Orang-orang yang bersaksi bahwa tiada tuhan yang disembah kecuali Allah, maka Allah memerintahkan kepada malaikat agar mengeluarkan dari neraka

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّاسَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ تُضَارُّونَ فِي الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَهَلْ تُضَارُّونَ فِي الشَّمْسِ لَيْسَ دُونَهَا سَحَابٌ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّكُمْ تَرَوْنَهُ كَذَلِكَ يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَقُولُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ شَيْئًا فَلْيَتْبَعْهُ فَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الشَّمْسَ الشَّمْسَ وَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الْقَمَرَ الْقَمَرَ وَيَتْبَعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الطَّوَاغِيتَ الطَّوَاغِيتَ وَتَبْقَى هَذِهِ الْأُمَّةُ فِيهَا شَافِعُوهَا أَوْ مُنَافِقُوهَا شَكَّ إِبْرَاهِيمُ فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ هَذَا مَكَانُنَا حَتَّى يَأْتِيَنَا رَبُّنَا فَإِذَا جَاءَنَا رَبُّنَا عَرَفْنَاهُ فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ فِي صُورَتِهِ الَّتِي يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ أَنْتَ رَبُّنَا فَيَتْبَعُونَهُ وَيُضْرَبُ الصِّرَاطُ بَيْنَ ظَهْرَيْ جَهَنَّمَ فَأَكُونُ أَنَا وَأُمَّتِي أَوَّلَ مَنْ يُجِيزُهَا وَلَا يَتَكَلَّمُ يَوْمَئِذٍ إِلَّا الرُّسُلُ وَدَعْوَى الرُّسُلِ يَوْمَئِذٍ اللَّهُمَّ سَلِّمْ سَلِّمْ وَفِي جَهَنَّمَ كَلَالِيبُ مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ هَلْ رَأَيْتُمْ السَّعْدَانَ قَالُوا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّهَا مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ غَيْرَ أَنَّهُ لَا يَعْلَمُ مَا قَدْرُ عِظَمِهَا إِلَّا اللَّهُ تَخْطَفُ النَّاسَ بِأَعْمَالِهِمْ فَمِنْهُمْ الْمُوبَقُ بَقِيَ بِعَمَلِهِ أَوْ الْمُوثَقُ بِعَمَلِهِ وَمِنْهُمْ الْمُخَرْدَلُ أَوْ الْمُجَازَى أَوْ نَحْوُهُ ثُمَّ يَتَجَلَّى حَتَّى إِذَا فَرَغَ اللَّهُ مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَأَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ بِرَحْمَتِهِ مَنْ أَرَادَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ أَمَرَ الْمَلَائِكَةَ أَنْ يُخْرِجُوا مِنْ النَّارِ مَنْ كَانَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا مِمَّنْ أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَرْحَمَهُ مِمَّنْ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَيَعْرِفُونَهُمْ فِي النَّارِ بِأَثَرِ السُّجُودِ تَأْكُلُ النَّارُ ابْنَ آدَمَ إِلَّا أَثَرَ السُّجُودِ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَى النَّارِ أَنْ تَأْكُلَ أَثَرَ السُّجُودِ فَيَخْرُجُونَ مِنْ النَّارِ قَدْ امْتُحِشُوا فَيُصَبُّ عَلَيْهِمْ مَاءُ الْحَيَاةِ فَيَنْبُتُونَ تَحْتَهُ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ ثُمَّ يَفْرُغُ اللَّهُ مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَيَبْقَى رَجُلٌ مِنْهُمْ مُقْبِلٌ بِوَجْهِهِ عَلَى النَّارِ هُوَ آخِرُ أَهْلِ النَّارِ دُخُولًا الْجَنَّةَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ اصْرِفْ وَجْهِي عَنْ النَّارِ فَإِنَّهُ قَدْ قَشَبَنِي رِيحُهَا وَأَحْرَقَنِي ذَكَاؤُهَا فَيَدْعُو اللَّهَ بِمَا شَاءَ أَنْ يَدْعُوَهُ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ هَلْ عَسَيْتَ إِنْ أَعْطَيْتُكَ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَنِي غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا وَعِزَّتِكَ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهُ وَيُعْطِي رَبَّهُ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ مَا شَاءَ فَيَصْرِفُ اللَّهُ وَجْهَهُ عَنْ النَّارِ فَإِذَا أَقْبَلَ عَلَى الْجَنَّةِ وَرَآهَا سَكَتَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ قَدِّمْنِي إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ أَلَسْتَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ أَنْ لَا تَسْأَلَنِي غَيْرَ الَّذِي أُعْطِيتَ أَبَدًا وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ وَيَدْعُو اللَّهَ حَتَّى يَقُولَ هَلْ عَسَيْتَ إِنْ أُعْطِيتَ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا وَعِزَّتِكَ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهُ وَيُعْطِي مَا شَاءَ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ فَيُقَدِّمُهُ إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَإِذَا قَامَ إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ انْفَهَقَتْ لَهُ الْجَنَّةُ فَرَأَى مَا فِيهَا مِنْ الْحَبْرَةِ وَالسُّرُورِ فَيَسْكُتُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ أَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ فَيَقُولُ اللَّهُ أَلَسْتَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ أَنْ لَا تَسْأَلَ غَيْرَ مَا أُعْطِيتَ فَيَقُولُ وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ لَا أَكُونَنَّ أَشْقَى خَلْقِكَ فَلَا يَزَالُ يَدْعُو حَتَّى يَضْحَكَ اللَّهُ مِنْهُ فَإِذَا ضَحِكَ مِنْهُ قَالَ لَهُ ادْخُلْ الْجَنَّةَ فَإِذَا دَخَلَهَا قَالَ اللَّهُ لَهُ تَمَنَّهْ فَسَأَلَ رَبَّهُ وَتَمَنَّى حَتَّى إِنَّ اللَّهَ لَيُذَكِّرُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا حَتَّى انْقَطَعَتْ بِهِ الْأَمَانِيُّ قَالَ اللَّهُ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُقَالَ عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ وَأَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ لَا يَرُدُّ عَلَيْهِ مِنْ حَدِيثِهِ شَيْئًا حَتَّى إِذَا حَدَّثَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قَالَ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ مَعَهُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ مَا حَفِظْتُ إِلَّا قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ أَشْهَدُ أَنِّي حَفِظْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَذَلِكَ الرَّجُلُ آخِرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ دُخُولًا الْجَنَّةَ

Al à dit [Abdul Aziz bin Abdullah] al à dit [Ibrahim bin Sa’d] di [Ibn Shihab] di [Atha bin Yazid allaitsi] di [Abu Hurairah] i compagns a àn domandât, ‘O Messazîr di Allah, o viodarìn il nestri Signôr il dì de Resurezion? ' Il Rasulullah Sallam al disè alore: 'O âs dificoltât par viodi la lune intune gnot di lune plene?' ‘No’, a àn rispuindût i amîs. Rasulullah al domandà di gnûf: ‘O âs dificoltât a viodi il soreli cuant che no son nûi?’. I compagns a rispuinderin: ‘No, o Messazîr di Allah’. Il Profete al disè: ‘Invezit tu Lui viodarès come che Allah al cjaparà sù la int il Dì de Resurezion e al dirà: ‘Cui che al adore alc, al segui ce che al adore’. Duncje cui che al adore il soreli, al va daûr dal soreli, cui che al adore la lune, al va daûr de lune, cui che al adore il taghut, al va daûr dal taghut, e ce che al reste di cheste int a son lis personis che ju judin o a son i ipocrits -Ibrahim al met in dubi la ciertece dal so editoriâl-. Alore Allah ju cjatà e al disè; ‘O soi il to Diu’. Alore a àn rispuindût: ‘Cheste e je la nestre cjase par che il nestri Signôr al vignìs daûr di nô, se il nestri Signôr al ne cjatarès, o lu cognossaressin’. Allah al à po dopo cjatâju intune forme che a cognossevin, Allah al à po dopo dit: ‘O soi il to Signôr’. Dopo a disèrin: ‘Tu sês pardabon il nestri Diu’. Ancje lôr a Lui seguirin. Un puint pedonâl - un puint - al fo cussì metût jenfri i doi ôrs dal infier e jo e la mê int o jerin i prins a traviersâlu. Nissun al osave fevelâ in chel timp infûr dai apuestui, invezit l’unic clamât dai apuestui in chel timp al jere ‘Allaahumma sallim sallim - O Allah, salvânus. O Allah, salvânus-'. Intant, tal Infier, a son cjamps di fier come lis spinis di un arbul spinôs clamât Sa’dan. No cognossis za l’arbul di spinis di Sa’dan? I compagns a rispuinderin: ‘Sì, o Messazîr di Allah’. Il Profete al continuà: ‘Invezit, chest arbul al è come l’arbul di spinis di Sa’dan, ma nissun al cognòs la sô grandece fûr che dome Allah. L’arbul al secuestre cualsisei persone secont il nivel des lôr fatis, cualchidun di lôr al è danât dal rest des lôr fatis o leât des lôr fatis, tra di lôr a son chei che a perissin che a son colpîts in mût eterni des lôr fatis o leâts des lôr fatis, tra di lôr a son chei che a son tradits. O cuntun editoriâl come-. Alore Allah al compâr, cussì che cuant che Allah al à finît di decidi il destin dai siei servidôrs e al vûl butâ fûr i abitants dal infier par vie de sô misericordie, al ordene ai anjêi di butâ fûr dai abitants dal infier cualsisei che nol associe compagns cun Allah in nuie, ven a stâi tra chei che no misericordi al crôt là che Al vûl lâ a cussì che i angei ju cognossin tal infier des tracis de prostrazion, parcè che l’infier al prede i fîs di Adam infûr des tracis de prostrazion. Allah al proibis che l’infier al prede chei che a si son prostrats, cussì che a vegnin fûr dal infier cun cuarps brusâts, a son daspò bagnâts cu la aghe de vite cussì che e cres sot di lôr come che al cres il grant tal flus di un flum, daspò Allah al finìs di taiâ i Siei servidôrs e al reste viers la sô muse par luiha un che dal infier che al è l’ultin a jentrâ in cîl, fûr che se al pree: ‘O Signôr, voltâ la mê muse vie dal infier, parcè che dome l’odor al è avonde par disturbâmi e lis flamis dal so fûc a mi àn brusât’. La persone e domandà duncje a Allah di preâ come che i plaseve, daspò Allah al disè: ‘Se o compli la tô domande, par no domandâ un altri desideri! Al rispuindè: ‘No, par vie de To glorie, no domandarò nuie di altri’. E il so Signôr al cjapà lis sôs promesis e i siei vôts come che al voleve e daspò al voltà la sô muse vie dal infier. Ma daspò al si voltà viers il cîl e al viodè la bielece dal cîl, al tacà a zirâ par un moment e al implorà, ‘O Allah, fâmi ae puarte dal cîl’. Allah al domandà: ‘No vevis lassât la tô promesse e il to vôt di no domandâmi par simpri altri che ce che o ai dât. O tu, Fi di Adam, ce che al è content di tradi.’ Ma il servidôr al continuà a implorâ, ‘O mio Signôr,’ e al continuà a implorâ Allah fin che Allah al domandà: ‘Se o ti dai ce che tu domandis cumò, no domandis di gnûf une altre domande’. Al rispuindè: ‘No, par vie de To glorie, no Ti domandarò di gnûf cuntune altre domande’. Po dopo la persone e lassà lis sôs promesis e i siei vôts in mût che Allah lu proponè aes puartis dal cîl. Ma cuant che il servidôr al jere stât in pins ae puarte dal cîl, il cîl si vierzè par lui cussì che al viodè i plasês de vite e la zornade dentri cussì che al tacà a zirâ come che Allah al voleve che al tacàs. Po dopo al implorà: ‘O mio Signôr, jentrâmi in cîl, po dopo Allah al disè: ‘Ei, no tu âs lassât la tô promesse di no domandâ alc di diferent di ce che o ai dât, o Fi di Adam, cetant che tu âs tradit’. Duncje il servidôr al implorà: ‘O mio Signôr, no lassâmi deventâ il To servidôr plui miserabil,’ il servidôr al continuà a implorâ cence fin fin che Allah al ridè. E se Allah al à ridût di un servidôr, Allah al à di dîlu ‘Entrâ in cîl’. Se il servidôr al è jentrât dentri, Allah i dîs: ‘Par plasê fâ un sogn’. Duncje il servidôr al domandà al so Signôr e al fasè sogns, fin che Allah lu ricuardà disint in mût che fin che il sogn dal servidôr nol jere rivât al so massim, Allah al i disè: ‘Chest al è dut par me, e al zontave ancje cussì’. [Ata ben Yazid] al à dit; ' [Abu Said Alkhudzri] insiemi cun Abu Hurairah nol à tornât nissun dai hadith, cussì che se Abu Hurairah al veve contât che Allah al veve dit 'e par te un esempli', Abu Said Al Khudzri al veve dit 'e dîs robis cussì cun lui' O Abu Hurairah? ’ Abu Huraira al disè; “No mi ricuardìn alc di diferent di ce che al diseve ‘par te e simii’. Abu Said Al Khudzri al à dit di gnûf: “O testemoni che o lu ai memorizât dal Rasulullah, ven a stâi l’editoriâl ‘E par te dîs come lui’. Abu Uraira al disè; “Cheste e je la ultime volte che i umans a jentrin in paradîs”.