Nabi memutuskan cambuk seratus kali dan pengasingan setahun bagi pezina yang belum menikah, dan rajam bagi yang sudah menikah

حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ وَغَيْرُ وَاحِدٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ سَمِعَهُ مِنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ وَشِبْلٍأَنَّهُمْ كَانُوا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَتَاهُ رَجُلَانِ يَخْتَصِمَانِ فَقَامَ إِلَيْهِ أَحَدُهُمَا وَقَالَ أَنْشُدُكَ اللَّهَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمَا قَضَيْتَ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ فَقَالَ خَصْمُهُ وَكَانَ أَفْقَهَ مِنْهُ أَجَلْ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَأْذَنْ لِي فَأَتَكَلَّمَ إِنَّ ابْنِي كَانَ عَسِيفًا عَلَى هَذَا فَزَنَى بِامْرَأَتِهِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّ عَلَى ابْنِي الرَّجْمَ فَفَدَيْتُ مِنْهُ بِمِائَةِ شَاةٍ وَخَادِمٍ ثُمَّ لَقِيتُ نَاسًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ فَزَعَمُوا أَنَّ عَلَى ابْنِي جَلْدَ مِائَةٍ وَتَغْرِيبَ عَامٍ وَإِنَّمَا الرَّجْمُ عَلَى امْرَأَةِ هَذَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأَقْضِيَنَّ بَيْنَكُمَا بِكِتَابِ اللَّهِ الْمِائَةُ شَاةٍ وَالْخَادِمُ رَدٌّ عَلَيْكَ وَعَلَى ابْنِكَ جَلْدُ مِائَةٍ وَتَغْرِيبُ عَامٍ وَاغْدُ يَا أُنَيْسُ عَلَى امْرَأَةِ هَذَا فَإِنْ اعْتَرَفَتْ فَارْجُمْهَا فَغَدَا عَلَيْهَا فَاعْتَرَفَتْ فَرَجَمَهَاحَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ بِإِسْنَادِهِ نَحْوَ حَدِيثِ مَالِكٍ بِمَعْنَاهُ قَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي بَكْرَةَ وَعُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي سَعِيدٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَجَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ وَهَزَّالٍ وَبُرَيْدَةَ وَسَلَمَةَ بْنِ الْمُحَبَّقِ وَأَبِي بَرْزَةَ وَعِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَهَكَذَا رَوَى مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَمَعْمَرٌ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَوَوْا بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ إِذَا زَنَتْ الْأَمَةُ فَاجْلِدُوهَا فَإِنْ زَنَتْ فِي الرَّابِعَةِ فَبِيعُوهَا وَلَوْ بِضَفِيرٍ وَرَوَى سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ وَشِبْلٍ قَالُوا كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَكَذَا رَوَى ابْنُ عُيَيْنَةَ الْحَدِيثَيْنِ جَمِيعًا عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ وَشِبْلٍ وَحَدِيثُ ابْنِ عُيَيْنَةَ وَهِمَ فِيهِ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ أَدْخَلَ حَدِيثًا فِي حَدِيثٍ وَالصَّحِيحُ مَا رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ الْوَلِيدِ الزُّبَيْدِيُّ وَيُونُسُ بْنُ عُبَيْدٍ وَابْنُ أَخِي الزُّهْرِيِّ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا زَنَتْ الْأَمَةُ فَاجْلِدُوهَا وَالزُّهْرِيُّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ شِبْلِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ الْأَوْسِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا زَنَتْ الْأَمَةُ وَهَذَا الصَّحِيحُ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ وَشِبْلُ بْنُ خَالِدٍ لَمْ يُدْرِكْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا رَوَى شِبْلٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ الْأَوْسِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهَذَا الصَّحِيحُ وَحَدِيثُ ابْنِ عُيَيْنَةَ غَيْرُ مَحْفُوظٍ وَرُوِيَ عَنْهُ أَنَّهُ قَالَ شِبْلُ بْنُ حَامِدٍ وَهُوَ خَطَأٌ إِنَّمَا هُوَ شِبْلُ بْنُ خَالِدٍ وَيُقَالُ أَيْضًا شِبْلُ بْنُ خُلَيْدٍ

Ба мо [Нашр ибни Алӣ] ва дигарон ба мо [Суфён ибни Уяйна] аз [Зуҳрӣ] аз [Убайдуллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Утба] ривоят кардаанд, ки аз [Абу Ҳурайра] ва [Зайд ибни Холид] ва [Сиибл] шуниданд, ки онҳо дар паҳлӯи Паёмбар (с) буданд ва ду нафар аз онҳо омада гуфтанд: Савганд ба Худо, эй Расули Худо, чаро миёни мо ва китоби Худо ҳукм намекунӣ? Рақиби фасеҳатараш гуфт; Дуруст аст, эй Расули Худо, миёни мо ба китоби Худо ҳукм кун ва маро иҷозат деҳ. Мегуям, ки писарам ба ин кас рахм мекунад, бо занаш зино карду баъд гуфтанд, ки писарам бояд сангсор шавад. Сипас бо сад шутур ва хизматгоронашон фидя додам, баъд аз он бо як гурӯҳе аз уламо вохӯрдам, гуфтанд, ки фарзандамро сад бор занед ва як сол бадарға кун, дар асл сангсорӣ танҳо барои ҳамин зан буд. Пас Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам фармуданд: Қасам ба зоте, ки ҷонам дар дасти Ӯст, дар ҳақиқат миёни шумо бо китоби Худо ҳукм мекунам, сад шутур ва хизматгоронашон ба назди шумо баргардонида мешавад ва фарзанди шумо бояд сад бор зада шавад ва ба муддати як сол бадарға шавад. Эй Унайс, назди ин зан бирав, агар эътироф кунад, сангсораш кун». Пас ҳарду ба дидани он зан рафтанд ва ӯ иқрор шуд, ки ӯро сангсор кардаанд. Ба мо [Исҳоқ ибни Мӯсо Оли Ансорӣ] хабар додааст, [Маън] ба мо [Молик] аз [Ибни Шиҳоб] аз [Убайдуллоҳ ибни Абдуллоҳ] аз [Абу Ҳурайра] ва [Зайд ибни Холиди Ҷуҳанӣ] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) чунин гуфтааст. Ба мо [Қутайба] нақл кардааст, [Ал-Лайтс]-ро аз [Ибни Шиҳоб] бо ҳадисаш ба мисли Ҳадиси Молик бо маънояш нақл кардааст. Гуфт; Дар ин маврид аз Абубакра, Убода ибни Аш Шомит, Абухурайра, Абусаъид, ибни Аббос, Чобир ибни Самура, Хаззол, Бурайда, Салама ибни Мухаббок, Абу Барза ва Имрон ибни Хушайн низ чунин хадисхо омадаанд. Абу Исо гуфт; Ҳадиси Абуҳурайра ва Зайд ибни Холид ҳадиси ҳасани саҳеҳ аст, аз ин рӯ Молик ибни Анас, Маъмар ва дигарон онро аз Зуҳри аз Убайдуллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Утба аз Абуҳурайра ва Зайд ибни Холид аз Расули Худо (с) ривоят кардаанд. Онҳо бо ин ҳадис аз Паёмбари Худо (с) ривоят кардаанд, ки фармуданд: «Агар канизе зино кунад, ҷазо дода мешавад ва агар чаҳор бор зино карда бошад, ӯро ҳатто бо камарбанди зини шутур бифурӯшед». Суфён ибни Уяйна аз Зуҳриро аз Убайдуллоҳ аз Абуҳурайра, Зайд ибни Холид ва Сайбл ривоят кардааст, ки гуфтанд: Боре дар паҳлӯи Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам чунин будем. Ибни Уяйна ду ҳадисро ҳама аз Абуҳурайра, Зайд ибни Холид ва Сибл ривоят кардааст, аммо дар ҳадиси Ибни Уяйна Суфён ибни Уяйна норавшан буда, як ҳадисро ба ҳадиси дигар ворид кардааст. Саҳиҳ он чизест, ки Муҳаммад ибни Валид Аз Зубайдӣ, Юнус ибни Убайд, писари бародарам Аз Зуҳрӣ, аз Зуҳри, аз Убайдуллоҳ, аз Абуҳурайра ва Зайд ибни Холид, аз Паёмбар (с) фармудаанд: «Агар канизе ба зино даст занад». Ва аз Зуњрї аз Убайдуллоњ, аз Сайбл ибни Холид, аз Абдуллоњ ибни Молик Ал Авсиї, аз Расули Худо (с) фармуд: «Агар канизе зино кунад». Ин аст он чизе, ки ба назари муҳаддис саҳеҳ аст, аммо Сайбл ибни Холид бо Паёмбар (с) вохӯрда набуд, дар воқеъ Сайбл танҳо аз Абдуллоҳ ибни Молик Ал Авсӣ аз Паёмбар (с) ривоят кардааст ва ин саҳеҳ аст. Дар ҳамин ҳол, ҳадиси Ибни Уяйна ҳифз нашудааст ва аз ӯ низ ривоят шудааст, ки гуфтааст; Сайбл ибни Њомид ѓалат аст, дурусташ Сибл ибни Холид аст ва онро Сибл ибни Хулайд низ меноманд.