Hadith Representative
Allah Membersihkan Nabi Musa 'Alaihissalam dari Tuduhan Bani Israil
Imam Tirmidzi : 3145حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ عَنْ عَوْفٍ عَنْ الْحَسَنِ وَمُحَمَّدٍ وَخِلَاسٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام كَانَ رَجُلًا حَيِيًّا سَتِيرًا مَا يُرَى مِنْ جِلْدِهِ شَيْءٌ اسْتِحْيَاءً مِنْهُ فَآذَاهُ مَنْ آذَاهُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَقَالُوا مَا يَسْتَتِرُ هَذَا التَّسَتُّرَ إِلَّا مِنْ عَيْبٍ بِجِلْدِهِ إِمَّا بَرَصٌ وَإِمَّا أُدْرَةٌ وَإِمَّا آفَةٌ وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَرَادَ أَنْ يُبَرِّئَهُ مِمَّا قَالُوا وَإِنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام خَلَا يَوْمًا وَحْدَهُ فَوَضَعَ ثِيَابَهُ عَلَى حَجَرٍ ثُمَّ اغْتَسَلَ فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ إِلَى ثِيَابِهِ لِيَأْخُذَهَا وَإِنَّ الْحَجَرَ عَدَا بِثَوْبِهِ فَأَخَذَ مُوسَى عَصَاهُ فَطَلَبَ الْحَجَرَ فَجَعَلَ يَقُولُ ثَوْبِي حَجَرُ ثَوْبِي حَجَرُ حَتَّى انْتَهَى إِلَى مَلَإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَرَأَوْهُ عُرْيَانًا أَحْسَنَ النَّاسِ خَلْقًا وَأَبْرَأَهُ مِمَّا كَانُوا يَقُولُونَ قَالَ وَقَامَ الْحَجَرُ فَأَخَذَ ثَوْبَهُ وَلَبِسَهُ وَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا بِعَصَاهُ فَوَاللَّهِ إِنَّ بِالْحَجَرِ لَنَدَبًا مِنْ أَثَرِ عَصَاهُ ثَلَاثًا أَوْ أَرْبَعًا أَوْ خَمْسًا فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا } قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفِيهِ عَنْ أَنَسٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
[عبد بن حميد] اسان کي [روح بن عباده] عوف کان [الحسن] عن [محمد] ۽ [خلاص] عن [ابو هريره] عن نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم کان ٻڌايو آهي ته موسيٰ عليه السلام تمام گهڻو شرميلو ۽ بند ماڻهو هو، شرم جي ڪري سندس چمڙي جو ڪو به حصو نظر نه ايندو هو. پوءِ بني اسرائيلن کيس ايذاءُ ڏنو، انهن چيو: هو اهڙو ڍڪ نه پائيندو آهي سواءِ ان جي چمڙي ۾ ڪنهن نقص جي، شايد داغدار چمڙي، داغ يا ڪنهن ٻئي بيماري جي. الله تعاليٰ موسيٰ عليه السلام کي انهن جي لفظن کان آزاد ڪرڻ چاهيو. هڪ ڏينهن، موسيٰ عليه السلام اڪيلو هو، هن پنهنجا ڪپڙا هڪ پٿر تي رکيا ۽ غسل ڪيو، غسل ڪرڻ کان پوءِ، موسيٰ عليه السلام انهن کي کڻڻ لاءِ پنهنجن ڪپڙن ڏانهن ويو، اهو معلوم ٿيو ته پٿر سندس ڪپڙا کڻي ويو تنهن ڪري موسيٰ پنهنجي لٺ کڻي پٿر کي ڳوليو ۽ چيو: منهنجا ڪپڙا، اي پٿر، منهنجا ڪپڙا، اي پٿر. جيستائين هو بني اسرائيل جي ماڻهن جي هڪ ٽولي وٽ پهتو، انهن کيس ننگو ڏٺو ۽ هو جسماني شڪل ۾ بهترين انسان هو. الله تعاليٰ ان کي انهن جي ڳالهين کان آزاد ڪيو. رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'پٿر رڪجي ويو ۽ موسيٰ پنهنجا ڪپڙا کڻي انهن کي پائي ۽ پنهنجي لٺ سان پٿر تي ماريو. الله تعاليٰ جو قسم، پٿر تي ٽي، چار يا پنج نشان هئا جيڪي سندس لٺ سان نه لڳيا. اهو الله تعاليٰ جو ڪلام آهي؛ 'اي ايمان وارؤ، انهن وانگر نه ٿيو جن موسيٰ کي ناراض ڪيو؛ پوءِ الله تعاليٰ ان کي انهن الزامن کان پاڪ ڪيو جيڪي انهن چيو. ۽ هو اهڙو شخص آهي جنهن جو الله تعاليٰ جي نظر ۾ هڪ عزت وارو مقام آهي'. -الاحزاب؛ 59- ابو عيسيٰ چيو؛ هي حديث صحيح آهي. هي حديث ابو هريره کان هڪ ٻي سند ذريعي نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم کان پڻ نقل ڪئي وئي آهي. هن صورت ۾ انس کان نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم کان ساڳي حديث آهي.