হাদিছ
Meskipun budak Habsyi memerintah kaum muslimin, mereka harus mendengar dan mentaatinya
Imam Bukhari : 1318حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي هَاشِمٍ سَمِعَ هُشَيْمًا أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ قَالَ مَرَرْتُ بِالرَّبَذَةِ فَإِذَا أَنَا بِأَبِي ذَرٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُلْتُ لَهُمَا أَنْزَلَكَ مَنْزِلكَ هَذَا قَالَ كُنْتُ بِالشَّأْمِ فَاخْتَلَفْتُ أَنَا وَمُعَاوِيَةُ فِي{ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ }قَالَ مُعَاوِيَةُ نَزَلَتْ فِي أَهْلِ الْكِتَابِ فَقُلْتُ نَزَلَتْ فِينَا وَفِيهِمْ فَكَانَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ فِي ذَاكَ وَكَتَبَ إِلَى عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَشْكُونِي فَكَتَبَ إِلَيَّ عُثْمَانُ أَنْ اقْدَمْ الْمَدِينَةَ فَقَدِمْتُهَا فَكَثُرَ عَلَيَّ النَّاسُ حَتَّى كَأَنَّهُمْ لَمْ يَرَوْنِي قَبْلَ ذَلِكَ فَذَكَرْتُ ذَاكَ لِعُثْمَانَ فَقَالَ لِي إِنْ شِئْتَ تَنَحَّيْتَ فَكُنْتَ قَرِيبًا فَذَاكَ الَّذِي أَنْزَلَنِي هَذَا الْمَنْزِلَ وَلَوْ أَمَّرُوا عَلَيَّ حَبَشِيًّا لَسَمِعْتُ وَأَطَعْتُ
আমাক [আলী বিন আবু হাছিম] কৈছে যে তেওঁ [হুছাইম] শুনিছে যিয়ে আমাক [হুছেইন] [জাইদ বিন ৱাহাবৰ] পৰা কৈছিল; 'মই জাবদাহৰ মাজেৰে পাৰ হৈ থাকোঁতে [আবু জাৰ] ৰাডিয়াল্লাহু আনহুক লগ পালোঁ, তাৰ পিছত তেওঁক সুধিলোঁ; 'কিহৰ কাৰণে তুমি এই ঠাইত থিতাপি লোৱা?'. তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘আগতে মই ছিৰিয়াত বাস কৰিছিলো, কিন্তু আয়াতক লৈ মুআৱিয়াৰ লগত মোৰ বিবাদ হৈছিল; 'walladziina iazuunadz dzahaba ৱাল fidhdhata ৱালা yunfiquunahaa fii sabiilillah'. মোৱাৱিয়াই ক’লে, এই আয়াত কিতাবৰ লোকসকলৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, আনহাতে মই ক’লোঁ, এই আয়াত আমাৰ আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। এই কথাই তেওঁৰ লগত মোৰ মতানৈক্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ মোৰ বিষয়ে অভিযোগ কৰি উছমান ৰাডিয়াল্লাহ আনহুলৈ এখন চিঠি পঠালে। অৱশেষত উছমান ৰাদলিয়াল্লাহ আনহুৱে মোক মদীনালৈ আহিবলৈ কৈ চিঠি পঠালে। তাৰ পিছত মই তেওঁৰ ওচৰলৈ গ’লোঁ, তাৰ পিছত মানুহে মোক এনেদৰে ঘেৰি ধৰিলে যেন তেওঁলোকে মোক আগতে কেতিয়াও দেখা নাছিল, তাৰ পিছত মই উছমানক এই বিষয়ে ক’লোঁ৷ তেতিয়া তেওঁ মোক ক’লে: ‘ইচ্ছা কৰিলে এৰি দিব পাৰিবা, আৰু তুমি মোৰ ওচৰত -মোৰ-’। সেই ঘটনাই মোক ইয়াত থাকিবলৈ বাধ্য কৰালে। যদি কোনো হাবছি দাসে মোক আদেশ দিলেহেঁতেন, তেন্তে মই সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ কথা শুনিলোঁহেঁতেন আৰু মানিলোঁহেঁতেন’।