Disyariatkannya mandi: setelah menguburkan mayat hendaklah untuk mandi

حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ عَنْ نَافِعٍ أَبِي غَالِبٍ قَالَكُنْتُ فِي سِكَّةِ الْمِرْبَدِ فَمَرَّتْ جَنَازَةٌ مَعَهَا نَاسٌ كَثِيرٌ قَالُوا جَنَازَةُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَيْرٍ فَتَبِعْتُهَا فَإِذَا أَنَا بِرَجُلٍ عَلَيْهِ كِسَاءٌ رَقِيقٌ عَلَى بُرَيْذِينَتِهِ وَعَلَى رَأْسِهِ خِرْقَةٌ تَقِيهِ مِنْ الشَّمْسِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا الدِّهْقَانُ قَالُوا هَذَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا وُضِعَتْ الْجَنَازَةُ قَامَ أَنَسٌ فَصَلَّى عَلَيْهَا وَأَنَا خَلْفَهُ لَا يَحُولُ بَيْنِي وَبَيْنَهُ شَيْءٌ فَقَامَ عِنْدَ رَأْسِهِ فَكَبَّرَ أَرْبَعَ تَكْبِيرَاتٍ لَمْ يُطِلْ وَلَمْ يُسْرِعْ ثُمَّ ذَهَبَ يَقْعُدُ فَقَالُوا يَا أَبَا حَمْزَةَ الْمَرْأَةُ الْأَنْصَارِيَّةُ فَقَرَّبُوهَا وَعَلَيْهَا نَعْشٌ أَخْضَرُ فَقَامَ عِنْدَ عَجِيزَتِهَا فَصَلَّى عَلَيْهَا نَحْوَ صَلَاتِهِ عَلَى الرَّجُلِ ثُمَّ جَلَسَ فَقَالَ الْعَلَاءُ بْنُ زِيَادٍ يَا أَبَا حَمْزَةَ هَكَذَا كَانَ يَفْعَلُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي عَلَى الْجَنَازَةِ كَصَلَاتِكَ يُكَبِّرُ عَلَيْهَا أَرْبَعًا وَيَقُومُ عِنْدَ رَأْسِ الرَّجُلِ وَعَجِيزَةِ الْمَرْأَةِ قَالَ نَعَمْ قَالَ يَا أَبَا حَمْزَةَ غَزَوْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ غَزَوْتُ مَعَهُ حُنَيْنًا فَخَرَجَ الْمُشْرِكُونَ فَحَمَلُوا عَلَيْنَا حَتَّى رَأَيْنَا خَيْلَنَا وَرَاءَ ظُهُورِنَا وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ يَحْمِلُ عَلَيْنَا فَيَدُقُّنَا وَيَحْطِمُنَا فَهَزَمَهُمْ اللَّهُ وَجَعَلَ يُجَاءُ بِهِمْ فَيُبَايِعُونَهُ عَلَى الْإِسْلَامِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ عَلَيَّ نَذْرًا إِنْ جَاءَ اللَّهُ بِالرَّجُلِ الَّذِي كَانَ مُنْذُ الْيَوْمَ يَحْطِمُنَا لَأَضْرِبَنَّ عُنُقَهُ فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجِيءَ بِالرَّجُلِ فَلَمَّا رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُبْتُ إِلَى اللَّهِ فَأَمْسَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يُبَايِعُهُ لِيَفِيَ الْآخَرُ بِنَذْرِهِ قَالَ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَتَصَدَّى لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَأْمُرَهُ بِقَتْلِهِ وَجَعَلَ يَهَابُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَقْتُلَهُ فَلَمَّا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ لَا يَصْنَعُ شَيْئًا بَايَعَهُ فَقَالَ الرَّجُلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَذْرِي فَقَالَ إِنِّي لَمْ أُمْسِكْ عَنْهُ مُنْذُ الْيَوْمَ إِلَّا لِتُوفِيَ بِنَذْرِكَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا أَوْمَضْتَ إِلَيَّ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّهُ لَيْسَ لِنَبِيٍّ أَنْ يُومِضَقَالَ أَبُو غَالِبٍ فَسَأَلْتُ عَنْ صَنِيعِ أَنَسٍ فِي قِيَامِهِ عَلَى الْمَرْأَةِ عِنْدَ عَجِيزَتِهَا فَحَدَّثُونِي أَنَّهُ إِنَّمَا كَانَ لِأَنَّهُ لَمْ تَكُنْ النُّعُوشُ فَكَانَ الْإِمَامُ يَقُومُ حِيَالَ عَجِيزَتِهَا يَسْتُرُهَا مِنْ الْقَوْمِ قَالَ أَبُو دَاوُد قَوْلُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ نُسِخَ مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ الْوَفَاءُ بِالنَّذْرِ فِي قَتْلِهِ بِقَوْلِهِ إِنِّي قَدْ تُبْتُ

हे आम्हाला [दाऊद बिन मुआध] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अब्दुल वारीथ] यांच्याकडून आणि त्यांनी [नाफी अबू गालिब] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी उंटा बांधण्याच्या जागेजवळ झाडांच्या ओळीजवळ उभा होतो, तेव्हा एक अंत्ययात्रा मोठ्या गर्दीसह निघाली. त्यांनी सांगितले: 'ही अब्दुल्ला बिन उमायर यांची अंत्ययात्रा आहे,' म्हणून मी त्यामागे लागलो. अचानक मी स्वतःला एका पातळ वस्त्र परिधान केलेल्या माणसाजवळ आढळलो, जो आपल्या घोड्यावर बसलेला होता, आणि त्याच्या डोक्यावर सूर्याच्या उष्णतेपासून बचाव करण्यासाठी एक कापडाचा तुकडा होता. मी विचारले, 'हा माणूस कोण आहे?' त्यांनी उत्तर दिले, 'हे अनस बिन मालिक आहेत.' मग, जेव्हा मृतदेह ठेवण्यात आला, तेव्हा [अनस] उभे राहिले आणि जनाजाची नमाज घातली, तर मी त्यांच्या मागे उभा होतो, माझ्या आणि त्यांच्या मध्ये काहीच अडथळा नव्हता. ते डोक्याजवळ उभे राहिले आणि चार वेळा तक्बीर म्हणाली, ना खूप हळू ना खूप वेगाने. मग ते मागे सरकले आणि बसले. लोक म्हणाले: 'अरे अबू हम्झा, ही अन्सारमधील एका स्त्रीची कूड आहे.' मग त्यांनी त्या स्त्रीची कूड त्याच्याजवळ आणली; ती कूड हिरव्या काफनात झाकलेली होती. मग अनस कूडीच्या पायांजवळ उभा राहिला, आणि त्याने तिच्यावर तसेच प्रार्थना केली जशी त्याने पुरुषाच्या कूडीवर केली होती, आणि मग तो बसला. अल-'अला' इब्न जियाद म्हणाले: 'हे अबू हम्जा, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनीही तुमच्याप्रमाणेच—चारदा तक्बीर म्हणत, पुरुषाच्या डोक्याजवळ आणि स्त्रीच्या पायांजवळ उभे राहून—जनाजाची नमाज नेतली का?' त्यांनी उत्तर दिले: 'होय.' त्याने विचारले: "अ‍ॅबु हम्झा, तुम्ही कधी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या सोबत लढलात का?" त्याने उत्तर दिले: "होय. मी हुनैनच्या लढाईत त्यांच्या सोबत लढलो." बहुदेववाद्यांनी बाहेर येऊन आमलावर हल्ला केला, तोपर्यंत आम्ही आमचे घोडे आमच्या मागे पाहिले. आणि त्यांच्यात एक माणूस होता ज्याने आमलावर हल्ला केला; त्याने आम्हाला मारहाण केली आणि आमच्यावर आपला राग काढला. मग, अल्लाहच्या शपथाने, त्यांना पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्यासमोर आणण्यात आले आणि त्यांनी इस्लाम स्वीकारण्यासाठी त्यांची बयाअत घेतली. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांचा एक साथीदार म्हणाला: 'खरोखर, मी प्रतिज्ञा केली आहे की जर अल्लाह त्या माणसाला, ज्याने त्या दिवसापासून आमच्यावर आपला राग व्यक्त केला, तो आणला, तर मी त्याची मान कापून टाकीन,' आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) गप्प राहिले. मग तो माणूस त्याच्यासमोर आणला गेला, आणि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना पाहताच त्याने म्हटले: 'ऐ पैगंबर, मी अल्लाहकडे तौबा केली आहे.' पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी स्वतःला रोखले आणि त्याची निष्ठा स्वीकारली नाही, जेणेकरून दुसऱ्या माणसाला आपले वचन पूर्ण करता येईल. मग त्या सहचार्याने पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना त्याला मारण्याचा आदेश देण्यास आग्रह केला, परंतु त्या सहचार्याने पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या प्रति सन्मानामुळे त्या माणसाला मारण्यास संकोच केला. मग, जेव्हा पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी पाहिले की तो काहीच करत नाही, तेव्हा त्यांनी त्याची निष्ठा स्वीकारली. मग त्या सहचार्‍याने विचारले: 'अल्लाहच्या पैगंबरा, माझ्या शपथाचे काय?' पैगंबरांनी उत्तर दिले: 'खरोखरच, त्या दिवसापासून मी त्याच्याकडून बयाअत घेण्यास थांबलो नाही, फक्त यासाठी की तुम्ही तुमचे व्रत पूर्ण करू शकाल.' त्या सहचार्‍याने पुढे विचारले: 'अल्लाहच्या पैगंबरा, तुम्ही मला डोळ्यांनी इशारा दिला नाही का?' तेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "खरोखर, एखाद्या पैगंबरासाठी डोळ्यांनी इशारा करणे योग्य नाही." अबू गालिब म्हणाले: "मग मी अनस यांच्या त्या कृतीबद्दल विचारले, जेव्हा त्यांनी एका स्त्रीच्या अंत्यसंस्काराच्या नमाजात तिच्या मागे उभे राहून नेतृत्व केले." त्यांनी मला सांगितले की तिथे ताबूत नव्हता, म्हणून इमाम तिच्या पाठीच्या दिशेने उभा होता, जेणेकरून तो तिला लोकांपासून झाकून ठेवू शकेल. अबू दाऊद म्हणाले: पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी सांगितले, "मला लोकांशी लढण्याचे आदेश देण्यात आले आहेत, जोपर्यंत ते म्हणत नाहीत: 'ला इलाहा इल्लल्लाह'." या हदीसमध्ये मारण्याच्या शपथाची पूर्तता मारल्या जाणाऱ्या व्यक्तीच्या "मी पश्चात्ताप केला आहे" या विधानामुळे रद्द होते.