicretu - ca non c'è na disputa tra nui e voi, ca nun aduramu nuḍḍu tranni Allah e non associamu nenti cu Iḍḍu e né - né - nuḍḍu di noi pigghia l'àutri comu Rabbs autri ca Allah'. Si si vutanu, allura dicilli: "Eccu, nuiautri siamu chiḍḍi ca si suttumetteru -a Allah-". Abu Sufyan dissi: "Doppu ca Eràcliu trasmittìu chiḍḍu ca dissi e finìu di lèggiri la littra, ci fu na cummozzioni e vuci rumorusi, ca ci scacciaru. Dissi ê me amici doppu ca ci cacciaru fora; «Certu ca fu ‘nvitatu nnî affari dû figghiu di Abu Kabsyah. Eràcliu era prioccupatu dû mpiru rumanu. Puru allura mi prioccupava ca Muhammad avìa successu, nzinu a quannu â fini - chiḍḍu sintimentu scumparìu doppu - Allah m'accittàu nna l'Islam. E Ibn An Nazhur, nu funzionariu di Iliya' e Eràcliu era nu viscuvu cristianu, dissi ca nu jornu quannu Eràcliu visitàu Iliya' era assài ansiusu, dicennu a quarchi sò cumannanti di guerra: "Certu ca nigamu la tò situazzioni. Inoltri, Ibn Nazhhur dissi: "Eràcliu era n'astròlugu ca pristava sempri attinzioni ô muvimentu dî stiḍḍi. Na vota rispunnìu ê dumanni ca ci fìciru li parrini; "Na notti quannu stava taliannu lu passaggiu dî stiḍḍi, vitti ca era natu lu re Khitan, cu tra stu pòpulu era circuncisu?" Rispunni ê parrini; «L’unichi genti ca praticanu la circuncisioni su’ ebbrei, nun ti preoccupari pi causa di l’ebbrei. Ordina sulu a tutti li paisi dû to regnu, accussì ca l’ebbrei di chiḍḍi paisi vennu ammazzati”. K Nta chiḍḍu tempu, Eràcliu, nu missaggeru dû re di Bani Ghassan, fu prisintatu pi cuntari supra lu Messaggeru di Allah (paci e benedizzioni di Allah supra di iḍḍu), doppu ca l'omu avìa finitu di cuntari la storia, Eràcliu urdinò di èssiri esaminatu pi vìdiri si avìa na circuncisioni o no. Doppu ca cuntrullò, si scoprìu ca era veramenti nìuru. Allura la genti dissi a Eràcliu. Eràcliu dumannò a l’omu di l’àutri àrabbi, èranu circuncisi o no?” Iddu rispunnìu; "Tutti l'àrabbi sunnu circuncisi". Eràcliu dissi; "Chistu è lu re di l'Umma, è veru ca nascìu". Allura Eraclisu mannau na littra a n'amicu a Roma ca la sò canuscenza era uguali a chidda di Eraclisu - pi cuntaricci la nascita dû prufeta Muhammad sallallaahu 'alaihi wasallam - Ntô frattiempu, cuntinuò lu sò viaggiu ntô paisi di Himsha, ma prima d'arrivari a Himsha, avìa arrivatu prima na risposta â littra dû sò amicu. Lu sò amicu era d'accordu cu l'upinioni di Eràcliu ca Maumettu avìa nasciutu e ca iddu era veru nu prufeta. Eràcliu allura invitò li funzionari rumani a vèniri ô sò postu a Himsha, doppu ca tutti èrunu prisenti ntâ riunioni, Eràcliu ordinò di chiudiri tutti li porti. Allura dissi; «O nazziuni dû rum, tutti arrivati ​​a vittoria e prugressu gluriusi, mentri lu regnu arrista ntattu ntê nostri mani? Si voli, arricanusci Muhammad comu prufeta!". Sintennu sti palori, scapparu comu l'asini sarvaggi, puru si tutti li porti èranu chiusi Vidennu na situazzioni accussì, Eràcliu pirdìu la spiranza ca avìssiru cridutu ntâ prufizzìa di Maumettu. Allura ordinò a tutti di turnari ê so posti rispittivi e dissi; «Infatti, chiḍḍu ca dissi appena ora fu sulu pi pruvari la firmizza di tutti voi. Ora vitti chiḍḍa ditirminazzioni". Allura s'inchinaru davanti a Eràcliu e foru cuntenti di iḍḍu. Accussì finisci la storia di Eràcliu. Fu narratu di [Salih bin Kaisan] e [Yunus] e [Ma'mar] di [Az Zuhri].